کشف شگفتانگیز در خاکسترهای ۱۹۴۵ بیش از هشت دهه پس از آنکه نخستین بمب اتمی تاریخ، شهر هیروشیما را به تلی از خاکستر تبدیل کرد، دانشمندان در میان بقایای میکروسکوپی آن فاجعه عظیم به کشفی دست یافتهاند که توجه جامعه علمی جهان را جلب کرده است: کشف مادهای با ساختار بلوری کاملا جدید که پیش از این هرگز نه در طبیعت دیده شده بود و نه در آزمایشگاههای پیشرفته بازسازی شده بود. به گزارش خبرفوری، این یافته جدید که نتایج آن در نشریه معتبر علمی ساینس منتشر شده، نشان میدهد شرایط فوقالعاده شدید ناشی از انفجارهای هستهای میتواند موادی خلق کند که فرآیندهای طبیعی زمین قادر به تولید آنها نیستند. این کشف در جریان بررسی ذرات ریز شیشهای موسوم به «هیروشیمایت» رخ داد؛ قطرات میکروسکوپی که پس از انفجار ۶ اوت ۱۹۴۵ در شنهای خلیج هیروشیما شکل گرفتند. پژوهشگران با استفاده از میکروسکوپهای الکترونی و فناوری پراش پرتو ایکس، ۳۴ نمونه از این ذرات را تحلیل کردند. در حالی که اکثر ذرات حاوی ترکیبهای معمول آهن و کروم بودند، یک نمونه نادر ترکیبی پیچیده از آهن، کروم، نیکل، منگنز، مولیبدن، سیلیکون و آلومینیوم را نشان داد. آنچه این ذره را منحصربهفرد میساخت، آرایش هندسی و بلوری اتمهای آن بود؛ ساختاری که تاکنون در هیچ آلیاژ شناختهشدهای مشاهده نشده است. به گفته دانشمندان، گرمای شدید حاصل از انفجار بمب اتمی «پسر کوچک» که از ۷ هزار درجه سانتیگراد فراتر رفت، سازههای شهری، فلزات، شیشه و خاک را در کسری از ثانیه تبخیر کرد. با گسترش سریع گوی آتشین، این بخار فلزی با سرعتی باورنکردنی سرد شد و اتمها در آرایشی ساختاری غیرمعمول «قفل» شدند؛ پدیدهای که در شرایط عادی زمینی تقریباً غیرممکن است. شناخت این آلیاژ نوظهور تنها یک کشف تاریخی نیست، بلکه میتواند افقهای تازهای را در صنعت علم مواد بگشاید. بررسی نحوه رفتار و پایداری اتمها در این ساختار جدید به پژوهشگران کمک میکند تا نسل تازهای از فلزات سبکتر و مقاومتر در برابر حرارت شدید را برای استفاده در صنایع هوافضا، انرژی و فناوریهای پیشرفته طراحی کنند. همچنین این یافته به درک بهتر رفتار مواد در شرایط فوقالعاده شدید، مانند برخورد شهابسنگها یا فرآیندهای پرانرژی کیهانی، کمک میکند. با وجود اهمیت علمی این کشف، پژوهشگران تأکید میکنند که این ماده یادگار یکی از تاریکترین و مرگبارترین لحظات تاریخ بشریت است. بمب اتمی «پسر کوچک» با قدرتی معادل ۲۰ هزار تن TNT، در چند ثانیه بخش اعظم هیروشیما را ویران کرد و تا پایان سال ۱۹۴۵ جان بیش از ۱۴۰ هزار نفر را گرفت. از این رو، آلیاژ جدید هیروشیما ابعادی دوگانه دارد: از یک سو پنجرهای تازه به سوی علم پیشرفته مواد میگشاید و از سوی دیگر، هشداری ماندگار از پیامدهای ویرانگر سلاحهای هستهای و ضرورت جلوگیری از تکرار چنین فجایعی به شمار میرود.
