شاید تمام بحثهای این روزهای فوتبال ایران را بتوان در یک سؤال خلاصه کرد؛ سؤالی که هنوز هیچکس حاضر نیست صادقانه به آن پاسخ بدهد. بگذارید همه جنجالهای بیهوده را کنار بگذاریم. بگذارید جدالهای بیثمر با منتقدان، غوغای رسانهای پیرامون بیرانوند و حتی ادعاهای بزرگ درباره «تاریخسازی» امیر قلعهنویی را در لایههای خاکسپاری این تیم دفن کنیم. حتی اگر فرض کنیم ما با بهترین مربی تاریخ و یک تیم بیرقیب روبرو هستیم، باز هم یک واقعیت تلخ و غیرقابلانکار بر ما سایه انداخته است: ما یک جنایت تاریخی مرتکب شدیم: جنایت بر روی یک فرصت! در دنیای فوتبال، فرصتها مثل ستارههای دنبالهدار هستند؛ هر چند دهه یکبار از آسمان ما عبور میکنند و اگر آنها را شکار نکنیم، دیگر هرگز باز نمیگردند. در ساختار جدید جام جهانی با ۴۸ تیم، تقدیر فوتبال یک مسیر مستقیم و بیدغدغه را پیش پای ما گذاشته بود. حضور نیوزیلند در این گروه، نه یک چالش، که یک تخفیف بزرگ برای صعود بود. این همان لحظهای بود که فوتبال به ما میگفت: «حالا وقت آن است که بر تخت پادشاهی بشینی!» اما چه شد؟ به جای اینکه بر این مسیر طلایی تمرکز کنیم، در باتلاق پاسخ دادن به منتقدان غرق شدیم. به جای اینکه روی تکنیکها و استراتژیهای رسیدن به آن صعود حتمی کار کنیم، سرگرم ساختن روایتهای جدید از یک حذف تلخ شدیم. ما به جای «صعود»، درگیر «توجیه» شدیم. بگذارید حقیقت را بگویم؛ امروز بزرگترین ضربه وارده به پیکره فوتبال ایران، نه حذف از جام جهانی، بلکه اتلاف آسانترین مسیر تاریخ است. فوتبال حافظه بسیار دقیقی دارد. شاید سالها بعد، وقتی دوباره با قرعهای سنگین و ناامیدکننده روبرو شدیم، تازه بفهمیم که چقدر با حاشیهبازی کردن، فرصت بزرگ روزگارمان را به آتش کشیدیم. امروز ما از جام جهانی حذف نشدیم؛ ما از «فرصت صعود» حذف شدیم.
