ژوزه مورینیو پس از پیروزی پرفشار ۲ بر ۱ رئال مادرید مقابل اینتر، از شاگرد سابقش کریستین کیوو ستایش کرد و گفت همچنان با او رابطه خوبی دارد. به گزارش ورزش سه، سرمربی ۶۳ ساله رئال مادرید شروع ماجراجویی دوباره اروپاییاش با رئال را با پیروزی در یک بازی بسیار جذاب و پرحادثه مقابل تیم سابقش جشن گرفت. در این نبرد، کریستین کیوو سرمربی ۴۵ ساله نراتزوری و شاگرد قدیمی آقای خاص در اینتر رویایی ۲۰۱۰، تا آخرین ثانیهها مادرید را در برنابئو تحت فشار قرار داد. مورینیو در پایان مسابقه در گفتگو با اسکای اسپورتس به تحلیل جریان بازی پرداخت و گفت: «از نتیجه راضی هستم؛ سه امتیاز حساس در نخستین گام آن هم مقابل تیمی بسیار قدرتمند به دست آوردیم. این یک مسابقه تماشایی و جذاب برای هواداران روی سکوها و بینندگان تلویزیونی بود، اما نه برای من و نه برای کیوو لذتبخش نبود، چرا که بازی کاملا دیوانهوار پیش رفت. این دیدار به راحتی میتوانست ۵ بر ۰ به سود ما تمام شود یا با تساوی ۵ بر ۵ یا حتی برتری ۶ بر ۵ به پایان برسد؛ موقعیتهای گلزنی وحشتناکی روی هر دو دروازه خلق شد.» او با اشاره به شکنندگی خطوط دو تیم افزود: «اینتر تیمی باکیفیت و فیزیکی است، اما هر بار که ما روی ضدحملات حرکت کردیم توانایی باز کردن دروازهشان را داشتیم. تا سوت پایان مسابقه همه چیز باز و غیرقابل پیشبینی ماند. حتی در ثانیههای پایانی نیمه اول اگر ضربه بلینگام گل میشد و ما گل سوم را میزدیم، پرونده بازی همانجا بسته شده بود. البته اینتر هم پیش از گلی که زد، فرصتهای بسیار خوبی داشت تا زودتر به بازی برگردد.» سرمربی رئال مادرید به درخشش کیلیان امباپه و گل اول بازی که توسط او به ثمر رسید اشاره کرد و گفت: «کیلیان یک گل فوقالعاده حیاتی زد و بی حد و حصر برای تیم دوید. من کوچکترین نگرانی بابت او ندارم، چون او بازیکنی است که روز به روز بهتر میشود و در پایان این فصل هم دوباره آقای گل لیگ قهرمانان اروپا خواهد شد.» آقای خاص در ادامه درباره دلیل حضور دوباره روی نیمکت سانتیاگو برنابئو توضیح داد: «وقتی کاری ساده و سرراست است، به درد من نمیخورد. من اینجا هستم چون وقتی شرایط سخت و بحرانی میشود، ژوزه به کمکتان میآید.» مورینیو در پایان به سراغ خاطراتی که با کریستین کیوو دارد رفت. یادمان باشد که در اینتر رویایی 2010 که با هدایت مورینیو اروپا را فتح کرد و سهگانه گرفت، کریستین کیوو بازیکن بود. آقای خاص گفت: «پیش از بازی و پس از سوت پایان او را محکم در آغوش گرفتم. هر دوی ما قلبا میدانیم چه حس عمیق و احترامی نسبت به هم داریم. اما در جریان ۹۰ دقیقه مسابقه، همه این پیوندها را فراموش میکنی و فقط برای پیروزی میجنگی.»
