درحالیکه ایستگاه فضایی بینالمللی به پایان عمر خود نزدیک میشود، چین میخواهد سه ماژول جدید به همراه یک تلسکوپ فضایی را به ایستگاه فضاییاش بیفزاید. چین قصد دارد در سالهای آینده ایستگاه فضایی خود را از سه ماژول به شش ماژول گسترش دهد و همچنین یک رصدخانه فضایی در کلاس تلسکوپ هابل را به آن اضافه کند. این در حالی است که تنها سکونتگاه مداری دیگر، یعنی ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) به سالهای پایانی عمر خود نزدیک میشود. ایستگاه فضایی تیانگونگ که ساختار سهماژولی و T شکل دارد، در سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در مدار زمین مونتاژ شد و از آن زمان تاکنون، میزبان مأموریتهای متعدد فضانوردان سهنفره شنژو بوده است. اما چین اکنون قصد دارد این پایگاه مداری را با ماژولهای جدید گسترش دهد و دلیل آن را افزایش نیازهای پژوهشی و همچنین افزایش مأموریتهای سرنشیندار و باری اعلام کرده است. آنطور که پیشتر گزارش شده بود، طرح توسعه ایستگاه فضایی چین قرار است تیانگونگ را با افزودن یک ماژول چندمنظوره و دو ماژول آزمایشگاهی جدید، به ساختار «T دوتایی» تبدیل کند. این تغییر به چین امکان میدهد تا مقیاس فعالیتهای تحقیقاتی خود در ایستگاه فضاییاش را افزایش دهد. کیان هانگ، پژوهشگر شرکت علوم و فناوری هوافضای چین (CASC)، به رسانههای این کشور گفته است که «توسعه تیانگونگ همواره بخشی از طرح اولیه بوده است»، رسانه دولتی شینهوا نیز گزارش داده که در مرحله نخست این توسعه، یک ماژول چندمنظوره ۲۰ تنی جدید به فضا پرتاب و به ماژول مرکزی ایستگاه به نام «تیانهه» متصل خواهد شد. درگاههای اتصال جدید روی ماژولهای اضافهشده، موجب میشود تیانگونگ بتواند فضاپیماهای بیشتری را پذیرش کند و انعطاف عملیاتی بیشتری داشته باشد. بهگفتهی کیان: «اگر مأموریتها فشردهتر شوند، ممکن است برای اتصال فضاپیماها صف ایجاد شود و فضای کافی برای شرایط اضطراری نداشته باشیم.» چین در حال ساخت فضاپیماهای باری کمهزینه برای تیانگونگ است و فضاپیمای جدید «منگژو» نیز که احتمالاً امسال رونمایی میشود، میتواند تا ۷ فضانورد را به مدار نزدیک زمین منتقل کند. در حال حاضر، فضاپیمای شنژو که برای مأموریتهای سرنشیندار استفاده میشود، تنها ظرفیت حمل ۳ فضانورد را دارد. شونتیان در مداری مشابه تیانگونگ قرار خواهد گرفت؛ درنتیجه میتواند برای تعمیر، سوختگیری و ارتقا در صورت نیاز به ایستگاه فضایی متصل شود بااینحال، پیش از ورود ماژول جدید، نخستین ارتقای مهم برای تیانگونگ قرار است تلسکوپ فضایی «شونتیان» باشد؛ یک رصدخانه به اندازه اتوبوس با آینه اصلی دو متری که کمی کوچکتر از تلسکوپ فضایی هابل ناسا است. البته شونتیان قرار نیست به تیانگونگ متصل باشد، بلکه در نزدیکی آن قرار خواهد گرفت تا آزادی عمل کافی برای رصد آسمان داشته باشد. شونتیان که برای پرتاب در سال ۲۰۲۷ برنامهریزی شده، میدان دیدی در حد ۳۰۰ برابر بزرگتر از هابل دارد؛ بدین معنی که میتواند در طول عمر ۱۰ ساله خود، حدود ۴۰ درصد از آسمان را با استفاده از دوربین ۲٫۵ میلیارد پیکسلیاش، پیمایش و نقشهبرداری کند. شونتیان در مداری مشابه تیانگونگ قرار خواهد گرفت؛ درنتیجه میتواند برای تعمیر، سوختگیری و ارتقا در صورت نیاز به ایستگاه فضایی متصل شود. طرحهای چین برای توسعه تیانگونگ با برنامههای ناسا برای پایان فعالیت ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) همزمان شده است. ناسا قصد دارد در سالهای آینده یک فضاپیمای مخصوص را که توسط توسط اسپیسایکس در دست ساخت است، پرتاب کند تا ایستگاه را در اواخر سال ۲۰۳۰ یا اوایل ۲۰۳۱، برفراز اقیانوس آرام از مدار خارج کند. هرچند آمریکا برای تداوم حضور خود در مدار زمین و میزبانی از فضانوردان، در حال بررسی گزینههای مختلف برای ایستگاههای تجاری آتی است، چین ممکن است پس از بازنشستگی ایستگاه فضایی بینالمللی، با تیانگونگ صاحب بزرگترین پایگاه دائمی مداری شود. طبق گفته یانگ هونگ، طراح ارشد سیستم ایستگاه فضایی چین، طرح توسعه تیانگونگ جرم آن را از ۹۰ تن به ۱۸۰ تن افزایش خواهد داد.
زومیت
زومیتزومیت