آنطور که از خلال گزارش ها می توان برداشت کرد، مهم ترین مفاد توافق ۱۰ روزه، توقف کامل حملات آمریکا به ایران و برداشتن محاصره دریایی از سوی واشنگتن و باز شدن تنگه هرمز از سوی ایران است. بازه زمانی اجرای توافق نیز ۱۰ روز است و دو طرف تلاش می کنند طی این ۱۰ روز مقدمات را برای گفتگوهای آتی و ایضا، تفاهم گسترده تر فراهم کنند. به گزارش خبر فوری، در حالیکه توافق ۶۰ روزه نابود شده و تنها چند روز پس از انعقاد آن، شاهد جنگ سوم ایران و آمریکا در جنوب (جنگ هرمز) بودیم، اکنون گروهی از توافق ۱۰ روزه سخن می گویند؛ توافقی موقت، کوتاه و به شدت محدود برای توقف جنگ. اما این توافق چیست؟ چه مفادی دارد؟ چقدر احتمال دارد که به موفقیت برسد؟ و ... . اینها پرسش هایی هستند که حول این توافق احتمالی مطرحاند و ما سعی می کنیم در این گزارش به آنها پرداخته و مهم ترین آنها را شرح دهیم. مفاد توافق ۱۰ روزه واسطه این توافق کیست؟ توافق ۱۰ روزه بر خلاف توافق ۶۰ روزه حول محور پاکستان و قطر نمی چرخد و کشور عراق عامل اصلی اجرای آن است. علی الزیدی، نخست وزیر عراق پس از سفر به آمریکا و ملاقات دونالد ترامپ، به ایران سفر کرد و با مقامات کشورمان ملاقات نمود. بسیاری معتقدند این سفرها جهت انتقال پیام تهران به واشنگتن یا واشنگتن به تهران و انتقال جزئیات و کلیات طرح توافق ۱۰ روزه انجام گرفته است. ایران موافق این طرح است؟ طبق گزارش ها، به نظر می رسد نوعی دو دستگی در رابطه با این طرح وجود دارد. دیشب نیویورک تایمز نوشت که ایران به شدت با پیشنهاد توافق ۱۰ روزه مخالفت کرده است. این در حالی است که کانال روزنامه دولت این مساله را تکذیب کرد و تاکید کرد که این روایت با واقعیت روند رایزنی ها همخوانی ندارد. هنوز جزئیات طرح توافق ۱۰ روزه منتشر نشده و حتی نمی دانیم کلیات این توافق منعقد شده است یا نه. با جدی تر شدن ایده توافق ۱۰ روزه احتمالا بر تعداد موافقان و مخالفان این طرح افزوده خواهد شد. شانس انعقاد توافق ۱۰ روزه چقدر است؟ اگر بخواهیم منطقی به مساله توافق ۱۰ روزه نگاه کنیم، باید بگوییم شانس به ثمر نشستن این توافق زیاد نیست. در حال حاضر، اوج بدبینی و بی اعتمادی بر روابط تهران و واشنگتن حاکم است. هر دو طرف، دیگری را به نقض عهد متهم می کنند و تاکید دارند طرف مقابل، نخست توافق ۶۰ روزه را نقض کرد. همچنین، دو طرف در اوج درگیری هستند. آمریکا ۱۳ روز است که جنوب کشور را آماج حملات متعدد خود قرار می دهد و ایران نیز هر روز به این تجاوزها پاسخ داده و پایگاه های آمریکا در کشورهای منطقه را هدف حملات خود قرار می دهد. از سوی دیگر، احتمالا مهم ترین نکته توافق ۱۰ روزه مساله تنگه هرمز است و این مساله ای است که سبب نابودی توافق ۶۰ روزه شد. دو طرف در رابطه با نحوه باز شدن تنگه هرمز اختلاف دارند. ایران تأکید دارد که نظم حاکم بر تنگه و مسیرهای امن عبوری توسط کشتی ها باید توسط ایران تعیین شود. این در حالی است که آمریکا چنین شرطی را نپذیرفته و تاکید دارد کشتی ها و نفتکش های غربی می توانند از مسیر جنوبی(مسیر متعلق به عمان) عبور کنند و لزومی ندارد نفتکش ها و کشتی ها برای عبور از این مسیر از ایران اجازه بگیرند. عدم تفاهم ایران و آمریکا بر سر این موضوع سبب نابودی تفاهم ۶۰ روزه شد و اگر این مساله به خوبی حل نشود و روی آن بحث نگردد و یکی از طرفین، از موضع خود کوتاه نیاید ممکن است توافق ۱۰ روزه نیز مرده متولد شده و محکوم به فنا و نابودی گردد. اگر توافق نشود، چه می شود؟ توافق ۱۰ روزه مانند هر توافق دیگری است و سرنوشت آن نیز معلول شرایط و اقتضائات طبیعی است. اگر توافقی به سرانجام نرسد، شاهد افزایش تنش خواهیم بود. بنابراین، اگر توافق ۱۰ روزه منعقد نشود، شاهد افزایش تنش میان ایران و آمریکا خواهیم بود. این افزایش تنش می تواند شامل گسترده شدن حملات آمریکا به مناطق مختلف از جمله پایتخت و گسترده شدن مناطق مورد هجوم ایران مانند عربستان و امارات و حتی اسرائیل باشد. همچنین، ورود اسرائیل به جنگ و ازسرگیری جنگ ۴۰ روزه، امکان دیگری است که پیش روی طرفین باز است.
