دروازه بان تیم ملی فوتبال ایران در دیدار با بلژیک عملکرد بسیار خوبی از خود به نمایش گذاشت و باعث تمجید رسانههای مختلف دنیا از خود شد. باشگاه خبرنگاران جوان - تیمهای ملی فوتبال ایران و بلژیک در دور دوم مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ شامگاه یکشنبه ۳۱ خرداد رو در روی هم قرار گرفتند که این بازی با نتیجه تساوی بدون گل به پایان رسید. ایران در حالی مقابل بلژیک به تساوی دست یافت که علیرضا بیرانوند دروازه بان تیم کشورمان نقش پررنگی در آن داشت و با «سیو» های خود مانع از گلزنی بازیکنان بلژیک شد. رسانه «sfina» یونان در گزارشی به تمجید از علیرضا بیرانوند پرداخت و نوشت: در ورزشگاه «سوفای» کالیفرنیا، دیدار تیمهای ملی ایران و بلژیک اگرچه با تساوی بدون گل به پایان رسید، اما هرگز مسابقهای کمهیجان نبود. بلژیک بارها برای رسیدن به گل تلاش کرد و موقعیتهای متعددی روی دروازه ایران به وجود آورد، اما در مقابل مردی ایستاده بود که تصمیم داشت یک بار دیگر داستان زندگی شگفتانگیز خود را روایت کند. علیرضا بیرانوند در این دیدار با هفت مهار مهم و سرنوشتساز، نقش اصلی را در کسب یک امتیاز ارزشمند برای ایران ایفا کرد. یکی از واکنشهای او در دقیقه ۵۹ مسابقه حتی از همین حالا به عنوان یکی از نامزدهای بهترین مهار جام جهانی ۲۰۲۶ مطرح شده است. تیم ملی ایران که حضورش در این دوره از جام جهانی با چالشهای مختلف و مشکلات خارج از زمین همراه بوده، در دیدار برابر بلژیک قهرمان خود را در چارچوب دروازه پیدا کرد؛ دروازهبانی که مسیر زندگیاش شباهت زیادی به یک فیلم سینمایی دارد. بیرانوند در سال ۱۹۹۲ و در یک خانواده عشایری کرد به دنیا آمد. او در کودکی به چوپانی مشغول بود و در کنار کارهای سخت روزمره، فوتبال بازی میکرد. یکی از سرگرمیهای سنتی او نیز بازی «دالپَران» بود؛ بازیای که بر پایه پرتاب سنگ انجام میشود و گفته میشود قدرت خارقالعاده دستهای او از همان دوران شکل گرفت؛ قدرتی که بعدها به یکی از ویژگیهای منحصربهفردش تبدیل شد. زندگی بیرانوند در ۱۲ سالگی تغییر کرد؛ زمانی که تصمیم گرفت دروازهبان شود. پدرش با این تصمیم مخالف بود و حتی دستکشهای او را پاره کرد و اجازه ادامه فوتبال را به او نداد. اما بیرانوند تسلیم نشد. او با قرض گرفتن مبلغ اندکی پول، خانه را ترک کرد و راهی تهران شد تا رؤیای فوتبالی خود را دنبال کند. روزهای نخست حضور او در تهران بسیار سخت گذشت. بیرانوند مدتی بیخانمان بود، در خیابانها میخوابید و گاهی از غذاهای دورریختهشده برای سیر کردن شکم خود استفاده میکرد. حتی رهگذران که تصور میکردند او یک فرد بیخانمان است، برایش پول خرد میگذاشتند تا بتواند غذایی تهیه کند. او برای تأمین هزینههای زندگی در مشاغل مختلفی از جمله کار در کارخانه پوشاک، کارواش، نظافت خیابانها و حتی یک پیتزافروشی مشغول شد؛ جایی که در ازای غذا و مکانی برای خواب کار میکرد. نقطه عطف زندگی بیرانوند زمانی رقم خورد که یکی از مربیان تیم نفت تهران استعداد او را در مسابقات ردههای پایینتر مشاهده کرد. باشگاه نفت به او اجازه داد در محل تمرینات تیم زندگی کند و از همانجا مسیر پیشرفت او آغاز شد. بیرانوند در سال ۲۰۱۱ نخستین بازی حرفهای خود را انجام داد و مدتی بعد با یک پرتاب دست ۷۰ متری که منجر به گل شد، توجه فوتبالدوستان را به خود جلب کرد. او در ادامه با پیراهن پرسپولیس به ۶ عنوان قهرمانی دست یافت و در جام جهانی ۲۰۱۸ نیز با مهار پنالتی کریستیانو رونالدو نام خود را در سطح بینالمللی مطرح کرد. دروازهبان تیم ملی ایران تاکنون دو بار نیز نام خود را در کتاب رکوردهای گینس ثبت کرده است؛ یک بار در سال ۲۰۱۶ با پرتاب دست به مسافت ۶۱.۲۶ متر و بار دیگر در سال ۲۰۱۹ با ثبت رکورد ضربه دراپکیک ۷۸.۰۱۴ متری. امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی ایران، بیرانوند را «یکی از بزرگترین دروازهبانان تاریخ فوتبال ایران» توصیف کرده و مهدی طارمی نیز پس از دیدار با بلژیک درباره او گفت: در این مسابقه آرامش زیادی داشت و عملکرد فوقالعادهای از خود به نمایش گذاشت. بیرانوند در دیدار مقابل بلژیک تنها چند مهار مهم انجام نداد؛ او یک بار دیگر ثابت کرد که چگونه میتوان از دل سختترین شرایط زندگی، به یکی از ستارههای بزرگ فوتبال جهان تبدیل شد. منبع: مهر
باشگاه خبرنگاران جوان
باشگاه خبرنگاران جوانباشگاه خبرنگاران جوان