در حافظه ورزش، گاه نام یک شهر فراتر از یک نقطه روی نقشه معنا پیدا میکند. برخی شهرها به واسطه قهرمانیها و شماری دیگر به سبب کار خاصی که در لحظهای حساس نشان دادهاند، جاودانه میشوند. در تاریخ ملتها و در حافظه ورزش، گاه نام یک شهر فراتر از یک نقطه روی نقشه معنا پیدا میکند. برخی شهرها به دلیل رخدادهای بزرگ، بعضی به واسطه قهرمانیها و شماری دیگر به سبب کار خاصی که در لحظهای حساس از خود نشان دادهاند، جاودانه میشوند. برای کاروان تیم ملی ایران، «تیخوانا» از همین جنس است؛ شهری که در یکی از دشوارترین مقاطع، تنها یک میزبان نبود، بلکه مأمنی امن، همراهی صمیمی و نمادی از همدلی و مهرورزی شد. تیم ملی ایران در آستانه جام جهانی، روزهای آسانی را پشت سر نگذاشت. مشکلات و محدودیتهایی که ترامپ و آمریکا پیش از آغاز این رقابت بزرگ بر تیم تحمیل کردند، شرایط متفاوت و پرچالشی را رقم زده بود. در چنین فضایی، حضور در تیخوانای مکزیک صرفاً یک اقامت ورزشی نبود؛ بلکه فرصتی برای فریاد زدن و بیان مظلومیت تیم ملی کشورمان بود. شاید در آن روزها کمتر کسی تصور میکرد شهری در آن سوی دنیا، چنین صمیمانه در کنار فرزندان ایران بایستد. آنچه تیخوانا را در ذهن ایرانیان ماندگار کرد، نه امکاناتش، بلکه قلب بزرگ مردمانش بود. مردم خونگرم و مهربان این شهر، تیم ملی ایران را با روی گشاده پذیرفتند و با احترام و محبت، تصویری زیبا از دوستی میان ملتها آفریدند. در روزگاری که جهان بیش از هر زمان دیگری به گفتوگو، همدلی و درک متقابل نیاز دارد، رفتار مردم تیخوانا نشان داد زبان انسانیت، زبانی جهانی است؛ زبانی که مرز نمیشناسد و تفاوتهای فرهنگی و سیاسی را درمینوردد. در مقابل، اعضای تیم ملی نیز با رفتار حرفهای، متین و شایسته خود، تصویری ارزشمند از فرهنگ ایرانی را به نمایش گذاشتند و توانستند جایگاهی ویژه در دل مردم تیخوانا پیدا کنند. این ارتباط صمیمانه، فراتر از یک خاطره ورزشی، به سرمایهای فرهنگی تبدیل شد؛ سرمایهای که ارزش آن کمتر از افتخارات ورزشی نیست. با توجه به اهمیت قدردانی در فرهنگ ایرانی، ضرورت دارد این موضوع به نحو شایستهای در خصوص مردم شهر تیخوانا رعایت شود، از همین رو نامگذاری یکی از خیابانهای شهر تهران به نام «تیخوانا»، برای ادای دین صادقانه به شهری که در روزهای سخت در کنار تیم ملی ایران ایستاد، پیشنهاد میشود. چنین نامگذاریای پیام روشنی از فرهنگ اصیل ایرانی خواهد داشت؛ فرهنگی که همواره قدردان نیکیهاست و هرگز دست یاری و مهربانی را از یاد نمیبرد. شاید سالها بعد، کودکی از پدرش بپرسد چرا نام این خیابان «تیخوانا»ست. آنگاه روایت خواهد شد که روزی، در آستانه یکی از مهمترین رویدادهای ورزشی جهان، دشمن مردم ایران مانع حضور فوتبالیستهای ما شد اما شهری در آن سوی اقیانوسها با آغوشی باز از فرزندان ایران استقبال کرد؛ مردمانی که بیهیچ چشمداشتی، محبت و احترام خود را نثار میهمانانشان کردند و خاطرهای ساختند که گذر زمان نیز آن را از یاد نخواهد برد. ملتهایی که قدر لحظههای همدلی را میدانند، تاریخ خود را تنها با پیروزیها نمینویسند؛ بلکه با یاد کسانی که در روزهای سخت کنارشان ایستادهاند، فرهنگ سپاسگزاری را نیز به نسلهای آینده منتقل میکنند. اگر روزی در تهران خیابانی به نام «تیخوانا» مزین شود، آن خیابان تنها یک نام نخواهد داشت؛ بلکه نمادی از احترام، قدردانی، انسانیت و دوستی میان دو ملت خواهد بود؛ ارزشی که ماندگاری آن، بسیار فراتر از یک مسابقه یا یک جام جهانی است.
افکارنیوز
افکارنیوزافکارنیوز