برآورد جدید سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا فاش شد/ سلاحی خطرناک‌تر از هسته‌ای در دست ایران!

سازمانهای اطلاعاتی آمریکا برآورد کردهاند که اکنون کنترل عملی تنگه را به ایران دادهاند، سلاحی قدرتمندتر از هر سلاح هستهای. به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از فرارو، رسانهای آمریکایی به نقل از سه منبع آگاه بیان کرد که سازمانهای اطلاعاتی ایالات متحده ارزیابی کردهاند که ایران میتواند از این پس به طور مؤثر دسترسی به تنگه هرمز را به دلخواه خود مسدود کند، به این معنی که این کشور در نتیجه جنگ، توانایی جدید و قدرتمندی برای آسیب رساندن به اقتصاد جهانی به دست آورده است. سی ان ان نوشت: صرف نظر از توافقنامه چارچوبی که قرار است روز جمعه به طور رسمی برای باز کردن این آبراه کلیدی به عنوان مقدمهای برای مذاکرات هستهای امضا شود، ایران ثابت کرد که میتواند دسترسی به این تنگه را در طول درگیری فعلی مسدود کند و ارزیابیهای اطلاعاتی ایالات متحده نشان میدهد که این اتفاق میتواند دوباره رخ دهد. در ادامه گزارش آمده است: ما اکنون کنترل عملی تنگه را به ایران دادهایم، سلاحی قدرتمندتر از هر سلاح هستهای. منبع آگاه تاکید کرد که چگونه جنگ اساسا تفکر تهران در مورد استفاده از تاکتیکهای مشابه در آینده را تغییر داده است. یک منبع دوم آگاه از این ارزیابیها گفت که ایران به طور مشابه آموخته است که میتواند از حملات هدفمند علیه زیرساختهای انرژی کشورهای خلیج فارس به عنوان یک قابلیت نامتقارن استفاده کند، پس از آنکه این کار را در طول جنگ به طور مؤثر انجام داد، ابزاری دیگر که میتواند در آینده به نفع خود از آن استفاده کند. در ادامه گزارش سی ان ان آمده است: به گفته مقامات و کارشناسان صنعت کشتیرانی که حرکات کشتیها را ردیابی میکنند، عدم اطمینان در مورد مفاد توافقنامه و سایر خطرات نیز احتمالا باعث میشود که ترافیک از طریق این گلوگاه حیاتی برای هفتهها یا ماهها به حداقل برسد. منابع گفتند که بحثهایی وجود داشته است که متحدان آمریکا ممکن است پس از باز شدن تنگه، به نوعی از آن محافظت کنند، اما در حال حاضر مشخص است که چگونه این کار انجام خواهد شد و آخرین ارزیابیهای اطلاعاتی این احتمال را در نظر میگیرند. روی هم رفته، ارزیابیهای اخیر اطلاعاتی ایالات متحده، تاثیر ماندگار تصمیم دونالد ترامپ، رئیس جمهور، برای آغاز درگیری بدون در نظر گرفتن کامل تمایل ایران به بستن تنگه هرمز را برجسته میکند و سوالات جدیدی را در مورد توانایی تهران برای استفاده تسلیحاتی از اقتصاد جهانی در آینده مطرح میکند؛ مشکلی که فراتر از محدوده هرگونه توافق چارچوبی بین دو کشور است که ممکن است این آبراه کلیدی را بازگشایی کند.