موزه جدید «دیتالند» در لسآنجلس با استفاده از هوش مصنوعی، تصاویر فراگیر و دادههای بازدیدکنندگان تجربهای متفاوت از هنر دیجیتال ارائه میکند. در گالریهای موزه، تصاویر ۳۶۰ درجه، موسیقی، نورپردازی و رایحهها در کنار هم تجربهای چندحسی میسازند؛ رویکردی که بیش از هر چیز یادآور نمایشگاههای فراگیر و مراکز سرگرمی مدرن است. یکی از بخشهای اصلی نمایشگاه، فیلمی هشتدقیقهای درباره موجودی خیالی به نام «رووه پینو» است؛ پرندهای شیشهای که روایت نمایشگاه او را نگهبان آخرین خاطرات جنگلهای بارانی معرفی میکند. داستان با تصاویری از جنگل، گلها و مسیرهای انتزاعی آغاز میشود و در پایان به صحنهای میرسد که درختی نمادین در آتش میسوزد و به گروهی از پرندگان تبدیل میشود. منتقدان باور دارند دیتالند بیش از آنکه تعریف تازهای از هنر هوش مصنوعی ارائه دهد، تجربهای مشابه نمایشگاههای فراگیر امروزی خلق کرده است؛ تجربهای که جلوههای بصری خیرهکننده را به ایدههای هنری ترجیح میدهد. دیتالند فارغ از موافقان و مخالفانش، نقطه عطفی در ورود هوش مصنوعی به فضای موزهها به شمار میرود. اکنون این پرسش مطرح است که آیا چنین فضاهایی میتوانند مسیر تازهای برای هنر معاصر باز کنند یا بیشتر به مراکز سرگرمی مبتنی بر فناوری شباهت خواهند داشت.
