تیم ملی عربستان مقابل اسپانیا هیچ حرفی برای گفتن نداشت. بعد از جام جهانی ۲۰۲۲ قطر لیگ عربستان تبدیل به مقصد ستاره های فوتبال دنیا شد. بزرگترین نامها به صحرا آمدند تا در تیمهای مختلف این کشور بازی کنند. بازیکنان بومی در کنار این ستارگان یا در تیمهای مقابل از تجربه و کیفیت بالای آنها استفاده و در نهایت فوتبال ملی عربستان پیشرفت کند. دیدیم که در سطح باشگاهی، حضور این فوق ستارهها در کوتاه مدت جواب داد. سال قبل در نخستین دوره لیگ نخبگان از چهار تیم نیمه نهایی، سه تیم برای عربستان بودند و امسال هم الاهلی قهرمانی خود را تکرار کرد. اما در سطح ملی، تمام آن سرمایهگذاریها لااقل در کوتاه مدت جواب نداده است. فکر میکنید چرا این اتفاق افتاد؟ چرا بازیکنان تیم ملی عربستان از تمرین هر روزه کنار فوق ستارهها و بازی هر هفته روبروی آنها، زیر نظر بهترین مربیان جهان و با داشتن بالاترین استاندارد امکانات، پیشرفت نکرده و نتوانستند موفقیتی کسب کنند؟ حتما یک دلیل مهم به استعدادهای فردی و پتانسیل بازیکنان برمیگردد. فوتبال باید در خون و ذات شما باشد. در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی کشورهای عربی برای کشاندن تماشاگران به ورزشگاهها در چهار گوشه زمین، اتومبیل گذاشته و با قرعه هدیه میدادند. درست در همان زمانی که برای یک ورزشگاه ۸۰۰۰ نفری در ایران ۴۰ هزار نفر با سختی فراوان خود را رسانده و به هر ترتیبی که بود وارد میشدند! بازیکن باید «آن» فوتبالیست شدن را داشته باشد. چیزی که در تمام رشتههای هنری لازم است و در همین تیم عربستان، فقط سالم الدوساری دارد که ذاتاً یک فوتبالیست است. البته در ورزش گروهی، یک دست صدا ندارد و از او هم در جام جهانی کاری ساخته نیست. دیدیم که حضور این همه ستاره جهانی با آن همه امکانات و مدیریت و برنامه ریزی، کمکی به عربستان نکرد. چون استعداد ذاتی نداشتند، همان که بچههای ما دارند و یک لحظه تصور کنید اگر آن امکانات و مدیریت حرفهای، در کنار فوق ستارهها و زیرنظر بهترین مربیان جهان، در تمرین و مسابقه در اختیار بچههای ما بود، آن وقت چه کارها که از ما بر نمیآمد! واقعا حیف، آنها که استعداد ندارند، پول و امکانات و مدیریت دارند و ما که فوتبال و استعداد و پول داریم، بخاطر نداشتن مدیریت، در واقع هیچ نداریم بهجز دلال!
پارس فوتبال
پارس فوتبالپارس فوتبال