بسیاری از افراد نه به خاطر کمبود توانایی، بلکه به خاطر نیاز دائمی به موردپسند بودن، شکست میخورند. به گزارش خبرفوری، رامزی فتفوتا، روانشناس، معتقد است که مقدار کمی خودشیفتگی میتواند پیشرفت شغلی را به طرز چشمگیری تسهیل کند. او در این مصاحبه توضیح میدهد که از خودهای بزرگ چه چیزی میتوان آموخت، بدون آنکه خودمان به یک مشکل تبدیل شویم. بر اساس پژوهشها، خودشیفتگی در سطوح مدیریتی بسیار بیشتر از جمعیت عمومی رایج است. افراد دارای شخصیت خودشیفته به دنبال جایگاه، نفوذ و توجه هستند و رفتارهایشان در بسیاری از سازمانها تقویت میشود. رامزی فتفوتا، روانشناس و مشاور ارشد در زمینه ارزیابی مدیران، تأکید میکند که خودشیفتگی همیشه هم بد نیست، به شرطی که با خودآگاهی و ارزشهای اخلاقی همراه باشد. فتفوتا توضیح میدهد که افراد خودشیفته به دلیل رفتار فعالانه، نادیده گرفتن حساسیتهای بینفردی، توانایی الهامبخشی، عملکرد بالا و خودنمایی مؤثر، سریعتر در مسیر شغلی پیشرفت میکنند. این ویژگیها در بسیاری از سازمانها پاداش داده میشوند، بهویژه اگر با تأمل در خود و چارچوب ارزشی محکمی همراه باشند. این روانشناس معتقد است که خودشیفتگی یک ویژگی شخصیتی است، اما میتوان رفتارهای آن را یاد گرفت. او پیشنهاد میکند که خود را با اعتماد به نفس نشان دهید، داستانی جذاب از دستاوردهایتان بسازید و در موقعیتهای مبهم، آرامش و متانت خود را حفظ کنید. همچنین توصیه میکند که برای پیشرفت، نباید کاملا وابسته به تأیید دیگران بود؛ زیرا بسیاری از افراد نه به کمبود توانایی، بلکه به خاطر ترس از نپسندیده شدن، در جای خود میمانند. تفاوت خودخواهی سالم و خودشیفتگی فتفوتا بر این نکته تأکید دارد که خودخواهی به معنای توجه به منافع شخصی در موقعیتهای خاص است، در حالی که خودشیفتگی یک الگوی ارتباطی پایدار با نیاز به تحسین و بهرهکشی از دیگران است. او میگوید دفاع از خود در موقعیتهای مشخص، شما را خودشیفته نمیکند. خودخواهی سالم یعنی این پرسش را مرتب از خود بپرسید: «چه چیزی برای من مهم است و چقدر برای آن تلاش میکنم؟» به گفته فتفوتا، تعادل میان رهبری مستقیم و همدلی، کلید موفقیت است. او مدیران را به بازخوردگیری مستمر و مقایسه تصویر ذهنی خود با دیدگاه دیگران تشویق میکند. هرچه فاصله بین این دو بیشتر باشد، مدیر بیشتر درک واقعی خود را از دست میدهد. آیا بیش از حد به خود مشغولیم؟ فتفوتا هشدار میدهد که مشغولیت امروزی به خود اغلب سطحی است؛ مثلاً ما با گفتن «نه» و قربانینمایی، خود را برتر نشان میدهیم، اما منتظر تغییر دیگران میمانیم. او تأکید میکند که تغییر پایدار نیاز به مواجهه با واقعیت دارد، نه پناه بردن به فضای مجازی و تأییدهای یکطرفه. خودخواهی سالم یعنی پذیرش این حقیقت که گاهی خودخواه هستیم و گاهی نه، و یاد بگیریم این رفتار را مدیریت کنیم. او در پایان میگوید که رهبری یعنی اعمال نفوذ هدفمند برای هدایت گروه به سمت یک هدف. این کار نیازمند قدرت و تکنیکهای نفوذ است و صرفاً با مهربانی نمیتوان یک سازمان را از بحران نجات داد.
