بازیکنان سابق فوتبال، کاهش توانایی در برنامهریزی، تمرکز، حل مسئله و مدیریت کارهای روزمره را گزارش کردهاند. تحقیقات جدید نشان میدهد فوتبالیستهای بازنشسته در مقایسه با افراد عادی، نرخ بالاتری از افسردگی و اضطراب را تجربه میکنند و تغییراتی در ساختار مغز آنها رخ میدهد. پژوهشگران دریافتند که بازیکنان سابق فوتبال، سطوح بالاتری از افسردگی، اضطراب و مشکلات را در زمینه تفکر و تصمیمگیری نسبت به افراد غیرفوتبالیست همسن خود گزارش میکنند. سلامت روان در فوتبالیستهای بازنشسته نتایج اولیه این مطالعه روی ۱۴۲ بازیکن حرفهای سابق نشان داده که نزدیک به یکسوم آنها علائمی به اندازه کافی شدید داشتهاند که در دسته افراد مبتلا به افسردگی بالینی قرار بگیرند. این میزان در گروه کنترل تنها ۹ درصد بوده است. در زمینه اضطراب نیز ۴۲ درصد از بازیکنان سابق معیارهای لازم را داشتند، درحالیکه این رقم برای افراد غیرفوتبالیست ۲۵ درصد بود. «کالی گریسی لینچ»، نویسنده اصلی این پژوهش، توضیح داده که اگرچه تفاوت آشکاری میان بازیکنان سابق و افراد عادی در تستهای شناختی استاندارد مشاهده نشده، اما تفاوتهای معناداری در علائم گزارششده توسط شرکتکنندگان (مانند اضطراب و افسردگی) و همچنین در تصویربرداریهای مغزی به چشم میخورد. او اضافه کرد که این یافتهها نشاندهنده اثرات قابلاندازهگیری بر سلامت مغز فوتبالیستهای بازنشسته در سنین میانسالی است، یعنی بسیار قبل از آنکه بیماریهایی مانند زوال عقل بهطور معمول آشکار میشوند. این مطالعه شامل ۱۴۲ بازیکن حرفهای سابق بین ۳۰ تا ۶۰ ساله بوده که شامل ۱۲۶ مرد با حداقل سه سال سابقه بازی حرفهای تماموقت و ۱۶ زن که در دو لیگ برتر فوتبال زنان بریتانیا بازی کرده بودند، میشد. وضعیت این افراد با ۵۶ فرد سالم در سنین مشابه که هیچ سابقهای از ورزشهای پربرخورد، خدمت سربازی، آسیبهای سر یا مشکلات عصبی نداشتند، مقایسه شد. این پژوهش که توسط محققان امپریال کالج لندن انجام و نتایج آن در کنفرانس بینالمللی انجمن آلزایمر ۲۰۲۶ ارائه شده است، نشان میدهد که بازیکنان سابق فوتبال در مقایسه با افرادی که این ورزش را انجام ندادهاند، کاهش توانایی در برنامهریزی، تمرکز، حل مسئله و مدیریت کارهای روزمره را گزارش کردهاند. بااینحال، این مشکلات تنها زمانی خود را نشان دادند که افراد تجربه شخصی خود را توصیف کردند و در آزمونهای حافظه و تفکر، تفاوت آشکاری بین دو گروه دیده نشده است. اسکنهای MRI نیز تفاوتهایی را در ساختار مغزی برخی از بازیکنان سابق در مقایسه با گروه کنترل نشان داده که شامل شواهدی از کاهش حجم مغز در فوتبالیستها بود. البته محققان هشدار دادند که علائم تشدیدشده و الگوهای تغییریافته حجم مغز ممکن است به تخریب عصبی ناشی از آسیبهای ضربهای مربوط باشد و برای اثبات قطعی این موضوع به تحقیقات بیشتری نیاز است. میلیونها نفر در سراسر جهان هر روز فوتبال بازی میکنند و درحالیکه هرگونه فعالیت بدنی بهطور کلی برای سلامتی مفید است، این ورزش میتواند منبعی برای آسیبهای سر باشد. بازیکنان به دلیل ضربهزدن به توپ با سر و برخوردهای شدید سر با بدن حریف یا زمین، در معرض آسیب قرار دارند. پژوهشگران امیدوارند با دنبال کردن شرکتکنندگان در طول زمان، تأثیر ضربات مکرر به سر را بر سلامت بلندمدت مغز بهتر درک کنند و راههایی برای کاهش خطرات در ورزش بیابند.
دیجیاتو
دیجیاتودیجیاتو