اتفاقی که دانیال ایری در دقیقه ۹۰ بازی با تراکتور رقم زد، مانع دیده شدن سایر مشکلات پرسپولیس شد. پرسپولیس با تارتار فصل را خوب شروع کرد. خریدهای تازه به خوبی خود را نشان داده و تیم علاوه بر نتیجه، نمایش دلپذیری هم داشت. به صدر جدول رفت و هواداران همه جوره راضی بودند تا اینکه بازی بزرگ با تراکتور در تبریز فرا رسید. پرسپولیس در تبریز باخت، صدر جدول را به رقیب دیرینه واگذاشت و لااقل برای یک نیم فصل، کری خوانی روی سکوها را به هواداران تراکتور به صورت طبیعی بعد از باخت، توجه خیلیها به مهمترین اتفاق این مسابقه جلب شد. اما نکته اینجاست که پرسپولیس چه در آن روزهایی که خوب بازی میکرد و پیروز میشد و چه در این بازی که بر اثر یک اشتباه فردی، ۳ امتیاز حساس را در تبریز جا گذاشت، مشکلات و ابهاماتی در دل خود داشت که کمتر کسی به آن پرداخت. به عبارت بهتر، در جشن و هیاهوی شادی و در ماتم بعد از شکست، کمتر کسی سراغ مسائل و مشکلات جدی رفت. از جمله این مسائل امیرحسین محمودی است. پدیده فصل قبل پرسپولیس که به لطف ویترین این تیم بزرگ، با دو بازی در لیگ به تیم ملی دعوت و به جام جهانی هم رفت. امیرحسین محمودی در جام جهانی بازی نکرد اما همین حضور در مهمترین میدان جهان، در این سن کم بهترین تجربه برای او بود. اگر سایر بازیکنان به خاطر تعطیلات بین دو فصل و سپس نقل و انتقالات، تمرین و تمرکز کافی نداشتند او مثل سایر ملیپوشها تمام این مدت در اردو بود و با بهترین شرایط آمادگی به پرسپولیس برگشت. بازیکن جوان که از جام جهانی برمیگردد، کوهی از انگیزه است که در تیم خود فیکس و در جام ملتهای پیش رو یکی از ۱۱ مرد اصلی تیم ملی باشد. به خصوص که سایر جوانان و تازه واردهای پرسپولیس خوش درخشیده بودند و محمودی رقبای کافی هم داشت. سوال؛ امیرحسین محمودی کجاست؟ چرا در سه هفته که از شروع لیگ میگذرد، مجموع دقایق حضور او در زمین از برخی بیشتر اما هیچ حرکت مثبتی از او دیده نشده؟ دیدیم که شهرآبادی بازی اول و دوم، نیمه دوم آمد و بازی دوم گل زد تا جواب اعتماد سرمربی را داده باشد. در تیم بزرگ، به بازیکن جوان خیلی فرصت نمیرسد. او باید از تک تک لحظات استفاده کند، لحظاتی که تارتار در اختیار محمودی هم گذاشت اما او هیچ رد و نشانی در زمین نداشت. واقعا محمودی کجاست؟ جوابش هرچه باشد و بهانه هر چیز، فرقی در نتیجه ماجرا نمیکند که با ادامه این روند، جوان اول پرسپولیس در فصل قبل سرنوشتی بهتر از مهدی عبدی نخواهد داشت که یک شبه ره صد ساله را در دربی رفت، اما قبل از ۲۲ سالگی به پایان راه خود در پرسپولیس رسید و حالا انگار در کل فوتبال و لیگ برتر.
