شجاع خلیلزاده در کمترین فاصله با تاریخسازی قرار داشت، اما این گل در جام جهانی در کارنامهاش ثبت نشد. شجاع خلیلزاده چهار سال قبل جام جهانی را به طور کامل از روی نیمکت دنبال کرد. مدافعی که با وجود کیفیت فنی بالا، جایی در برنامههای کارلوس کیروش نداشت و فرصتی برای حضور در زمین پیدا نکرد. اما این بار همه چیز تغییر کرد؛ امیر قلعهنویی از همان روز اول به او اعتماد کرد، مهره ثابت خط دفاعیاش شد و شجاع هم به بهترین شکل ممکن جواب این اعتماد را داد. شاید شجاع با حرفهای صریح، رک بودن و بعضی رفتارهایش گاهی برای خودش حاشیه ساخته باشد و عدهای از او خوششان نیاید، اما یک واقعیت فوتبالی را نمیشود انکار کرد: کیفیت فنی او. در ۳۶ سالگی هنوز یکی از بهترین مدافعان فوتبال ایران بود و شایستگی حضور در جام جهانی را داشت. به همین دلیل هم فیکسبودنش برای خیلیها عجیب نبود، هرچند عدهای فقط به عدد شناسنامهاش نگاه میکردند و میگفتند چرا یک مدافع ۳۶ ساله باید در ترکیب اصلی باشد. پاسخ این سوال را خود شجاع داخل زمین داد. او مقابل بلژیک و مصر یکی از بهترین بازیکنان ایران بود؛ مطمئن، کماشتباه، مقتدر و همان مدافعی که سالها از او دیده بودیم. قلعهنویی برخلاف کیروش حساب ویژهای روی او باز کرد و شجاع هم نشان داد هنوز میتواند در بالاترین سطح بدرخشد. وقتی یک بازیکن در پست خودش بهترین است و کیفیتش را بارها ثابت کرده، سن فقط یک عدد است و دیگر معنای خاصی ندارد. همه تصور میکردند اگر قرار باشد ایران مقابل مصر به گل صعود برسد، یکی از مهرههای هجومی این کار را انجام میدهد. اما ناگهان شجاع خلیلزاده جلو کشید، توپ را وارد دروازه کرد و ورزشگاه را منفجر شد. شادی گلش دیدنی بود؛ انگار تمام سالهایی که منتظر چنین لحظهای بود را یکجا زندگی میکرد. نزدیک به دو دقیقه روی ابرها بود و شیرینترین حس دوران فوتبالش را تجربه میکرد. این گل فقط یک گل ساده نبود. بعد از نمایشهای درخشانش در جام جهانی، این بهترین پایان ممکن برای مرحله گروهی بود. گلی که میتوانست نه فقط پاداش عملکرد فوقالعادهاش در این تورنمنت، بلکه تکمیلکننده تمام کارنامه فوتبالیاش باشد. او میتوانست اولین بازیکن تاریخ فوتبال ایران لقب بگیرد که گل صعود از مرحله گروهی جام جهانی را به ثمر رسانده است. اما ناگهان ورق برگشت؛ VAR وارد صحنه شد و همه چیز در چند ثانیه فرو ریخت. وقتی دوربین روی صورت شجاع زوم کرد، انگار روی تمام آن شادی آب یخ ریخته بودند. لبخندی روی لب داشت، اما لبخندی که تلخیاش از هر بغضی بیشتر بود. احتمالا تا آخر عمر آن دو دقیقه را فراموش نخواهد کرد؛ دو دقیقهای که فکر میکرد قهرمان فوتبال ایران شده، اما در نهایت فقط حسرتش برایش باقی ماند. شجاع خلیلزاده با همه حاشیههایی که همیشه اطرافش وجود داشته، این روزها یکی از بهترین پایانبندیهای دوران فوتبالش را مینویسد. او ثابت کرد هنوز یکی از بهترین مدافعان ایران است و شایسته اعتماد بوده. فقط حیف که اگر آن گل تایید میشد، خودش را برای همیشه به دل تاریخ فوتبال ایران هل میداد و نامش به عنوان زننده مهمترین گل تاریخ فوتبال ملی ایران ثبت میشد.
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی