مردم دیگر گول این بهانه‌ها را نمی‌خورند؛ منتظر کلیدواژه جدید آقایان در فوتبال ایران باشید!

سطح فکری و فهم فوتبالی مردم آنقدر بالا رفته که دیگر گول توجیههای آبکی را نمیخورند. حذف تیم ملی ایران از جام جهانی ۴۸ تیمی فقط یک ناکامی معمولی نبود؛ از دست رفتن بزرگترین فرصت تاریخ فوتبال ایران برای صعود از مرحله گروهی بود. تورنمنتی که با افزایش تعداد تیمها، مسیر صعود را هموارتر از همیشه کرده بود اما تیمی که قرار بود از این فرصت استفاده کند، حتی نتوانست بین هشت تیم برتر سوم جایی برای خودش پیدا کند. حاصل سه بازی فقط سه امتیاز بود و پایان خیلی زودتر از آن چیزی که هواداران انتظارش را داشتند. این پایان تلخ در حالی رقم خورد که پیش از آغاز مسابقات، امیر قلعهنویی با اعتماد به نفس از کسب چهار امتیاز صحبت میکرد و حتی وعده داده بود نتایج تیم ملی به شکلی باشد که یک هفته کشور تعطیل شود. نه تنها هیچکدام از این وعدهها عملی نشد، بلکه ایران خیلی زود چمدانهایش را بست و به خانه برگشت. حتی توقف مقابل نیوزیلند، تیمی که بسیاری آن را ضعیفترین تیم حاضر در جام جهانی میدانستند، از همان ابتدا زنگ خطر را برای تیم ملی به صدا درآورد و سرنوشت صعود را به اما و اگر کشاند؛ اما و اگری که در نهایت به ضرر ایران تمام شد. این نخستین بار هم نیست که عملکرد فنی قلعهنویی زیر سؤال میرود. در دوره اول حضورش روی نیمکت تیم ملی نیز کیفیت بازیها با انتقادهای فراوانی همراه بود. پس از حذف در ضربات پنالتی جام ملتهای آسیا، سالها از برکناری خود گلایه کرد و جمله معروف «من که فقط در پنالتی باختم» را بارها و بارها تکرار کرد؛ جملهای که به مرور به تکیهکلام او تبدیل شد و حتی دو دهه بعد هم از زبانش نیفتاد. حالا اما شرایط متفاوت است؛ این بار نه فقط نتیجهای در کار نبود، بلکه خبری از نسلسازی، جوانگرایی و ساختن آینده تیم ملی هم دیده نشد. با این وجود، از همان لحظه حذف، دوباره همان روایتهای همیشگی آغاز شده است؛ از بدشانسی گرفته تا تقدیر، شانس و هر دلیلی جز پذیرش واقعیت. سالهاست که هر ناکامی با چنین واژههایی توجیه میشود، اما این بار واقعیت آنقدر روشن است که نمیتوان آن را پشت این حرفها پنهان کرد. مردم ما هم فوتبال را می فهمند و هم گوششان از این بهانه های آبکی و توجیه های مرسوم در فوتبال ایران پر است. شاید در روزهای آینده هم عدهای تلاش کنند از «بدون شکست حذف شدن» یک افتخار بسازند و همان عبارت را بارها تکرار کنند؛ همانطور که احتمال دارد خود قلعهنویی تا سالها بعد هم از «بدون باخت بودن در جام جهانی» به عنوان یک دستاورد یاد کند. اما حقیقت تغییر نمیکند؛ تیم ملی ایران در جام جهانی ۴۸ تیمی حتی نتوانست از مرحله گروهی صعود کند. وقتی چنین فرصت تاریخی از دست میرود، دیگر نه «بدون باخت» اهمیتی دارد و نه هیچ توجیه دیگری؛ آنچه در حافظه فوتبال ایران باقی میماند، فقط یک حذف تلخ و فرصت بزرگ از دست رفته است.