خط سلامت: حدود یکونیم قرن پیش (۱۵۰ سال قبل)، یعنی دهه ۱۸۷۰ میلادی است، مصر در دورهای بسیار متفاوت از امروز قرار داشت؛ کشوری که از یک سو در حال مدرن شدن بود و از سوی دیگر هنوز چهره سنتی خود را حفظ کرده بود. به گزارش خط سلامت مصر در حدود سال ۱۸۷۵ چگونه بود؟ در آن زمان، مصر تحت حکومت اسماعیل پاشا قرار داشت. اگرچه مصر از نظر رسمی بخشی از امپراتوری عثمانی بود، اما عملاً استقلال زیادی در اداره امور داخلی داشت. قاهره؛ شهری میان سنت و مدرنیته قاهره در حال دگرگونی بود. اسماعیل پاشا که تحت تأثیر سفرهایش به اروپا، بهویژه پاریس، قرار گرفته بود، خیابانهای عریض، میدانهای بزرگ، ساختمانهای دولتی و باغهای جدید ساخت تا قاهره را به «پاریس آفریقا» تبدیل کند. اما تنها چند خیابان آنسوتر، بازارهای سنتی، کوچههای باریک، خانههای خشتی و محلههای قدیمی همچنان همان شکل قرون گذشته را حفظ کرده بودند. اهرام؛ بدون ازدحام گردشگران حملونقل بیشتر مردم با الاغ، شتر، اسب یا کالسکه رفتوآمد میکردند. اگرچه راهآهن نیز در مصر وجود داشت و از نخستین خطوط راهآهن آفریقا محسوب میشد، اما هنوز خودرو وجود نداشت و قایقهای بادبانی در رود نیل نقش مهمی در جابهجایی کالا و مسافر داشتند. اقتصاد اقتصاد مصر عمدتاً بر کشاورزی استوار بود. پنبه مهمترین محصول صادراتی کشور به شمار میرفت و بخش بزرگی از درآمد دولت از فروش آن تأمین میشد. همچنین گندم، نیشکر و برنج نیز کشت میشدند کانال سوئز یکی از مهمترین رویدادهای آن دوران، افتتاح کانال سوئز در سال ۱۸۶۹ بود. این پروژه عظیم، مصر را به یکی از مهمترین مسیرهای تجارت جهانی تبدیل کرد، اما هزینههای سنگین ساخت آن، کشور را با بدهیهای فراوان روبهرو کرد. همین بدهیها زمینه نفوذ مالی و سپس سیاسی کشورهای اروپایی، بهویژه بریتانیا و فرانسه را فراهم کرد جمعیت جمعیت مصر در آن زمان حدود ۵ تا ۶ میلیون نفر برآورد میشد؛ در حالی که امروز جمعیت این کشور از ۱۱۰ میلیون نفر فراتر رفته است زندگی روزمره اکثر مردم لباسهای بلند نخی یا کتانی میپوشیدند. برق، تلفن و خودرو هنوز در زندگی روزمره عموم مردم جایی نداشت. شبها شهرها با چراغهای نفتی یا گازی روشن میشدند و بازارهای سنتی مرکز اصلی فعالیت اقتصادی و اجتماعی بودند. بهطور کلی، مصرِ ۱۵۰ سال پیش ترکیبی از تمدن باستانی، معماری اسلامی، اصلاحات مدرن و نفوذ روزافزون اروپا بود؛ کشوری که هنوز ظاهر سنتی خود را حفظ کرده بود، اما در آستانه تحولات بزرگی قرار داشت که چند سال بعد به اشغال آن توسط بریتانیا در سال ۱۸۸۲ انجامید