شاید حتی به حقیرترین و فقیرترین ذهن جهان هم خطور نمیکرد که پیش از بازی الجزایر و اتریش، به زبان عربی ویدیو بسازد و صعود یوزهای ایرانی را از تیم آفریقایی گدایی کند. جواد خیابانی اما، کلا در یک سطح دیگر ویران است. از لحظه لحظه سخنرانی چندشآور او، از همه التماسی که به الجزایریها کرد تا اتریش را ببرند و تیم ملی ایران را راهی مرحله یکشانزدهم نهایی کنند، میشد عرق شرم ریخت. طبیعتا هر کودک نابالغی هم میفهمید که حتی یکی از بازیکنان الجزایر هم ممکن نیست این ویدیو را ببینند یا اگر هم چنین اتفاقی بیفتد، این عجز و لابه تاثیری روی برنامههای فنی آنها بگذارد؛ با این حال بیایید فرض کنیم التماس جواد جواب میداد و ایران بالا میرفت، خب چنین صعودی به چه کار میآید؟ تیمی که خودش نتوانسته از پس نیوزیلند ضعیف و مصر بیانگیزه بر بیاید، با صدقه الجزایر میخواست بالا برود که کدام قله را فتح کند؟ نود دقیقه دیگر فوتبال ملالآور دفاعی جلوی سوییس ارایه بدهد و بعد به یک باخت حداقلی افتخار کند؟ اگر اینطوری است، همان بهتر که بالا نرفتند. اساسا اما بعید است انگیزه خیابانی از این کار، مثلا کمک به تیم ملی بوده باشد. او به معنای عامیانه کلمه، مدتهاست که «رد» داده و از هیچ کاری هم برای دیده شدن حذر نمیکند. سخنرانی عربی برای کسی که قبلا فاجعهبارترین مصاحبه انگلیسی قرن را کرده و برای حرف زدن به ژاپنی و آلمانی هم خیز برداشته، چیز چندانی عجیبی نیست. ما با آدم تمام شدهای طرفیم که برای وایرال شدن یک برنامه اینترنتی، حاضر است تن به هر سناریویی بدهد و مثلا وسط گفتگو قهر کند و از استودیو بیرون برود. جواد خیابانی چیزی برای از دست دادن ندارد. او دچار «زوال حیثیت» شده و خدا برای هیچکدام از بندههایش چنین نخواهد.
افکارنیوز
افکارنیوزافکارنیوز