حوزه/ حجتالاسلام والمسلمین رضا یوسفزاده در پاسخ به پرسشی دربارهیِ بیاحترامیِ همسر، با تأکید بر اینکه «احترام» از بنیادیترین نیازهایِ انسان است، گفت در خانواده، این ارزش باید بیش از هر جایِ دیگر رعایت شود. به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام والمسلمین رضا یوسفزاده، مشاور خانواده، در پاسخ به پرسشی دربارهیِ بیاحترامیِ همسر در فضایِ خصوصی و عمومی، بر اهمیتِ «احترام» بهعنوانِ مهمترین نیازِ انسانی تأکید کرد و سه راهکارِ عملی برایِ اصلاحِ رابطه ارائه داد. سوال: اگر شما به طرف مقابل که همسرت باشه احترام گذاشتید و ایشون اون احترام متقابل رو نذاشت اونجا چه باید بکنیم؟ همسرم اصلاً توی فضای خصوصی و عمومی به من احترام نمیذاره انگار کنیز و کلفتشم چیکار باید بکنم؟ پاسخ حجت الاسلام والمسلمین رضا یوسف زاده: ارزش و احترام گفتیم مهمترین نیاز انسانهاست و اگر تو یک رابطه و مهم این ارزش و احترام را ما در درجه اول از خانوادهمان میخواهیم. تحلیل مسئله و توجه به اینکه همه اعضای خانواده این ارزشگذاری ارزشمند را به یکدیگر منتقل کنند، بسیار اهمیت دارد. این سؤال حال کسی است که در معرض بیاحترامی و بیارزشی قرار دارد: «انگار من کنیز و کلفتش هستم.» دوره کنیزداری و کلفتداری چند صد سال است که تمام شده و همه ما از این وضعیت اذیت میشویم. وقتی به همسرم احترام نمیگذارم و او متقابل عمل نمیکند، حال او نیز بد میشود و رابطه خراب میشود. پس از رابطه بد، چه کسی نفع میبرد؟ چه کسی دوست دارد در رابطه بد باشد؟ این یک چرخه عمل و عکسالعمل است که به حال خود من بازمیگردد. وقتی حال همسرم را خراب میکنم، این خرابی در مکانیزم ارتباطی و تعاملی به خود من نیز برمیگردد. همسری که همسرش را تحقیر میکند نیز حال خود را خراب میکند، چون رابطه خراب میشود. خب، حالا چه باید کرد؟ راهکار اول: کار درست خود را انجام دهید اشتباه دیگری، توجیهکننده اشتباه ما نیست. کسی که احترام نمیگذارد، «از کوزه همان برون تراود که در اوست.» من آن چیزی که از رفتار من به دیگران میرسد، احترام است. دیگران مراعات نمیکنند؛ درست است که کار سختی است، اما دلیل نمیشود من هم کار غلط انجام دهم. من کار درست خود را انجام میدهم و باید بدانیم کار درست نیز در ارتباط، عکسالعمل دارد و در چرخه قرار میگیرد و آن را اصلاح میکند. راهکار دوم: پیام احساسی و بازخورد غیرقضاوتی احساسی را که دارید، در زمانی که حال ارتباط خوب است، به همسرتان منتقل کنید: «من گاهی احساس میکنم با من مثل کنیز برخورد میشود.» بازخورد دادن بسیار کمک میکند، اما به شرطی که قضاوتآمیز نباشد. اگر جمله با «تو» شروع شود («تو همیشه منو خرد میکنی»، «تو منو مثل کنیزت میبینی»، «تو در جمع این کار را میکنی»)، طرف مقابل به حالت دفاعی میرود و حرف را نمیپذیرد. اما اگر بگویید: «من چنین احساسی پیدا میکنم»، حس دلسوزی و همدلی را در او فعال میکنید. نکته: توقع نداشته باشید با یک بار بازخورد دادن، رفتار سریعاً تغییر کند. صبر لازم است. راهکار سوم: «بکن» بگویید، نه «نکن» پس از استفاده از فن «پیام من» و بیان احساس، نگویید همسرتان چه کاری نکند، بلکه بگویید چه کاری بکند. یک توقع روشن و مصداقدار (عینی) بیان کنید: توقع دارم جلوی جمع، مثلاً به من بگوید «خانم فلانی.» وقتی میخواهید در جمع از من چیزی بخواهید، اولش «لطفاً» را اضافه کنید. توی جمع وقتی من را خطاب قرار میدهید، بگویید «خانم فلانی، لطفاً این کار را بکنید.» از انجامدادنها (بکن) شروع کنید، نه از ترککردن (نکن). گام به گام پیش بروید و همراهی کنید. راهکار چهارم: به نیازهای حلنشده همسر توجه کنید آیا همسر شما نیازی دارد که برآورده نشده است؟ ما از غُرها و شکایتها میتوانیم نیازها را بفهمیم. وقتی غر میزنیم و شکایت میکنیم، داریم نیازمان را ابراز میکنیم، اما به شکلی کودکانه — مثل بچهای که گرسنه است و گریه میکند. همان رفتار کودکی در درون ما باقی مانده است. از همین نکته استفاده کنید: ببینید همسر شما چه کمبودی دارد، چه چیزی میلنگد. آن کمبود را برایش برطرف کنید، آرام میشود. آدمها وقتی نیازی در آنها برطرف نمیشود، غیرمنطقی میشوند، بیاعصاب میشوند، غیرانسانی برخورد میکنند. بروید ببینید «کجایش درد میکند» که این رفتار را بروز میدهد.
