عابدینی: مایلی‌کهن بود صعود می‌کردیم / طارمی پشت پنالتی ایستاده و به جای تمرکز کردن و نفسِ عمیق کشیدن، دارد ابروهایش را درست می‌کند/ آقای قلعه‌نویی! شما در ۱۰ دقیقه پایانی بازی با مصر به بچه‌ها اجازه دادی خودشان باشند، آن زمانی که خودشان بودند، مصر را به عقب راندیم؛ خودت ترسیدی و بچه‌ها را هم ترساندی /مصر به ما گفت بیا گل بزن، نرفتی بزنی آقای قلعه‌نویی

ایرنا: رئیس اسبق فدراسیون فوتبال گفت: تفکر باید عوض شود؛ تفکرِ نوآوری لازم است، برنامهریزی لازم است. باری به هر جهت نمیشود فوتبال را اداره کرد. تیم ملی فوتبال ایران، بدون شکست و با کسب ۳ تساوی در ۳ بازی، از صعود به مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ باز ماند. نتیجهای که برخی را به تعریف و تمجید وا داشت و بعضی دیگر را به نقد. امیر عابدینی با سابقه سالها مدیریت در پرسپولیس، فدراسیون فوتبال و انواع و اقسام منصبهای ورزشی و سیاسی، از جمله منتقدان این نتایج است. او در گفتوگویی، به واکاوی ناکامی تیم ملی در صعود به مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی میپردازد و البته عدم برنامهریزی و مشکلات فنی را یکی از دلایل وقوع این اتفاق میداند. از نظر عابدینی، اگر سرمربی تیم ملی جسارت بیشتری به خرج میداد، شاید حالا باید به بازی با سوئیس فکر میکردیم و نه بازگشت به ایران. این مصاحبه پیش رویتان است. بعد از گذشت دو روز از حذف تیم ملی، میخواهیم دلایل عدم صعود به مرحله دوم جام جهانی را واکاوی کنیم. آیا کسب ۳ امتیاز از ۳ بازی و ترک جام بدون شکست، عملکردی قابل قبول است، یا ضعیف؟ ما موقعی که نتیجه میگیریم، روی موجش میخوابیم و همه به هم تبریک و تهنیت میگویند. باورهایمان را مثبت میکنیم، اما خدا نکند که شکست بخوریم؛ دقیقاً عکس آن حرکت میکنیم. زمین و زمان را مقصر میدانیم، جز خودمان. باید یاد بگیریم قبل از دیگران، خودمان منتقد خودمان باشیم. اگر اینطور باشد، رشد شروع میشود. نگفتید عملکرد تیم ملی مناسب بود یا نه؟ یک سئوال در ذهنم است که جوابی برای آن پیدا نکردهام. نمیدانم چرا ما اینقدر قانع هستیم. بضاعت ما خیلی بیشتر از این است که با نتایج کنونی شادی کنیم. ما واقعاً سطحمان این است که به جمع ۴۸ تیم برویم و خوشحال شویم؟ به ۳۲ تیم نرسیم و باز هم خوشحال باشیم و بگوییم چون شکست نخوردهایم، یعنی موفق بودهایم؟ کمی ریزتر شویم؛ از نظر شما چه دلایلی باعث شد تا نتوانیم یک مرحله بالاتر برویم؟ سازمان هدایتی تیم ملی مشکل داشت. این سازمان که دقیقاً مسئولیتش با فدراسیون فوتبال است، در جایی لوث شد. کجا؟ جایی که برخی آمدند و گفتند که اگر آن اتفاق بیفتد به مسابقات نمیرویم و اگر فلان اتفاق بیفتد، میرویم. فدراسیونها محل تخصصی هستند. فوتبال نخبههای بسیاری دارد؛ اگر نمیتوانیم از آنها استفاده کنیم، مشکل در رأس است. اگر بگویند در فوتبال ایران کارشناس وجود ندارد، من میگویم نه، اینطور نیست. ما بلد نیستیم و علمش را نداریم که از آنها به بهترین شکل استفاده کنیم. فدراسیون فوتبال باید چکار میکرد که نکرد؟ آیا فدراسیون فوتبال، چند ماه قبل از شروع مسابقات، فکرِ تشکیل یک ستاد یا کمیته برای جام جهانی را کرد یا نکرد؟ اگر کرد، چه عملیاتی انجام شد؟ اگر مثبت بود، چرا اینقدر حاشیه داشتیم؟ من قبول دارم که شرایط بحرانی جنگ روی کشور سایه انداخته بود، اما فراموش نکنیم که ما ۸ سال با یک دیوانه جنگ میکردیم که نمیدانستیم از هوا حمله میکند یا از زمین. از بدترین عوامل هم استفاده میکرد، آن هم غیر متعارف مانند بمبهای شیمیایی. ما اما زندگی کردیم، سفر رفتیم، مسابقه برگزار کردیم و قهرمانی هم داشتیم. در ابتدای صحبتهایتان گفتید که وقتی نتیجه نمیگیریم، زمین و زمان را به هم میبافیم. چرا چنین اعتقادی دارید؟ برای این حرفتان فکت هم میآورید؟ این اتفاق بارها رخ داده، اما من مثالی از همین جام جهانی میزنم. ما برخی اوقات قصور خود را نمیبینیم. مثلاً پیش از اینکه بگوییم چرا پنالتی گل نشد، میپردازیم به این موضوع که چرا گلِ شجاع آفساید شد؟ ما برخی از بازیکنان بزرگ را به جام جهانی نمیبریم و تمام بضاعتمان میشود آقای طارمی. شما ببینید که طارمی پشت پنالتی ایستاده و به جای تمرکز کردن و نفسِ عمیق کشیدن، دارد ابروهایش را درست میکند. خواهش میکنم نگاه کنید. آدمی که بضاعت گل زدن دارد و ملت باورش دارد، ببینید در آن لحظه تمرکزش روی چه موضوعی است. در نتیجه پنالتی خراب میشود. دروازهبان حریف به نفع ما کار کرد و اشتباهات فراوانی داشت، اما نتوانستیم از آنها استفاده کنیم. البته نخواستیم. این فعلِ نخواستیم، معانی بسیاری دارد. انگار که کادرفنی تیم ملی نمیخواست رزومه بیشکست ماندن در جام جهانی را از دست بدهد. ما خودمان میتوانستیم صعود کنیم، اما از موقعیتها استفاده نکردیم. آیا در بازی اول باید مساوی میکردیم؟ تمام فکر و ذکرمان را باید روی پیروزی مقابل نیوزیلند میگذاشتیم . اصلاً مگر میشود برای تمام بازیهایمان یک نسخه بپیچیم؟ آقای قلعهنویی؛ شما در ۱۰ دقیقه پایانی بازی با مصر به بچهها اجازه دادی خودشان باشند. آن زمانی که خودشان بودند، مصر را به عقب راندیم. خودت ترسیدی و بچهها را هم ترساندی. علیرضا جهانبخش چرا در دقیقه ۹۰ وارد زمین شد؟ برای اینکه شتاب حمله بیشتر شود؛ خب چرا دقیقه ۹۰؟ چرا دقیقه ۸۰ نه؟ قایدی چرا نبود؟ این ترس و وحشت بود که باعث شد مدافعان ما با همان آرایش در زمین بمانند و در نیمه دوم فقط ۱۰ دقیقه فوتبال بازی کنیم. منظورِ شما این است که میتوانستیم حتی بلژیک و مصر را هم شکست بدهیم؟ رقبای سرسختی نبودند؟ خوشبختانه هنوز آلزایمر نگرفتهایم و مصاحبه سرمربی تیم ملی یادمان نرفته است. ایشان بعد از قرعهکشی خیلی شاد بود و میگفت میتوانیم از مرحله گروهی صعود کنیم. حتی قبل از شروع جام جهانی هم گفت حداقل ۵ امتیاز میگیریم. واقعاً بلژیک، بلژیکِ همیشگی بود؟ یا مصر زمانی که محمد صلاح را بیرون کشید، نشانی از یک تیم پرصلابت داشت؟ نظر من این است که اگر فیروز کریمی روی نیمکت بود، تصمیمات بهتری میگرفت. فیروز کریمی چون فوتبال را خوب میفهمد، از این فرصت صدر صد صدر استفاده میکرد. اگر مایلیکهن بود هم بود، تیم را هجومی میکرد. کادرفنی تیم ملی فقط روی تعویضهای خودمان تمرکز دارد، اما امثال فیروز کریمی، کارلوس کیروش، استانکو، ایویچ و اسکوچیچ این خاصیت را داشتند که روی تغییرات تیمهای حریف تج