گستره سیاست، بدون ظرافت و عرصه زمخت و خشنی است که اهالی آن اغلب به لطف حضور مکرر و مستمر در چنین پهنهای، رقت و ملاطفت از دست میدهند و معاشران خویش را ملول و خسته میکنند. اما دستهای دیگر که حضورشان مغتنم و مبارک است، سیاست را با فلسفه و عرفان و اخلاق درهم میآمیزند، آن را نردبانی برای سیر «من الخلق الی الحق» میپندارند و با اثاره عقل و برشوراندن قدرت تفکر، وجود خویش را اعتدال میبخشند. به گزارش خبرآنلاین خانم ندا ملکی عضو هیأت علمی دانشگاه تهران در روزنامه همشهری نوشت: شهید لاریجانی عزیز که عروج ملکوتی و غرورانگیز او را باور نداشتم ازجمله همین سیاستمداران بود. وقتی که به همراه تعدادی از اصحاب رسانه به منزل شهید مشرف شدم به اجبار این نبودن و رفتن ایشان از عالم ماده را باور کردم. آن بغض گلوگیر شکست و دیگر فرو ننشست. آری در روزگاری که انسانها نگران و پریشان از دست دادن حیات اجتماعی خویشند و برای دیدهشدن و ماندن، به هر حاشیه بیربط و باربطی در فضای مجازی پناه میبرند، شهید عزیز ما از هر تکثر و هیاهوی بیثمر پرهیز کرد، به محبوب و خالق خویش اعتماد کرد و بدینسان برای پایمردی در مسیر حق برگزیده شد. و این مبعوث شدن یکباره و در یک لحظه متولد نمیشود بلکه بهصورت تدریجی و در قالب فرایندی آرام و مستمر بالنده میشود و مهر این تدریج و استمرار از خانواده طلوع میکند. جملات و خاطرههای همسر شهید که خود فرزند و مادر شهید و از سلاله پاک اندیشمندان این دیار است، گواه روشنی بر این حقیقت بود. همسر شهید لاریجانی که دختر بزرگوار فیلسوف و متفکر شهید استاد مرتضی مطهری هستند، از 48سال زندگی مشترک گفتند؛ 48سال زندگی مشترک که شهید لاریجانی در تمام لحظات همراهی و همسفری یکبار هم عصبانی نشدند و کلام درشتی بر زبان نراندند. چنین خلق حسن و سعه صدر شهید، نخستین نکتهای بود که خانم مطهری فرمودند. عشق و محبت میان این دو عاشق، مثالزدنی و حیرتانگیز است. میگفتند حتی اگر یک روز هم ایشان را نمیدیدم، گویی 3ماه ایشان را ندیدهام و دلتنگی ایشان بسیار آزاردهنده بود. خانم مطهری، با وجود داشتن توانمندی قابلتوجه برای ادامه تحصیل و ضریب هوشی بالا، بهدلیل علاقه وافر به شهید لاریجانی، بهصورت رسمی به کاری مشغول نشدند و به فرموده خودشان، هیچگاه سنگر خانه را از شدت عشق و محبت ترک نکردند. به اندازهای شهید عزیز را دوست داشتند که حاضر نشدند حتی یکبار با غذای سرد از ایشان پذیرایی کنند یا در زمان حضور شهید در منزل، نزد ایشان نباشند. اهتمام شهید به تربیت فرزندان و توصیه و سرسختی ایشان در یادگیری علم و اشتیاق به دانشاندوزی، بسیار قابل اعتنا و توجه بود؛ تا آنجا که گاهی رفع اشکال فرزندان در درسهایی مانند ریاضی را خود شهید بر عهده میگرفتند و آن را بر حضور در جلسات ترجیح میدادند. به فرزندان خویش توصیه کرده بودند وارد عالم سیاست نشوند. در طول مدیریت 10ساله ایشان در سازمان صداوسیما، حتی یکبار هم اجازه نداده بودند فرزندانشان در سازمان حضور پیدا کنند. فرموده بودند: «ممکن است با مشاهده جایگاه پدر، دچار غرور شوند.» خانم مطهری میگفتند آقای دکتر در تعامل با خانواده، بسیار باحیا، متواضع، سخاوتمند، مهربان و آرام بودند؛ تا آنجا که بارها از خود میپرسیدم: «آیا من با یکی از یاران امام زمان(عج) ازدواج کردهام؟» این واژگان از قلب و زبان بانویی دلشکسته جاری میشود که خود فرزند شهید است و اکنون نیز در زمره همسران و مادران شهدا، به جایگاهی رفیع نایل آمده است. آری، موهبت شهادت از آن کسانی است که خود روح و ریحان خانواده و آرام جان عزیزان خویش هستند. آقای دکتر لاریجانی عزیز! حسن عاقبتی اینچنین گوارای وجودتان!
