فدراسیون فوتبال ازبکستان با انتشار پوستری، از برگزاری دیدار دوستانه تیم ملی این کشور مقابل ایران در روز ۲ مهر ۱۴۰۵ خبر داد. به سلامتی خبر رسید که یک بازی برای فیفا مهر ماه اوکی شده و بار دیگر تیم کشورمان مقابل ازبکستان قرار خواهد گرفت. یک بازی تکراری که تقریباً به تقویم ثابت دو تیم در هر سال تبدیل و البته این اواخر ازبکها دیگر به ما نباختهاند تا فشار روحی به ما منتقل شود! از فینال جام کافا گرفته تا تورنمنت العین، دیگر قادر به بردن ازبکستان هم نیستیم و به همین بهانه جوانان هم نمی توانند در بازی دوستانه محک بخورند! هر چقدر دو تیم بیشتر با یکدیگر بازی کنند، ترس تیم ضعیفتر از تیم قویتر ریخته و در کنار حضور بازیکنان ازبک در لیگ برتر ما و تیمهای بزرگ، میبینیم که این آبی پوشان هستند که بیشتر از این بازیهای دوستانه سود میبرد. ازبکستان در جام جهانی ۲۰۲۶ هم حاضر و مثل ما ۳ بازی انجام داد. در شرایطی که فدراسیون فوتبال ما از تهیه و تدارک دیدارهای دوستان عاجز و به هر دلیل که هست، قادر به بازیهای خوب با تیمهای بزرگ نیستیم، این همسایه همیشه به داد مهدی تاج رسیده و دست فدراسیونش را گرفته است! تاج که به عنوان نایب رئیس آسیای میانه afc تاشکند را بهتر از تهران بلد است! اما نکته اینجاست که این مسابقه از ساعت ۱۹ به وقت ازبکستان (۱۷:۳۰ به وقت ایران) در ورزشگاه استقلال شهر فرغانه برگزار خواهد شد. در عرف رایج فوتبال، وقتی کشوری یک بازی ملی -آن هم رسمی و در فیفادی- را در پایتخت و ورزشگاه اصلی خود برگزار نمیکند، به صورت همزمان در حال ارسال دو پیام است؛ پیام اول به رخ کشیدن پیشرفت و امکانات کشور خود به حریف و به دنیاست. ازبکها میخواهند به همه بگویند که حالا علاوه بر تاشکند، ما در سایر شهرها نیز ورزشگاههایی که بتوانند استاندارد برگزاری یک بازی بینالمللی را داشته باشند، ساختهایم و داریم. علاوه بر فوتبال و قدرت مدیریت، ازبکستان از ویترین توجهات بینالمللی به این رشته محبوب در فیفادی استفاده و با پرزنت کردن شهرهای مختلف خود، به صنعت توریسم و درآمدزایی از این مسیر نیز کمک میکند! اما پیام دوم به نوعی تحقیر حریف محسوب میشود! اینکه ما دیگر شما را رقیبی در آن حد و اندازه نمیبینیم که بخواهیم در پایتخت و با حضور تماشاگران چند ده هزار نفری، با شما بازی کنیم! بیش از نیم قرن قبل، فوتبال ایران در آسیا به جایی رسیده بود که مسابقه رسمی مقدماتی جام جهانی ۱۹۷۸ برابر عربستان را در شیراز برگزار کرد. تیم کشورمان پیشاپیش صعود خود به مرحله نهایی را با پیروزیهای قاطع، قطعی و ما نیازی به امتیازات این میزبانی نداشتیم. از طرفی خواستیم به دنیا نشان دهیم که چقدر از آسیا فاصله گرفتهایم. آنقدر که در تمام شهرهای بزرگ ایران، ورزشگاههای استاندارد هست و دیگر نیازی به پذیرایی از هر حریف در پایتخت و ورزشگاه آزادی نیست! در کنار این دلایل، این کار به پیشرفت و توسعه فوتبال ملی هم کمک میکند و همانطور که آن روز جوانان شیرازی توانستند بازی تیم ملی را از نزدیک ببینند، حالا جوانان ازبک ساکن شهر فرغانه این امکان را دارند. ما میمانیم و افسوس این همه عقب افتادن از قافله روز فوتبال قاره .... در حقیقت این بازی شروع نشده، ما باختهایم. آن هم برابر کشوری که تاج بهترین روابط را با آنها داشته و امیر قلعه نویی زمانی قرار بود همراه با امید طیری، هدایت یکی از دو تیم بزرگ تاشکند را بر عهده گیرد. حالا به جایی رسیدیم که ازبکستان دست ما را گرفته و حاضر به بازی تدارکاتی شد، اما در فرغانه، مثل آن است که ما ژاپن را به ایران دعوت و بازی دوستانه را در تربت جام برگزار کنیم!
