زنی که در ۱۵سالگی شوهرش را به طرز فجیعی به قتل رساند و به دیه محکوم شد، به قضات دادگاه کیفری استان تهران اعلام کرد توانایی پرداخت دیه ندارد. پاییز ۱۴۰۲ مردی افغان با مراجعه به پلیس آگاهی از قتل پسرش خبر داد و گفت: عروسم با من تماس گرفته و گفته پسرم را در خانهاش کشتهاند. با اعزام تیم جنایی به محل حادثه در نخستین گام ماموران به تحقیق از همسر مقتول پرداختند. این زن افغان ابتدا مدعی شد زمان قتل خانه نبوده است، اما با توجه به اظهارات متناقضش، بازجوییها از او شدت گرفت و سرانجام به قتل اعتراف کرد و گفت: من ۱۳ساله بودم که بهزور همسر کریم شدم. هیچ علاقهای به او نداشتم. مدام کتکم میزد. اصلاً اجازه نداشتم حرف بزنم تا اینکه روز حادثه کاسه صبرم لبریز شد و با چاقو او را کشتم. با اعتراف صریح متهم و بازسازی صحنه جرم، به خاطر آنکه متهم در زمان ارتکاب جنایت زیر ۱۸ سال بود به شعبه ۵ دادگاه کیفری یک استان تهران (ویژه رسیدگی به جرایم اطفال) فرستاده شد. در ابتدای این جلسه اولیای دم درخواست دیه کردند. سپس متهم که از کانون اصلاح و تربیت به دادگاه منتقل شده بود به جایگاه رفت و گفت: قبل از اینکه با کریم ازدواج کنم در افغانستان عاشق پسر دیگری بودم. او هم مرا دوست داشت و میخواست با من ازدواج کند، اما از آنجا که چند سال قبل پدرم از پدر کریم شیربها گرفته و قول داده بود که من زن پسرش شوم، بهناچار با او ازدواج کردم. او ادامه داد: با اینکه پدرشوهرم میدانست من پسرش را دوست ندارم میگفت چون پدرت شیربها گرفته، تو باید زن پسرم شوی اگر هم نمیخواهی، باید شیربها را برگردانی که خانوادهام امکان پس دادن پول را نداشتند. بعد هم همراه خانوادهاش به ایران آمدیم. چند ماه بعد از دوستانم در افغانستان شنیدم که پسر مورد علاقهام بعد از اینکه من افغانستان را ترک کردم به انگلیس مهاجرت کرده و دیگر خبری از او نداشتم. متهم اظهار کرد: از همان روزی که ازدواج کردم، به خاطر آنکه کریم را دوست نداشتم، اجازه ندادم به من دست بزند. بارها به خاطر این موضوع و اعتراضهایم از همسرم کتک خوردم. من هم قهر میکردم و به خانه خواهر و برادرهایم میرفتم. اما این اواخر آنها هم دیگر حاضر نبودند مرا به خانهشان راه بدهند و هر وقت به خانهشان میرفتم با کتک بیرونم میکردند تا مجبور شوم به خانه خودم برگردم. او افزود: دیگر خسته شده بودم. نه کسی بود که بتوانم به او تکیه کنم، نه خانهای بود که به آن امید داشته باشم. آخرین بار وقتی شوهرم کتکم زد، من با کارد آشپزخانه به جانش افتادم و جسدش را داخل حمام بردم، لکههای خون را تمیز کردم و به پدرشوهرم زنگ زدم و گفتم در نبود من کریم را کشتهاند. قاضی از متهم پرسید: مقتول فرد درشتاندامی بوده، بعید به نظر میرسد که تو بهتنهایی توانسته باشی او را به قتل برسانی و بعد هم جسدش را داخل حمام ببری. حقیقت را بگو؛ آیا همدستی داشتی یا نه. اگر واقعیت را بگویی کمکت میکنم. در این میان مشاور کانون اصلاح و تربیت چند دقیقهای با متهم صحبت کرد و او این بار اظهارات تازهای بیان کرد و گفت: چند ماه قبل از ماجرا در پارک با پسری آشنا شدم و ماجرای زندگیام را برایش تعریف کردم. او هم قول داد که در ازای گرفتن طلاهایم همسرم را بکشد. او ادامه داد: روز حادثه به همسرم مشروب دادم و او بعد از خوردن مشروب حالش بد شد. همان موقع پسر جوان که جلوی در خانه منتظر بود وارد خانهمان شد و دست و پاهای شوهرم را بست. کریم تلاش میکرد پاهایش را آزاد کند، اما پسر جوان محکم پاهایش را گرفت و من با کارد آشپزخانه سه ضربه به او زدم. قاضی پرسید: با توجه به گزارش پزشکی قانونی ۱۳ ضربه چاقو به بدن مقتول خورده، ۱۰ ضربه دیگر را چه کسی به او زد؟ متهم جواب داد: من فقط سه ضربهای که زدم را به خاطر دارم. بعد از اولین ضربه، تیغه چاقو کج شد و مجبور شدم دو ضربه دیگر را با چاقوی دیگری بزنم و چاقوها را هم همان پسر با خودش برد. در نهایت دادگاه زن افغان را به پرداخت دیه محکوم کرد و قرار شد این مبلغ به صورت قسطی به اولیای دم پرداخت شود اما از آنجا که متهم هیچ پولی نداشت، نهادهای خیریه پیشپرداخت این اقساط را تقبل کردند. با این حال باز هم مشکل زن جوان حل نشد و او در نامهای به دادگاه اعلام کرد توانایی پرداخت اقساط ماهانه را ندارد. این زن گفت خواهر و شوهرخواهرش تنها افرادی هستند که در ایران دارد؛ آنها نیز تمکن مالی ندارند و در خانههای مردم کارهای نظافت انجام میدهند بنابراین نمیتوانند به او کمک کنند. قضات بعد از ادعاهای این زن، افرادی را که خواهر و شوهرخواهر متهم نزد آنها کار میکردند احضار و آنها نیز تایید کردند این زوج نظافتچی هستند و تمکن مالی ندارند. بنا بر این گزارش، قضات در حال حاضر برای صدور رأی وارد شور شدهاند.
