بخشهایی از کتاب «فراتر» نوشته فرانچسکو توتی، کاپیتان سابق رم، جزئیات زیادی از اتفاقات پشت پرده زندگی او را فاش میکند. فرانچسکو توتی کتاب نوشته است؛ یک کتاب دیگر، اما این بار خبری از خنده و شوخی نیست. این کتاب پر از لطیفه نیست، بلکه سرشار از کنجکاویها، اتفاقات پشت پرده و خاطراتی از زندگی اوست. «فراتر» عنوان این کتاب است که توسط انتشارات کایرو منتشر شده و کاپیتان سابق رم بخشهایی از آن را در روزنامه «کوریره دلا سرا» منتشر کرده است. از بازگشت به سری آ در ۴۸ سالگی که در آخرین لحظه منتفی شد تا رابطه با نائومی بوکی که زندگی شخصی او را تغییر داد، این داستان توتیِ جدید است. بازگشت به فوتبال؟ شوخی بود، اما... جیلاردینو ۴۲ ساله بود و فابرگاس ۳۷ ساله؛ یعنی من به ترتیب شش و ۱۱ سال از کسانی که قرار بود به من بگویند چه کار کنم، بزرگتر میشدم. اینها افسانه و شایعه نیستند، حقیقت محضاند. باورنکردنی، اما واقعی. دیوانهوار. هر دوشنبه شب برای حفظ آمادگیام فوتبال هشتنفره بازی میکردم؛ فوتبالی با هشت بازیکن، همانطور که از اسمش پیداست. شاید این ورزش کمی مخصوص بازنشستهها هم باشد، چیزی برای بعد از ساعت کاری، اما من از آن لذت میبردم و گل هم میزدم. کمی اضافهوزن داشتم، اما سطح آمادگی بدنیام اصلاً بد نبود. شرایط خوبی داشتم. شما ناگهان کنترل توپ، زدن ضربههای آزاد یا ارسال پاس گل را فراموش نمیکنید. در مصاحبهها دوست داشتم شوخی کنم و خبرنگاری را که آنجا بود، به سبک خودم دست بیندازم: «آمادهام برگردم.» واقعیت این بود که همه این شوخی را شنیدند. بعد یک نفر ایدهای دیوانهوار مطرح کرد. «فرانچسکو، اگر آمادهای، پس واقعاً برگرد.» جنوا و کومو مدیران جنوا اولین کسانی بودند که جلو آمدند و من مستقیماً با آنها صحبت کردم. آنها یک سوال ساده پرسیدند: «خب، میخواهی این تجربه جدید را انجام بدهی یا نه؟» آنها کاملاً جدی بودند. کمی زمان خواستم تا تصمیم بگیرم و قبل از اینکه جواب بدهم، واقعاً شروع به تمرین کردم؛ خیلی جدی. فوتبال پنجنفره دوشنبهها را ادامه دادم، سه جلسه در هفته به باشگاه رفتم و دو جلسه هم با فیزیوتراپ کار کردم و در عین حال مراقب رژیم غذاییام بودم. دیگر خبری از نان، شیرینی و هیچ چیز اضافی نبود. کنار گذاشتن شیرینیها واقعاً سخت بود. ورزشگاه ماراسی برایم جذاب بود. ورزشگاه زیبایی است، حالوهوایی شبیه ورزشگاههای انگلیسی دارد و هواداران پرشوری در آن حضور دارند که تقریباً چسبیده به زمین بازی را دنبال میکنند. میتوانی نفسشان را پشت گردنت احساس کنی. جالب اینکه آخرین بازیام با پیراهن رم هم مقابل جنوا بود؛ تقدیر را میبینید؟ گاهی جیلاردینو برایم در واتساپ پیام میفرستاد: «خب؟» او اهل بیلاست، بنابراین حتی در پیام هم خیلی اهل حرف زدن نبود. هرچه تمرین میکردم، کار چندان سخت به نظر نمیرسید. بدنم واکنش خوبی نشان میداد؛ فراتر از دردها و کوفتگیهای طبیعی برای کسی که تقریباً ۵۰ سال دارد. کمرم کمی خشک شده بود، اما مشکل جدیای نبود. در بعضی تمرینها، با گذشت هفت سال از بازنشستگیام، مجبور بودم همه چیز را از صفر شروع کنم، اما انتظار داشتم شرایط بدتر باشد. بدنم دوام میآورد. مثل یک بازیکن حرفهای خودم را تحت فشار میگذاشتم. نمیتوانستم به رم خیانت کنم رفیق، داری چه کار میکنی؟ بعضی روزها این سوال را از خودم میپرسیدم و بعضی روزها امیدوارتر بودم. واقعاً نمیدانستم آینده چه چیزی برایم در نظر گرفته است؛ یا شاید میدانستم، اما وانمود میکردم اتفاقی نیفتاده و از لحظه لذت میبردم. ذهنم میگفت میتوانم قبول کنم، قلبم میگفت نه. بعد نقشها عوض میشد؛ افکارم ترمز میکردند و ضربان قلبم بالا میرفت. واقعیت این بود که در نهایت نتیجه همیشه یکی بود؛ سوالی که از خودم میپرسیدم: «آیا میشود برای تیمی غیر از رم بازی کرد؟» در اعماق وجودم، جواب درست با صدای بلندی به گوشم میرسید. فقط سعی میکردم صدایش را نشنوم، همین. ۴۸ ساله بودم، قبول، اما به نوعی میتوانی از سن عبور کنی؛ سرعتت کمتر میشود، اما پایت پیر نمیشود. همه روی این موضوع توافق داشتند؛ پا که نیازی به بوتاکس ندارد. رم مسئله اصلی بود. نه یک مشکل، و هرگز هم نخواهد بود. خیانت ورزشی سن و سال نمیشناسد؛ چه ۱۸ ساله باشی و چه ۴۸ ساله. مرگ پدر «الو؟» آن طرف خط، برای چیزی که مثل یک ابدیت به نظر میرسید، فقط سکوت بود؛ سکوتی که برای لحظهای با نفسی قطع میشد که نمیتوانستم آن را سنگین بنامم، بلکه بیشتر شبیه نفسی محتاط و تقریباً حبسشده بود. «الو؟» «متأسفانه، فرا...» همان لحظه که کلمه «متأسفانه» را شنیدم، فهمیدم. دنیا روی سرم خراب شد. پدرم فوت کرده بود. پزشکی که در بیمارستان اسپالانتسانی رم از او مراقبت میکرد و پدرم در آنجا بستری بود، این خبر را به من داد. او با صدایی آرام و مهربان، در حالی که مکثهای خودش و ترسهای من را پشت سر میگذاشت، خبر را گفت. او هیچوقت کوتاهی نمیکرد و هر شب بین ساعت ۷:۳۰ تا ۸ برای اطلاع دادن از وضعیت پدرم با من تماس میگرفت. نمیدانم چرا، اما خبرهای بد همیشه طوری به نظر میرسند که انگار صدای شلیکشان از مدتها قبل به گوش میرسد؛ آن بار حتی هفت ساعت زودتر. «متأسفانه، فرا، وقتی بیماران لولهگذاری میشوند، یعنی بازگشت از آن شرایط دشوار است.» پدرم، انزو، همان «کلانتر» افسانهای، درست همانطور که زندگی کرده بود، از دنیا رفت: بدون حرف زدن. او فقط زمانی صحبت میکرد که واقعاً لازم بود؛ بهجز با نگاهش، با چشمانش. او آخرین لحظات زندگیاش را در حالی سپری کرد که دستگاهی به تنفسش کمک میکرد؛ تا اینکه کووید-۱۹ حتی آخرین ذخیره نفس او را هم گرفت و با مسدود کردن روند تنفس، ریههایش را از کار انداخت. این همان مرگی بود که زندگی من را تغییر داد؛ تناقضی در کار نیست، این فقط رنجی خالص و عمیق بود. همچنین بخوانید: پیچیدهتر شدن راز مرگ مارادونا؛ دادگاهی در آرژانتین فرضیه جدیدی مطرح کرد!
