اگر ادعای اثرگذاری لابی برخی کشورهای همسایه بر تصمیمات راهبردی ایران صحت داشته باشد، موضوع دیگر صرفاً یک اختلاف سیاسی نیست؛ بلکه پرسشی جدی درباره میزان نفوذ خارجی و کارآمدی سازوکارهای امنیتی و تصمیمگیری کشور مطرح میشود. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در هر کشوری، وجود لابیهای خارجی تا جایی قابل تحمل است که در چارچوب روابط رسمی حرکت کنند، اما اگر این لابیها بتوانند بر تصمیمات راهبردی اثر بگذارند یا مانع اقدامات متقابل کشور شوند، موضوع دیگر صرفاً دیپلماسی نیست؛ بلکه به مسئلهای در حوزه امنیت ملی تبدیل میشود. به روایت تابناک، سالهاست نام کشورهای مختلفی در این زمینه مطرح میشود؛ از برخی کشورهای حوزه خلیج فارس گرفته تا ترکیه، جمهوری آذربایجان و اخیراً پاکستان. ادعا این است که هر یک از این کشورها در بزنگاههای حساس، از طریق شبکههای نفوذ و ارتباطات خود تلاش میکنند هزینه اقدامات متقابل ایران را افزایش دهند یا تصمیمگیران را از واکنش بازدارند. اگر چنین شبکههایی واقعاً وجود دارند، نخستین مطالبه باید متوجه دستگاههای اطلاعاتی، امنیتی و نظارتی باشد. فلسفه وجودی این نهادها، شناسایی و خنثیسازی نفوذ خارجی است. هیچ کشوری با وجود شبکههای اثرگذار وابسته به دولتهای دیگر، نمیتواند سیاست خارجی مستقل و مقتدر داشته باشد. روابط خوب با همسایگان یک اصل پذیرفتهشده است، اما دوستی با دولتها نباید به معنای چشمپوشی از نفوذ سازمانیافته آنها باشد. همانگونه که ایران اجازه فعالیت لابیهای ضدایرانی را در دیگر کشورها تهدیدی علیه منافع خود میداند، نسبت به هرگونه لابیگری خارجی در داخل نیز باید حساس باشد. در نهایت، اگر قرار است اقتدار ایران حفظ شود، یک اصل باید بدون استثنا اجرا شود؛ هیچ لابی خارجی، با هر نام و هر پوششی، نباید بتواند منافع ملی را تحتالشعاع قرار دهد. اگر چنین نفوذی وجود دارد، برخورد با آن یک انتخاب سیاسی نیست؛ یک ضرورت امنیتی است.
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین