غرش هشتاد هزار نفری در استاد دو فرانس برای پادشاه فوتبال فرانسه بینظیر بود. زیزو سزاوار چنین استقبالی بود. به گزارش ورزش سه، بیست سال پس از آخرین بازی با پیراهن ملی در خانه، زینالدین زیدان در شبی پر از احساس و خاطره روی نیمکت سرمربیگری فرانسه نشست. نه در هر جایی، در خانه ملی فرانسه، استاد دو فرانس. استاد دو فرانس برای زینالدین زیدان یک استادیوم بتنی مثل خیلی استادیومهای دیگر نیست؛ این چمن شناسنامه و تکهای از هویت جاودانه اوست. امشب، بیست سال بعد از آخرین باری که زیزو با پیراهن شماره ۱۰ فرانسه در این ورزشگاه روی چمن دوید، این بار با کتوشلوار سرمربیگری به سنتدنی برگشت و سکوها چنان آتشی به پا کردند که گویی بزرگترین قهرمان تاریخ کشور پس از سالها دوری پا به خانه گذاشته است. بلیتهای مسابقه از روزها قبل فروخته شده بود و حدود هشتاد هزار تماشاگر ثانیهشماری میکردند تا شاهد آغاز رسمی دوران زیزو در خانه تیم ملیشان باشند. از ساعتها پیش از سوت شروع بازی مشخص بود که ستاره شماره یک این شب در کاسه استادیوم نمیدود، بلکه مردی کاریزماتیک روی خط طولی است. لحظه انفجار همه شور و حس هواداران داخل ورزشگاه زمانی بود که گوینده استادیوم اسامی کادر فنی فرانسه را قرائت کرد؛ همین که نام زیدان در بلندگوها پیچید، صدای کرکننده تماشاگران استاد دو فرانس را به لرزه درآورد. پرشورترین تشویق سال سهم زیزو شد. سکوها یکصدا نام او را فریاد زدند و کانونهای هواداری بنری باشکوه با عبارت فرانسوی «خوش آمدی به خانهات» را به نمایش درآوردند؛ ادای احترامی پرشور به اسطورهای که فراموشنشدنیترین افتخارات تاریخ فوتبال این سرزمین را روی همین خطوط چمن نقاشی کرده است. معبدی که زیزو در آن جاودانه شد آخرین خاطره زیدان از بازی در این استادیوم به ۲۷ مه ۲۰۰۶ برمیگردد؛ دیداری دوستانه مقابل مکزیک که بازی شماره صد ملی او بود و با تعویض شدن او در دقیقه ۵۲ پایان یافت. با این حال تصویری که پیوند زیدان و سنتدنی را در تاریخ حک کرد، فینال جام جهانی ۱۹۹۸ است. دوازدهم ژوئیه ۱۹۹۸، او در فینال رویایی مقابل برزیل با دو پرواز تماشایی و دو ضربه سر غیرقابل مهار دروازه تافارل را فرو ریخت تا فرانسه با پیروزی سه بر صفر برای نخستین بار قهرمان جهان شود. هر دو گل در همین استاد دو فرانس زده شد تا نام زیزو تا ابد با روح این ورزشگاه گره بخورد. ۲۸ سال بعد از آن جشن ملی، او به همان زمین پا گذاشته؛ این بار نه برای پرواز روی تیر اول، بلکه برای پیریزی نسلی تازه که قرار است پرچم فرانسه را دوباره بالا ببرند.
