کریستیانو رونالدو در آستانه دیدارهای پرتغال در لیگ ملتها، با پاسخی تند و آتشین به شایعات بازنشستگیاش تاکید کرد به این زودیها قصد ترک تیم ملی را ندارد. به گزارش ورزش سه، در روزهایی که لیونل مسی ۳۹ ساله آماده میشود تا روز ۶ اکتبر مقابل بنین برای همیشه با پیراهن آرژانتین خداحافظی کند، کریستیانو رونالدو در ۴۱ سالگی مسیر کاملا متفاوتی انتخاب کرده است. خیلیها تصور میکردند پرونده ملی او پس از جام جهانی ۲۰۲۶ و به ثمر رساندن تنها ۳ گل بسته میشود، اما اسطوره با کارنامهای شامل ۲۳۳ بازی ملی و ۱۴۶ گل ملی، تصمیم گرفته باز هم ادامه دهد. حضور ژرژ ژسوس، مربی سابق او در عربستان، به عنوان جانشین روبرتو مارتینز انگیزه مضاعفی به رونالدو داد تا نامش در لیست بازیهای لیگ ملتها مقابل ولز، نروژ و دانمارک نوشته شده و بدرخشد. فدراسیون فوتبال پرتغال بدون معطلی کاپیتان شماره ۷ خود را به خط مقدم فرستاد و او امروز در کمپ سلسائو رودرروی رسانهها نشست؛ همان رسانههایی که پس از جام جهانی با تیترهای پرتعداد و پر آب و تاب خواهان رفتن او شده بودند. کریستیانو در شروع نشت خبری در پاسخ به سوال کانال ۱۱ کشورش با لحنی آرامتر شروع کرد و گفت از سرمربی جدید، حتی در صورت نیمکتنشین شدن، اطاعت کامل خواهد داشت: «او مرا از سال گذشته میشناسد و میداند در زمین و خارج از زمین چه کارهایی از دستم برمیآید. من بعد از این همه سال اینجا هستم تا کمک کنم؛ چه بازی کنم و چه روی نیمکت بنشینم. من هم یکی از اعضای این تیم هستم، همیشه اینطور بوده و همینطور هم خواهد ماند.» اما چند دقیقه بعد در سالن نشست خبری، رونالدو شمشیر را از رو بست و رسانههای منتقد را هدف گرفت. او با اشاره به برنامههای پیش رویش گفت: «هدف اصلی من رسیدن به مرز ۱۰۰۰ گل و تلاش برای قهرمانی در لیگ ملتها است. با آمدن ژسوس دوران تازهای آغاز شده است. او بهترین انتخاب ممکن بود. گذشتهها گذشته؛ حالا یک دوره جدید با ذهنیت نو، تاکتیکهای تازه و زبان تازه داریم و همگی باور داریم که همهچیز عالی پیش خواهد رفت.» رونالدو مکثی کرد و با لحنی طعنهآمیز ادامه داد: «من نمیتوانم همیشه صددرصد حرف دلم را بزنم و گاهی باید محترمانه حرف بزنم. امسال بیشترین حجم محبت را لمس کردم. میدانم بعضی از رسانهها عاشق این هستند که به من حمله کنند یا کارم را تمامشده بدانند، اما هیچ شانسی ندارند. من بلدم چطور از میان گلولهها رد شوم، به این وضعیت کاملا عادت دارم.» وقتی یکی از خبرنگاران تاریخ بازنشستگیاش را پرسید، پاسخ کریس جالب و غیرمنتظره بود: «خیلی دوست دارم جواب بدهم، اما نمیتوانم چون خودم هم نمیدانم! از وقتی ۳۰ سالگی را رد کردم یاد گرفتم فقط در لحظه زندگی کنم و به فردا فکر نکنم. آیا احتمال دارد به زودی تمام شود؟ بله. خیلی محتمل است؟ بله. ولی دقیقا کی؟ نمیدانم. اینکه گفتید اول به پرتغالیها خبر میدهم؟ چرا فقط پرتغالیها؟ من به تمام دنیا خبر خواهم داد؛ من متعلق به تمام جهانم و فقط مال پرتغالیها نیستم! ولی بله، حتما از قبل اعلام میکنم.» خبرنگار دیگری پرسید آیا با حضور مهاجمان جوانی مثل گونسالو راموس و فابیو سیلوا، هنوز میتواند ۹۰ دقیقه کامل در زمین بدود؟ کریس با خنده و طعنه جواب داد: «تو چی فکر میکنی؟ بازیهایم در النصر را دیدهای؟ چرا نتوانم ۹۰ دقیقه بازی کنم؟ شاید نه در تمام مسابقات، اما چرا بعضی بازیها نتوانم تا آخر در زمین باشم؟ البته یک چیز قطعی است؛ در هر چهار مسابقه به طور کامل بازی نخواهم کرد.» او با دفاع از شایستگی فنیاش ادامه داد: «اگر به تیم ملی میآیم به خاطر این است که در باشگاه تفاوت ایجاد میکنم. تفاوت بزرگ. من مهره کارآمدی هستم و اینجا هم میتوانم کمک کنم. باز هم تکرار میکنم، هر تصمیمی سرمربی بگیرد انجام میدهم؛ بازی کردن، تعویض شدن یا کلا روی نیمکت نشستن. افتخار پوشیدن پیراهن پرتغال بالاتر از هر حس دیگری است.» رونالدو در ادامه یادآور شد: «سرمربی خوب میداند که میتواند روی من حساب باز کند. من روی چمن کمک میکنم، با عملکردم، نه با نگاه کردن به کارنامهام. هر زمان حس کنم دیگر به درد این تیم نمیخورم، گل نمیزنم یا فضای تیم را خراب میکنم، خودم اولین نفری هستم که چمدانم را میبندم و میروم. تا زمانی که آنها به من باور دارند، من هم کنارشان میمانم.» در پایان، وقتی بحث حضور او در فینال لیگ ملتهای ۲۰۲۷ یا یورو ۲۰۲۸ مطرح شد، کاپیتان پرتغال با خندهای معنادار اتاق را ترک کرد: «من دیگر در سنی نیستم که برای فردا برنامهریزی کنم، فقط به امروز فکر میکنم. خوب میدانم خیلی از شما برای روزی که دیگر به تیم ملی نیایم لحظهشماری میکنید و هیجان دارید. این حس را از طرز سوال پرسیدنتان فهمیدم. شاید نه همه، اما دستکم نصف حاضرین در این سالن! با این حال خیالتان راحت، من به این فضاها حسابی عادت کردهام.»
