فوتبال ایران سالهاست درگیر مقایسههایی است که نه جام میسازند و نه افتخاری به کارنامهاش اضافه میکنند؛ از مقایسه قلعهنویی و مورینیو تا دعوای همیشگی بر سر اینکه کدام نسل بهترین بوده است. یکی از مشکلات و گرفتاریهای ظاهراً لاینحل فوتبال ایران، مقایسههای عجیب و غریب یا همان قیاس معالفارق است. اینکه چرا با این وضع و اوضاع درب و داغان، هنوز تا این اندازه درگیر ظواهر فوتبال هستیم هم خودش از عجایب این فوتبال است. مثلاً خبرنگاران هنوز با دیدن مجید جلالی، یاد آن ادعای معروف «مورینیو از قلعهنویی بهتر است» میافتند و او را در این زمینه سؤالپیچ میکنند. جلالی هم ناچار است برای توضیح و تطهیر آن ادعای عجیب، هر بار مثال تازهای از محیط و شرایط رشد مربی در جوامع مختلف بزند و به نوعی موضوع را جمع کند. داستان مقایسه بهترین بازیکنان این نسل و نسلهای گذشته هم همین است. هر بار شاهد مناقشههایی بیحاصل هستیم که فقط روح فوتبال را خراش میدهد. بازیکنان فعلی خودشان را بهترین میدانند و بازنشستههای نسلهای گذشته هم نسل خودشان را برتر از امروز! گیریم همه اینها درست. اصلاً در مثل هم که مناقشه نیست؛ فرض کنیم فوتبال ایران مربیانی دارد که از مورینیو بهترند و حالا نسلی در فوتبال کشور داریم که از نظر فنی و کیفی، نسلهای مختلف گذشته را هم پشت سر گذاشته است. خب حاصل این همه توانایی مشعشع ما چیست؟ یک جام آسیایی؟ یک موفقیت قابلتوجه در قاره کهن؟ یک حرکت عالی در جام ملتها؟ یک جام رویایی؟ حتی یک صعود ساده و بیدردسر در جام جهانی ۴۸ تیمی؟ هیچکدام! حالا شما تا فردا بگویید ما از مورینیو بهتریم؛ بگویید این نسل، بهترین نسل تاریخ فوتبال ایران است؛ بگویید بازیکنان امروز از همه نسلهای قبلی بهترند. با این همه سجایای فنی و این همه «بهترین» بودن، چرا یار در شهر است و ما هنوز گرد جهان میچرخیم؟ فوتبال را با مقایسه نمیسنجند؛ با کارنامه میسنجند. آخرِ این همه ادعا باید چیزی روی ویترین فوتبال ایران باشد. و فعلاً، هرچه بیشتر میگردیم، بیشتر از آنکه جام ببینیم، مقایسه میبینیم! اینجا ببینید: حمله مجید جلالی به فدراسیون: تنها چیزی که آنجا اهمیت ندارد، فوتبال است!
