آنچه این روزها در فضای مجازی و کنشهای رسانهای درباره جنگ و حملات به جنوب کشور منتشر میشود، تأمل برانگیز است. برخی از این جماعت صریحتر سخن میگویند و تلویحاً جمهوری اسلامی ایران را به جرم ایستادگی در برابر دشمن و تن ندادن به تسلیم، قاتل هموطنان جنوبی تصویر میکنند و خون هموطن خود را بازیچه سیاستبازی کثیفی قرار میدهند که در آن رد قاتل گم و متجاوز سفیدشویی شود. حتی به صراحت جمهوری اسلامی ایران را به دلیل اصرار بر حقوق خود و صیانت از حق حاکمیت ملی بر تنگه هرمز، مورد شماتت قرار میدهند و جنگطلب تصویرش میکنند. انگار همین افراد فراموش کردهاند مهمترین دستاورد جمهوری اسلامی در جنگ ۴۰روزه و آن چیزی که منتج به منطقهای و جهانی شدن جنگ و فشار به مقامات کاخ سفید برای عقبنشینی و آتشبس شد، اقدام قاطع ایران در بستن تنگه هرمز بود. بر همین اساس آنچه در تفاهم مورد تأکید قرار گرفت، حق حاکمیت جمهوری اسلامی ایران بر تنگه هرمز و بازگشایی تنگه با ترتیبات ایرانی بود. با این حال تلاش آمریکا برای سوق دادن کشورها به عبور از کریدور عمانی در تنگه، به طور واضح دور زدن تنگه و عمل خارج از ترتیبات ایرانی بود و در تعارض صریح با تفاهم امضا شده قرار داشت. در چنین شرایطی و با وجود اخطارهای مکرر جمهوری اسلامی ایران برای عبور کشتیها از مسیر ایران و براساس ترتیبات ایرانی تصریح شده در متن تفاهم، اقدام مخرب آمریکاییها در عبور دادن کشتیها از کریدور عمان، هیچ راهی جز برخورد سخت برای ایران باقی نگذاشت. ما در جنگی قرار داریم که هم سرسختی خود در جنگ و هم انعطاف خود در میز مذاکره را نشان دادهایم. افرادی که با سیاسیکاری و ناجوانمردانه، تیم مذاکرهکننده را متهم کردند و از تفاهم پیروزمندانهای که به وضوح حقوق ملت ایران را صیانت کرده بود، تصویر شکست ارائه دادند، مقصر هستند چون دمیدن بر آتش اختلافات داخلی علاوه بر اینکه خلاف توصیههای مکرر رهبر شهید و رهبر معظم انقلاب است، موجب جری شدن دشمن میشود. چنان که وقایع دی ماه ۱۴۰۴ چنین امیدی را در اردوی دشمن پدید آورد. همزمان با این طیف اختلافافکن، طیفی دیگر نیز با دور کردن دشمن آمریکایی از تیررس اتهام و متهم کردن جبهه داخلی به ماجراجویی و جنگطلبی و سر دادن حرفهای دوپهلو درباره صلح، بدون اینکه نسبت امروز ما با متجاوز را روشن کنند، خواسته یا ناخواسته حمله دشمن را مشروعیتبخشی میکنند. ما برای سومین بار در یک سال اخیر با وجود مذاکره، مورد حمله دشمن قرار گرفتیم. این نشان میدهد مذاکره به تنهایی برای دفع شر دشمن کافی نیست، بلکه باید سیلی محکم نیروهای مسلح نیز پیوست هر مذاکرهای باشد تا بتواند حقی را که روی کاغذ بدست آوردهایم در میدان تثبیت کنیم. بنابراین امروز روز اختلافافکنی و اتهامزنی و حرفهای رمانتیک درباره صلح و کلیگویی درباره حملات آمریکا به جنوب بدون محکوم کردن آمریکای متجاوز نیست، بلکه روزی است که باید به صراحت هم از ایران دفاع کرد و هم از متجاوز برائت جست.
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین