مشکلات دفاعی تیم ملی طی چند سال اخیر پابرجا بوده است. شکست ایران مقابل ازبکستان دوباره یک واقعیت نگرانکننده را جلوی چشم گذاشت؛ مشکل خط دفاعی تیم ملی را نمیشود هر بار با اشاره به یک اشتباه فردی توجیه کرد. روی گل سوم، علی نعمتی در آفسایدگیری اشتباه کرد و در ادامه هم جایگیری مناسبی نداشت، اما ماجرا از اینجا شروع نشده بود. شجاع خلیلزاده جلو کشید و نتوانست توپ را قطع کند و بعد از آن، ایران در ضدحمله به شکلی دفاع کرد که ازبکستان بهراحتی به گل رسید. وقتی چند بازیکن در یک صحنه نمیتوانند وظیفه دفاعی خودشان را درست انجام دهند، دیگر نمیشود همه چیز را به حساب یک بازیکن گذاشت. این البته مشکل تازهای نیست. تیم ملی در جام جهانی هم از نظر دفاعی آسیبپذیر بود و در جام ملتهای قبلی نیز بارها مقابل حریفان موقعیتهای خطرناک داد. در فاصله بین این دو تورنمنت هم، چه در کافا و چه در بازیهای دوستانه، دفاع ایران با تفکرات امیر قلعهنویی هیچوقت به ثبات و اطمینان لازم نرسید. حتی تغییرات این اردو هم فعلا نتیجهای نداشته؛ حسین کنعانی در فهرست نبود، سامان فلاح و عارف آقاسی برگشتند و شجاع و نعمتی هم همچنان حضور داشتند، اما مشکل پابرجا ماند. وقتی بازیکنانی که در باشگاههایشان شرایط خوبی دارند در تیم ملی بارها دچار اشتباه میشوند، باید فراتر از کیفیت فردی آنها را بررسی کرد. جام ملتهای آسیا نزدیک است و ایران دوباره باید در یک تورنمنت بزرگ بازی کند. ادامه این وضعیت دفاعی، بدون پیدا کردن یک ساختار مشخص و هماهنگ، میتواند برای تیم ملی در عربستان دردسرساز شود؛ چون در تورنمنت بزرگ، اشتباهات دفاعی فقط یک گل نیست، ممکن است سرنوشت یک بازی و حتی یک جام را تغییر دهد.
