اگرچه هویت واقعی این زن همچنان ناشناخته مانده و هیچ نوشتهای نام یا داستان زندگی او را حفظ نکرده است، اما قامت استثنایی، شیوه خاص تدفین و جایگاه برجسته آرامگاهش نشان میدهد که او در جامعه خود شخصیتی مهم و متفاوت بوده است. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید؛ باستانشناسان روسی در دهه ۱۹۳۰ در شمال قزاقستان آرامگاه زنی را کشف کردند که حدود چهار هزار سال پیش میزیست و قدی حدود ۱۸۵ سانتیمتر داشت؛ قامتی که او را به یکی از بلندقدترین افراد شناختهشده عصر برنز تبدیل میکند. این ویژگی استثنایی باعث شده به تازگی برخی رسانهها او را از نظر ظاهری با شخصیت «برین تارث» از مجموعه بازی تاجوتخت مقایسه کنند، هرچند هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد این زن یک جنگجو بوده است. این زن در محوطه باستانشناسی آلکسیفکا، نزدیک شهر رودنی در استان کوستانای قزاقستان به خاک سپرده شده بود؛ یکی از منحصربهفردترین محوطههای عصر برنز در دشتهای اوراسیا. قد او در حالی نزدیک به دو متر برآورد شده که بیشتر افراد دفنشده در همان گورستان تنها حدود ۱.۳ تا ۱.۴ متر قد داشتهاند. آرامگاه او درست در مرکز گورستان قرار داشت؛ جایگاهی که باستانشناسان آن را نشانهای از منزلت اجتماعی یا اهمیت ویژه فرد میدانند. شیوه تدفین نیز با دیگران تفاوت داشت. در حالی که بیشتر مردگان به پهلوی چپ خوابانده شده بودند، پیکر این زن به پهلوی راست قرار گرفته بود. همچنین هشت ظرف سفالی، چهار ظرف کنار سر و چهار ظرف کنار پاهایش، همراه او دفن شده بود که از برگزاری آیینی دقیق و حسابشده در مراسم خاکسپاری خبر میدهد. پژوهشگران معتقدند ترکیب قد غیرعادی، جایگاه مرکزی آرامگاه و شیوه متفاوت تدفین نشان میدهد که این زن احتمالاً جایگاه ویژهای در جامعه خود داشته است؛ شاید عضوی از خانوادهای بانفوذ، شخصیتی مذهبی یا فردی که به دلیل ویژگیهای جسمانیاش احترام فراوانی داشته است. جمجمه این زن بعدها به مسکو منتقل شد و یک انسانشناس مشهور شوروی، با استفاده از روش بازسازی چهره بر پایه ساختار جمجمه، تصویر احتمالی او را بازآفرینی کرد. محوطه آلکسیفکا نخستین بار در سال ۱۹۲۱، زمانی که دانشجوی زمینشناسی «سوکولوف» قطعات سفال و ابزارهای سنگی را در کناره رود توبول مشاهده کرد، شناسایی شد. کاوشهای علمی از سال ۱۹۳۱ آغاز شد و ۲۱ گور، بقایای یک سکونتگاه و یک تپه آیینی بزرگ را آشکار کرد. این محوطه به فرهنگ آندرونوو تعلق دارد؛ فرهنگی که در عصر برنز بخش بزرگی از دشتهای اوراسیا، از قزاقستان و جنوب روسیه تا اورال و سیبری را در بر میگرفت. اهمیت آلکسیفکا در این است که سه بخش اصلی زندگی یک جامعه عصر برنز، یعنی محل سکونت، گورستان و فضای برگزاری آیینهای مذهبی، همگی در یک مکان حفظ شدهاند و تصویری کمنظیر از زندگی آن دوران ارائه میکنند. کاوشها همچنین مجموعهای از زیورآلات مفرغی، نقرهای و طلایی، سلاحها و شمار زیادی ظروف سفالی را آشکار کرده است. در تپه آیینی نیز بیش از ۵۰ ظرف سفالی یافت شد که برخی از آنها بقایای گوشت حیوانات اهلی و وحشی را در خود داشتند؛ شواهدی که از برگزاری آیینهای قربانی و ضیافتهای مذهبی در این محل حکایت میکند.
