در پایان روز سوم بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ بالاخره برق طلا کاروان ایران را روشن کرد. روز سوم بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ به پایان رسید و بالاخره کاروان کشورمان طلایی شد. مرتضی نعمتی در فینال وزن ۷۵- کیلوگرم کاراته بازیهای آسیایی ناگویا، با نتیجهٔ ۴ بر ۳ دولت نظمیرادوف از ترکمنستان را شکست داد و نخستین مدال طلای کاروان ایران را کسب کرد. نعمتی پیشتر، آژیخانوف قزاقستانی را ۸ بر صفر شکست داد و در مرحلهٔ نیمهنهایی هم الوین باتیکان از فیلیپین را ۸ بر ۲ از پیش رو برداشت. با این مدال و سایر مدالهای قهرمانان ما، کاروان کشورمان با یک طلا، سه نقره و یک برنز و مجموع ۵ مدال، به همراه سنگاپور در رتبه یازدهم جدول نشست. جدولی که چین با ۳۲ مدال طلا صدر نشین آن است و تا این لحظه ۷۵ مدال طلا توزیع شده که فقط یکی به ما رسیده است، و از ۲۵۱ مدال اهدایی فقط ۵ عدد سهم قهرمانان ایران بود. در همین ارتباط: ویدیو| کسب مدال طلای کاراته ناگویا توسط مرتضی نعمتی در ۳ روز نخست ۳۴ کشور مدال گرفتهاند، تکلیف سه رتبه اول که از ابتدای هر دوره بازیها مشخص است و کسی قرار نیست به چین، ژاپن و کره جنوبی برسد. رقابت سایر کشورهای قاره کهن بر سر رتبه چهارم به بعد است که بارها به کشورمان رسیده و هدف این دورهدهم هست، مهمترین رقبای ما در این مسیر همیشه قزاقستان، هندوستان، ازبکستان و تایوان هستند که جملگی در حال حاضر بالاتر از کشورمان قرار دارند و علاوه بر آنها شگفتانههایی همچون تایلند، هنگ کنگ و تاجیکستان را هم در این دوره بالای سر خود میبینیم! البته که رشتههای مدال آور ما همچون کشتی، وزنه برداری و تکواندو هنوز گام به میدان نگذاشتهاند اما حتی اگر همه طلاهای ممکن در این رشتهها را هم بگیریم، باز به مدالهای سایر رشتهها نیاز داریم تا در جدول عمومی کاروان کشورمان به هدف خود یا همان رتبه چهارم برسد. در بازیهای آسیایی و المپیک، کشوری که یک طلا بگیرد، بالاتر از کشوری که ۱۰۰ مدال نقره و برنز دارد میایستد و همین اهمیت مدال طلا، باعث میشود تمام کشورها برای سکوی اول بجنگند. و متاسفانه ما با وجود به میدان فرستادن قهرمان جهان در همین روزهای آغازین، فعلاً فقط یک مدال طلا داریم. البته که امیدواریم سایر قهرمانانمان در روزهای آینده شگفتی شکست نامهای بزرگ در روزهای اول را جبران کنند، اما نمیتوان منکر این حقیقت شد که این جدول و جایگاه ایران زنگ خطری بزرگ و جداً ناامید کننده است. زنگی که صدایش را همه کارشناسان و ورزش دوستان شنیدند اما مدیران کمیته المپیک آن را به حساب زنگ ورود خود و نشانه لیاقت، می گذارند! * پ.ن: طبق سنت زورخانه، هرگاه پیشکسوتی بزرگ وارد سالن شود، مرشد به افتخار ورود او زنگ را به صدا در میآورد و حضار به احترامش، به پا میخیزند، ورزشکاران دست از ورزش کشیده و مرشد نیز ضرب نمی گیرد. آن کس که اصطلاحا «صاحب زنگ» خوانده میشود، با اعلام «رخصت» به مرشد و ورزشکاران اجازه ادامه کار را میدهد و حاضرین نیز سر جای خود مینشینند. طی قرن ها عمر این سنت، تعداد کسانی که صاحب زنگ به نشانه لیاقت و کارنامه پرافتخار هستند، همیشه معدود و عموم مردم نیز آنها را میشناختند. سنتی مخصوص قهرمانان و پیشکسوتان بزرگ که مورد احترام همه بود اما در این دو دهه با زدن زنگ برای مدیران ورزشی و غیرورزشی -به خصوص آنها که ضعیفترین کارنامه را داشتند- متاسفانه از چشم ورزش و ورزشیها افتاد...
