شاگردان حسین عبدی مسیر سختی در رقابتهای آسیایی ناگویا 2026 دارند. به گزارش "ورزش سه"، فوتبال بازیهای آسیایی همیشه یک داستان متفاوت نسبت به سایر رشته های این رقابت ها دارد. شاید در نگاه اول، جام ملتهای آسیا جایگاه بالاتری در فوتبال قاره داشته باشد، اما وقتی صحبت از بازیهای آسیایی میشود، پای یک رقابت بزرگتر در میان است؛ رقابتی که برای کشورهای شرق آسیا، بهخصوص ژاپن، چین و کرهجنوبی، فقط یک تورنمنت فوتبال نیست و بخشی از اعتبار ورزشی یک کشور را تشکیل میدهد. همین نگاه ویژه باعث شده تیمهای آسیایی با تمام توان وارد این مسابقات شوند و مدال فوتبال بازیهای آسیایی برای بسیاری از قدرتهای قاره، ارزشی نزدیک به قهرمانی در یک تورنمنت بزرگ دارد. حالا تیم فوتبال امید ایران در ناگویا باید وارد مسیری شود که از همان ابتدا نشانههای سختی در آن دیده میشود. قرعه، شاگردان حسین عبدی را در گروهی قرار داده که حضور چین و کرهشمالی، حساسیت رقابتها را چند برابر کرده است. چین؛ حریفی که با مدال نقره آسیا آمده است شاید بزرگترین هشدار برای امیدهای ایران، نام چین باشد؛ تیمی که دیگر نمیتوان با نگاه گذشته درباره آن صحبت کرد. چینیها در آخرین دوره جام ملتهای زیر 23 سال آسیا 2026 دست به کار بزرگی زدند و برای نخستین بار به فینال این مسابقات رسیدند. آنها اگرچه در دیدار نهایی مقابل ژاپن شکست خوردند، اما عنوان نایبقهرمانی آسیا را به دست آوردند تا نشان دهند فوتبال پایه این کشور وارد مرحله تازهای شده است. این موفقیت اتفاقی نیست. چین طی سالهای اخیر سرمایهگذاری زیادی روی ردههای پایه، آکادمیها و پرورش نسل جدید بازیکنان انجام داده و حالا با تیمی وارد ناگویا خواهد شد که تجربه حضور در بالاترین سطح رقابتهای آسیایی را دارد. برای ایران، رویارویی با چین تنها یک بازی گروهی نیست؛ بلکه یک آزمون جدی برابر یکی از آمادهترین تیمهای رده امید آسیاست. کرهشمالی؛ همان تیمی که همیشه دردسرساز است اگر چین با عنوان نایبقهرمان آسیا وارد مسابقات میشود، کرهشمالی با یک ویژگی دیگر شناخته میشود؛ تیمی که هیچوقت نباید دستکم گرفته شود. فوتبال پایه کرهشمالی سالهاست بر پایه قدرت بدنی، نظم تاکتیکی و جنگندگی شکل گرفته و این تیم بارها نشان داده در مسابقات بزرگ میتواند برای مدعیان دردسر ایجاد کند. کرهشمالی در بازیهای آسیایی هانگژو نیز تا مرحله یکچهارم نهایی پیش رفت و تنها مقابل ژاپن از ادامه مسابقات بازماند. این یعنی ایران در مرحله گروهی با تیمی روبهرو خواهد شد که تجربه حضور در بازیهای بزرگ را دارد و برای هر مسابقه با انگیزهای بالا وارد زمین میشود. امارات؛ رقیبی که نباید ساده از کنار آن گذشت سومین حریف ایران، امارات است؛ تیمی که شاید نسبت به چین و کرهشمالی کمتر مورد توجه قرار بگیرد، اما روند رشد فوتبال پایه این کشور در سالهای اخیر قابل چشمپوشی نیست. امارات با توسعه آکادمیها و برنامههای استعدادیابی تلاش کرده فاصله خود را با قدرتهای سنتی آسیا کمتر کند و میتواند یکی از تیمهایی باشد که معادلات گروه را تغییر میدهد. مسیر مدال؛ سختتر از همیشه اما چالش ایران فقط به مرحله گروهی ختم نمیشود. جایگاه تیم در پایان این مرحله اهمیت زیادی دارد، چراکه مسیر مرحله حذفی را مشخص خواهد کرد. حضور ژاپن، میزبان بازیها، در گروه A باعث شده احتمال یک تقابل حساس و زودهنگام با یکی از قدرتهای اصلی فوتبال آسیا وجود داشته باشد؛ هرچند سرنوشت این رویارویی به رتبه نهایی تیمها در مرحله گروهی بستگی دارد. به همین دلیل، هر امتیاز در مرحله نخست برای تیم امید ایران اهمیت دوچندان دارد. شاگردان حسین عبدی نه تنها باید برای صعود بجنگند، بلکه باید به فکر جایگاهی باشند که مسیر آنها در مراحل بعدی را آسانتر کند. ناگویا برای امیدهای ایران میتواند فرصت بزرگی باشد؛ فرصتی برای بازگشت به جمع مدعیان فوتبال آسیا و نزدیک شدن به رؤیای المپیک، اما واقعیت این است که راه رسیدن به مدال از یک مسیر سخت عبور میکند؛ مسیری که از تقابل با نایبقهرمان آسیا و قدرتهای شرق قاره آغاز میشود و تنها تیمی در پایان موفق خواهد بود که از کوچکترین اشتباهها هم عبور کند.
