باز هم فصل جدیدی در راه است و باز هم فدراسیون فوتبال با همان نسخه قدیمی و فرسوده به میدان آمده است. سوژه اینبار تغییر در فهرست بازیکنان است. روزنامه اعتماد نوشت: انتشار مصوبات جدید هیاترییسه مبنی بر افزایش سهمیه بازیکنان زیر ۲۳ سال و لیگ برتری بیشتر از آنکه نویدبخش توسعه و ساختارسازی باشد یادآور همان بازی تکراری است که در آن مدیران با جابهجایی اعداد و ارقام در بخشنامهها سعی دارند بحران را مدیریت کنند. اما پرسش اساسی اینجاست که تا کی باید شاهد صدور دستورالعملهایی باشیم که صرفا صورتمساله را پاک میکنند؟ افزایش سهمیه زیر ۲۳ سال روی کاغذ اقدامی حمایتی به نظر میرسد اما در واقعیت فوتبال ایران چه خروجی ملموسی داشته است؟ سالهاست که باشگاههای ما به جای سرمایهگذاری در آکادمیها و پرورش استعدادهای اصیل به مصرفگرایی صرف روی آوردهاند. وقتی سیستم مدیریت باشگاهی به جای الزام ساختاری برای تاسیس آکادمیهای استاندارد و تخصیص درصدی از بودجه به تیمهای پایه تنها به تغییر سهمیه لیست بزرگسالان بسنده کرده نتیجه چیزی جز هدررفت استعدادها نخواهد بود. امروزه لیگ برتر ایران به جای اینکه کارخانه بازیکنسازی باشد به بازار مکارهای تبدیل شده که در آن پولهای کلان بیتالمال و سرمایههای بخش خصوصی به جای تزریق به زیرساختها به جیب چاهویل دلالها میرود. بازیکنان پیر که فصل به فصل با قیمتهای نجومی در تیمها جابهجا میشوند به کابوس فوتبال ایران تبدیل شدهاند. چرا هیچ کدام از این دستورالعملها، باشگاهها را ملزم نمیکند که مثلا ۱۵درصد از بودجهشان را صرف آکادمی کنند یا «سقف دستمزد برای بازیکنان با سنِ بالا تعیین نمیکنند؟ تغییرات فصلی فدراسیون مثل رنگآمیزی نمای ساختمانی است که پیریزی آن در حال فروپاشی است و تا زمانی که نظامِ استعدادیابی و پرورش بازیکن در باشگاهها به یک الزام ساختاری تبدیل نشود و تا وقتی که دلال سالاری بر سیستم جذب علمی ارجحیت داشته باشد افزایشِ سهمیههای سنی صرفا پر کردن نیمکتهاست. فوتبال که جایی برای کاغذبازیها و از این دست دستورالعملها نیست. اصولا تغییر باید در آن آکادمی به جای یک واژه تزیینی به شریان اصلی حیات باشگاه تبدیل شود و در غیر این صورت این لیستها تنها لیست هزینههای بیحاصل فوتبال ایران باقی خواهند ماند.
