پهپادها و موشکهای کروز هر دو برای سختتر کردن کار سامانههای دفاع هوایی طراحی شدهاند، اما این کار را به روشهای متفاوتی انجام میدهند. پهپادهای انبوه و موشکهای کروز هر دو برای سختتر کردن کار سامانههای دفاع هوایی مدرن طراحی شدهاند، اما این کار را به روشهای کاملاً متفاوتی انجام میدهند. موشکهای کروز به برد بلند، پرواز دقیق در ارتفاع پایین و کلاهکهای قدرتمند متکی هستند. در مقابل، پهپادهای انبوه توانایی فردی هر پهپاد را با تعداد زیاد، هماهنگی و توانایی اشباع کردن سامانههای دفاعی جایگزین میکنند. اما این دو سلاح در عمل چگونه با یکدیگر مقایسه میشوند؟ ۱. برد موشکهای کروز در حملات دوربرد یک برتری واضح دارند. برای مثال، موشک تاماهاک نیروی دریایی آمریکا بسته به نسخه مورد استفاده میتواند حدود ۹۰۰ مایل دریایی یا نزدیک به ۹۹۴ مایل (۱,۶۰۰ کیلومتر) پرواز کند. این برد به آن اجازه میدهد بدون آنکه سکوی پرتاب مجبور باشد به سامانههای دفاعی دشمن نزدیک شود، اهدافی را در عمق خاک طرف مقابل مورد حمله قرار دهد. پهپادهای کوچک مورد استفاده در حملات انبوه معمولاً برد بسیار کوتاهتری دارند. میزان ماندگاری و برد پروازی آنها بهشدت به ظرفیت باتری، سامانه پیشران، محموله قابل حمل و ارتباطات وابسته است. پهپادهای بزرگتر بدون سرنشین میتوانند مسافت بیشتری طی کنند، اما هزینه آنها نیز افزایش مییابد و از مفهوم اصلی پهپادهای انبوه که بر تعداد زیاد و هزینه پایین تکیه دارد، فاصله میگیرند. برتری: موشکهای کروز ۲. محموله و قدرت تخریب موشکهای کروز همچنین به ازای هر سلاح، قدرت تخریب بسیار بیشتری دارند. موشک تاماهاک میتواند یک کلاهک جنگی در کلاس حدود ۴۵۰ کیلوگرم حمل کند که آن را برای حمله به تأسیسات نظامی مستحکم، مراکز فرماندهی، سامانههای دفاع هوایی و زیرساختهای مهم مناسب میکند. بیشتر پهپادهای مورد استفاده در حملات انبوه، محمولههای بسیار کوچکتری حمل میکنند. قدرت اصلی آنها در عوض از توزیع تسلیحات میان تعداد زیادی هواگرد ناشی میشود. یک پهپاد ممکن است خسارت محدودی ایجاد کند، اما دهها پهپاد که همزمان حمله میکنند میتوانند چندین هدف را تهدید کنند یا بارها یک منطقه مشخص را مورد اصابت قرار دهند. ۳. هزینه و مقیاسپذیری این بخش جایی است که پهپادهای انبوه جذابیت ویژهای پیدا میکنند. موشکهای کروز مدرن، سلاحهایی پیچیده و گرانقیمت هستند که از پیشرانههای پیشرفته، سامانههای ناوبری، هدایت، حسگرها و کلاهکهای جنگی بهره میبرند. در مقابل، مفهوم پهپادهای انبوه بر تعداد زیادی سکوی کوچکتر و در برخی موارد قابل از دست رفتن تمرکز دارد. برای مثال، برنامه «تاکتیکهای تهاجمی مبتنی بر انبوه پهپادها» (Offensive Swarm-Enabled Tactics) توسط آژانس پروژههای پژوهشی پیشرفته دفاعی آمریکا (DARPA) عملیاتهایی با حضور حداکثر ۲۵۰ سامانه خودمختار هوایی و زمینی را بررسی کرده است. این موضوع به ارتشها اجازه میدهد با هزینهای معادل تعداد محدودی موشک کروز پیشرفته، تعداد بسیار بیشتری پهپاد را وارد میدان کنند. برتری: پهپادهای انبوه ۴. نفوذ به سامانههای دفاع هوایی موشکهای کروز بهطور خاص برای دشوار کردن فرآیند رهگیری طراحی شدهاند. آنها میتوانند در ارتفاع پایین پرواز کنند، از عوارض زمین برای پنهان ماندن استفاده کنند و با مسیرهای از پیش برنامهریزیشده به سمت اهداف نزدیک شوند؛ موضوعی که زمان در اختیار سامانههای راداری دشمن برای شناسایی و واکنش را کاهش میدهد. پهپادهای انبوه مشکل متفاوتی ایجاد میکنند. به جای آنکه هر هواگرد بهتنهایی بسیار سخت رهگیری باشد، آنها میتوانند با ارائه تعداد زیادی هدف بهصورت همزمان، یک سامانه دفاعی را تحت فشار قرار دهند. سامانههای دفاع هوایی ممکن است مجبور شوند دهها هدف ورودی را بهطور همزمان شناسایی، رهگیری، اولویتبندی و درگیر کنند. با این حال، پهپادها میتوانند در برابر توپهای ضدهوایی، جنگ الکترونیک و سامانههای دفاع هوایی کوتاهبرد نیز آسیبپذیر باشند. برتری: به نوع سامانه دفاعی مورد استفاده بستگی دارد ۵. هدایت و هماهنگی موشکهای کروز بسیار دقیق هستند، اما معمولاً بهعنوان سلاحهای مستقل عمل میکنند که مسیرهای از پیش تعیینشده و اطلاعات هدایت مشخصی را دنبال میکنند. پهپادهای انبوه میتوانند قابلیتهای پویاتری ارائه دهند. یک حمله انبوه واقعی به این معناست که چندین سامانه با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، اطلاعات را به اشتراک بگذارند و رفتار خود را هماهنگ کنند. برخی پهپادها میتوانند به جستوجوی اهداف بپردازند، در حالی که دیگر پهپادها عملیات شناسایی، حمله یا انتقال اطلاعات را انجام دهند. این رویکرد توزیعشده میتواند به یک گروه پهپادی اجازه دهد با تغییر شرایط میدان نبرد، سازگاری بیشتری از خود نشان دهد. نقطه ضعف این است که ارتباطات و هماهنگی میان پهپادها میتواند آسیبپذیریهایی در برابر جنگ الکترونیک و اختلال امواج ایجاد کند. برتری: پهپادهای انبوه در هماهنگی؛ موشکهای کروز در قابلیت اطمینان مستقل ۶. نقشهای میدان نبرد در نهایت، این دو سلاح برای مأموریتهای متفاوتی مناسب هستند. موشکهای کروز همچنان برای حملات دقیق، دوربرد و با ارزش بالا مناسبتر هستند؛ جایی که برد و قدرت انفجاری اهمیت زیادی دارد. پهپادهای انبوه در مقابل، میتوانند برای مأموریتهایی مانند شناسایی، حملات اشباعی، یافتن سامانههای دفاعی دشمن، حمله به اهداف پراکنده و تحت فشار قرار دادن شبکههای دفاعی کاربرد بیشتری داشته باشند. نتیجهگیری به همین دلیل، مؤثرترین رویکرد در آینده احتمالاً ترکیبی از هر دو سلاح خواهد بود. پهپادهای انبوه میتوانند سامانههای دفاعی دشمن را آشکار یا منحرف کنند و آنها را مجبور کنند موشکهای رهگیر خود را مصرف کرده و موقعیتشان را فاش کنند. سپس موشکهای کروز میتوانند اهداف مهمتر را مورد حمله قرار دهند. پهپادهای انبوه احتمالاً جایگزین موش
