جنگلهای انبوه و کوهستانی دارین گپ در پاناما دههها است بهعنوان معیاری برای سنجش تواناییهای فنی و استقامت آفرودرهای سرسخت شناخته میشود. در سال ۱۹۶۱، ریچارد بویر در نشریه اتوکار نوشت که بهزودی این مسیر با جادهای صاف و هموار جایگزین میشود و مسافران با آرامش از میان جنگل عبور خواهند کرد. این پیشبینی خوشبینانه درست زمانی مطرح شد که او خودش بهتازگی از این برزخ وحشی میان آمریکای شمالی و جنوبی جان سالم به دربرده بود و انتظار داشت پروژه بزرگ شاهراه پانامریکن بهزودی تکمیل شود؛ رؤیایی که هرگز رنگ واقعیت به خود ندید و دارین گپ تا به امروز مظهر سرسختی باقی ماند. بویر که سرباز سابق نیروهای ویژه SAS بود، به همراه یک مکانیک استرالیایی و دو انسانشناس پانامایی این سفر تاریخی را آغاز کردند. وسیله نقلیه آنها یک لندروور سری ۲ و یک دستگاه جیپ متعلق به کمیته تحقیقاتی شاهراه پانامریکن بود. آنها در دسامبر سال ۱۹۵۹، پس از ۱۳ ماه برنامهریزی دقیق، به انتهای جاده خاکی در پاناما رسیدند؛ جایی که مرز آغاز یکی از ناامنترین و خشنترین محیطهای روی زمین بود که تنها قبایلی منزوی در آن زندگی میکردند. عملیات نفسگیر در قلب جنگل بویر در ادامه گزارش خود در اتوکار مینویسد که درست ۱۳۴ روز طول کشید تا این تیم اکتشافی سرانجام در میان آفتاب کلمبیا از جنگل خارج شود. آنها برای ایجاد این پیوند بینقارهای مجبور شدند حدود ۵۰۰ کیلومتر مسیر مارپیچ و کور را در دل جنگل بشکافند، ۱۲۵ پل از تنه درختان نخل بسازند، از ۱۸۰ رودخانه و نهر خروشان عبور کنند و سه کلک بزرگ بسازند. اعضای تیم در این مدت با مالاریا، اسهال خونی و خستگی مفرط جنگل جنگیدند و مدام در حال مداوای زخمهای عفونی و پاهای تاولزده خود بودند. کار بهجایی رسید که رژیم غذایی آنها تنها به برنج، موز و گوشت میمون و مارمولک محدود شد. در فصل بارندگی، آنها شش هفته تمام رنگ خشکی را به چشم ندیدند و شبها با پوتینهای کاملاً خیس در ننوهای خود میخوابیدند، درحالیکه صدای پشهها در گوششان طنینانداز بود و رگبارهای بیامان استوایی فرصت استراحت را از آنها میگرفت. در دشتهای باز، دما اغلب از ۴۳ درجه سانتیگراد فراتر میرفت و هرچند زیر سایبان انبوه درختان جنگلی به ۳۴ درجه کاهش مییافت، اما رطوبت هوا نزدیک به ۱۰۰ درصد بود. ماجراجویی باورنکردنی با سدانهای معمولی شاید عجیب و غیرقابلباور به نظر برسد، اما مدتی بعد گروهی از آمریکاییها عبور از این مسیر جهنمی را تکرار کردند. تفاوت بزرگ اینجا بود که آنها برخلاف تیم قبلی، مردان سرسخت کوهستان نبودند بلکه گروهی از خبرنگاران جوان و کارکنان نمایندگیهای خودرو بودند که بهجای آفرودرهای مجهز، با سدانهای دیفرانسیل عقب شهری و کاملاً استاندارد به دل جنگل زدند تا دوام یک خودروی خانوادگی ارزانقیمت را به رخ مردم آمریکا بکشند. آنها از شورلت کورویر موتور عقب استفاده میکردند که به دلیل وزن زیاد روی محور عقب، کشش اولیه مناسبی ایجاد میکرد که هرچند خودروهای شورلت پشتیبان سابربن دو دیفرانسیل و وینچ مدام به آنها کمک میکردند. این ماجراجویی ۴۰۰ کیلومتری ۱۰۷ روز طول کشید و جذابیت کار اینجاست که آنها تمام این مسیر را بهصورت رنگی فیلمبرداری کردند. ورود رنجروور به میدان رقابت عبور موفقیتآمیز بعدی از این مسیر تا سال ۱۹۷۲ رخ نداد؛ زمانی که بریتیش لیلاند دو دستگاه رنجروور جدید را برای سفری از آلاسکا تا تیرا دل فوئگو راهی کرد. در این سفر که توسط ارتش بریتانیا فرماندهی میشد، یک لندروور قدیمی بهعنوان راهنما حضور داشت که بدون کوچکترین مشکلی به مسیر ادامه داد. خودروهای اصلی به دلیل حمل بارهای سنگین و استفاده از لاستیکهای بزرگ باتلاقی که فشار زیادی به گیربکس وارد میکردند، با چالشهای فنی متعددی روبرو شدند. درنهایت، ملاحظات زیستمحیطی و فرهنگی مانع از تکمیل جاده پانامریکن شد و امروزه با حضور گروههای تبهکار و قاچاقچیان انسان، دارین گپ بهمراتب خطرناکتر از گذشته است بهطوریکه عبورهای دهه ۸۰ با جیپهای CJ، آخرین باری بود که بشر توانست این مسیر را با خودرو فتح کند.
پدال
پدالپدال