اینفانتینو توسط ایرانی ها باید هو می شد | حرف هایش مثل پشمک است

به گزارش همشهری آنلاین مارتین ساموئل، خبرنگار ارشد تایمز، در مقالهای تند، شکایت تیم ملی ایران از «ظلم و ستم» را فرصتی برای اینفانتینو دانسته که پس از سالها چاپلوسی در برابر ترامپ، سرانجام موضعی اصولی بگیرد. مارتین ساموئل خبرنگار ارشد تایمز در گزارشی به وضعیت تیم ملی ایران پرداخته است و از اینکه هواداران ایرانی اینفانتینو را در ورزشگاه هو نکردهاند تعجب کرد. او در ابتدای مقاله خود آورده است: خیلیها انتظار داشتند هواداران تیم ملی ایران جیانی اینفانتینو را به خاطر اقدامات این نهاد علیه ایران هو کنند ولی این اتفاق رخ نداد و نمیدانم واقعا چرا؟ از آنجا که زیرساختهای فوتبال در ایران تحت بمباران تجاوزکارانه آمریکا و بازیکنانش سه ماه بدون بازی بودهاند، مربیان نتوانستهاند تیم را به درستی آماده کنند. ۹ عضو کادر پشتیبانی و مدیران ارشد و حتی رئیس فدراسیون یعنی مهدی تاج از ورود به آمریکا منع شدهاند و خود بازیکنان فقط ساعاتی پیش از بازی وارد لسآنجلس میشوند و مجبورند خیلی زود به مکزیک برگردند. با این حال، اینفانتینو رئیس فیفا، در این میان چه کرده است؟ او تمام این مدت در ورزشگاهها ظاهر شده، کلاهها را امضا کرده، با هواداران عکس گرفته و در کنار مقامات محلی نشسته است. حرفهای توخالی او به اندازه یک بسته پشمک ارزش دارد؛ شیرین، سبک و به سرعت ناپدید شونده. اینفانتینو سالهاست که خود را به ترامپ میچسباند ما این رفتار را از اینفانتینو دیدهایم. اوایل این هفته، او در مکزیکوسیتی نشست و مدعی شد که صحبتهایش با دولت آمریکا درباره ایران «سازنده» بوده و همه چیز حل شده است اما واقعیت چیز دیگری است. ایران تحت فشار است و اینفانتینو هیچ کاری برای تغییر آن نکرده است. اینفانتینو سالهاست که خود را به رئیسجمهور آمریکا میچسباند. او برای جلب رضایت ترامپ هر کاری کرده است و حالا که تیمی تحت ستم به کمک نیاز دارد، او فقط با «حرفهای توخالی، پاسخهای پوشالی» میدهد. کمک به ایران نباید یک اقدام سیاسی تلقی شود کمک به ایران برای حضور در جام جهانی نباید یک اقدام سیاسی تلقی شود. این یک تعهد انسانی و ورزشی است اما اینفانتینو در بحرانیترین لحظه، ترجیح داد ساکت بماند و به جای اقدام عملی، از «دیپلماسی فوتبال» حرف بزند. او باید از بازیکنان و کادر فنی ایران که در این شرایط طاقتفرسا به میدان میروند، حمایت کند اما به نظر میرسد او بیش از آنکه به فکر ورزش باشد، به فکر حفظ جایگاه خود در کنار قدرتمندان است. نتیجهگیری: اینفانتینو، نه یک رهبر، بلکه یک تماشاگر مارتین ساموئل در پایان مقاله مینویسد که اینفانتینو نشان داده است که یک رهبر نیست؛ او فقط یک تماشاگر است که در کنار قدرتمندان میایستد و تماشا میکند. او هیچ کاری برای ایران نکرده و نخواهد کرد. او فقط حرفهای توخالی میزند تا شاید کسی متوجه ناتوانیاش نشود.