یکی از مشکلات بزرگ پرسپولیس در این فصل افت در نیمه دوم بوده است. پرسپولیس تارتار در هفتههای اخیر یک الگوی نگرانکننده پیدا کرده؛ شروعهای قدرتمند و افت محسوس در نیمه دوم. سرخها معمولا بازی را با پرس شدید، دوندگی بالا و فشار زیاد آغاز میکنند اما هرچه مسابقه جلوتر میرود، از شدت حملات و کیفیت بازیشان کاسته میشود. مهدی تارتار هم دلیل این اتفاق را تا حد زیادی به سبک بازی تیمش مرتبط میداند؛ پرس شدید و فشار زیادی که پرسپولیس از همان دقایق ابتدایی وارد میکند، انرژی بالایی از بازیکنان میگیرد و اثرش را در نیمه دوم نشان میدهد. با این حال، این توجیه نمیتواند برای همیشه کافی باشد. تیمی با این عمق اسکواد باید بتواند در نیمه دوم هم ریتم خود را حفظ کند و حتی با تعویضها شرایط را به نفع خودش تغییر دهد. مسئله مهمتر در خط حمله است؛ جایی که بازیکنان اصلی با بالا رفتن سن، طبیعی است که نتوانند همان شدت دقایق ابتدایی را تا پایان حفظ کنند. اگر تارتار برای مدیریت انرژی، زمانبندی تعویضها و حفظ فشار در نیمه دوم راهحل پیدا نکند، همین افت بدنی میتواند در ادامه فصل امتیازهای مهمی را از پرسپولیس بگیرد؛ مخصوصاً در مسابقاتی که سرخها با یک گل پیش افتادهاند اما هنوز کار تمام نشده است.
