نه فروغ باید وسیله حذف پروین شود، نه پروین وسیله حذف فروغ باشد/ افشین اعلاء: آقا، هم پروین و هم فروغ را شایسته تجلیل می‌دانست

افشین علاء، شاعر شناختهشده میگوید: «ایشان (آیتالله خامنهای) هم پروین و هم فروغ را شایسته تجلیل میدانستند و حرفشان این بود که یکی، نباید وسیلهای برای از میدان به در کردن دیگری شود و این میزان از اشراف، دقت و حساسیتشان برای همگی ما اعجابآور بود.» به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، افشین علاء، شاعر شناختهشده که اگرچه حوزه تخصصیاش شعر خردسال، کودک و نوجوان است اما در قالبهای نیمایی و همچنین غزل نیز از تجربیات فراوان و ارزشمندی برخوردار است ازجمله شاعرانی است که از ابتدای دهه ۱۳۷۰ در «جلسات دیدار شاعران با رهبر» حضور داشته است. او که همکاری با مجلات «کیهان بچهها» و «سروش نوجوان»، مشارکت در راهاندازی روزنامه «آفتابگردان» بهعنوان نخستین روزنامه کودکان ایران، سردبیری نشریات «گنبد کبود»، «صدف» و «دوست» و... ازجمله سوابق اجراییاش است درخصوص نظر رهبر نسبت به فروغ فرخزاد چنین گفت: «سالی که ایشان در بیمارستان بستری بودند (۲۲ شهریور ۱۳۹۳) و شاعران به ملاقاتشان رفتند، یکی از دوستان به عادت همیشگی اغلب ما ایرانیها هنگامی که بر بالین بیماری میرویم، پس از سلاموعلیک گفتند: خدا بد ندهد. آقا بلافاصله لبخندی زدند و پرسیدند مگر خدا بد میدهد؟! بعد پرسیدند میدانید چرا این اصطلاح میان ما رایج است؟ و شعر زیبایی خواندند که بخشی از ابیات آن از این قرار بود: «هر بلایی کز تو آید، رحمتی است/ هر که را فقری دهی، آن دولتی است/ تو بسی زاندیشه برتر بودهای/ هرچه فرمان است، خود فرمودهای...» شعر که تمام شد پرسیدند میدانید از کیست؟ و ما نمیدانستیم. متعجب شدند و گفتند مثنوی «گرهگشای» از دیوان اشعار پروین اعتصامی است. بعد هم در عظمت پروین صحبت کردند. خاطرم هست، نقل به مضمون، اضافه کردند برخی از روشنفکران، آنها که با نظام و مفاهیم دینی زاویه دارند، برای آن که پروین را به حاشیه برانند از فروغ استفاده کردند. این را که گفتند، تاکید کردند البته منظور این نیست که فروغ شاعر خوبی نبوده، منظور این است که به فروغ پروبال بیشتری دادند تا پروین کمتر دیده شود. در عین حال که در اشعار فروغ هم میتوان رد پای معنویت، آموزههای دینی و حتی آیات قرآن را دید، مخصوصا در اشعاری که تاریخ سرایش آنها به اواخر عمرش نزدیکتر است. ایشان، هم پروین و هم فروغ را شایسته تجلیل میدانستند و حرفشان این بود که یکی، نباید وسیلهای برای از میدان به در کردن دیگری شود و این میزان از اشراف، دقت و حساسیتشان برای همگی ما اعجابآور بود.» متن کامل این گفتوگو را اینجا بخوانید.