دانشمندان، میمون‌ها را قلقلک دادند | انسان‌ها درست مثل شامپانزه‌ها می‌خندند!

مطالعهای تازه نشان میدهد که انسانها و خویشاوندان نزدیکشان در میان میمونهای بزرگ، میلیونها سال است که به شیوهای مشابه میخندند؛ کشفی که میتواند سرنخهای مهمی درباره ریشههای تکامل گفتار و ارتباطات انسانی در اختیار دانشمندان قرار دهد. به گزارش خبرفوری، پژوهشگران برای رسیدن به این نتیجه، صداهای خنده ۱۳ میمون بزرگ در اسارت شامل گوریلها، اورانگوتانها، شامپانزهها و بونوبوها را بررسی کردند. این صداها سالها پیش هنگام قلقلک دادن حیوانات ضبط شده بود. سپس دانشمندان این دادهها را با خندههای چهار کودک خردسال انسان که در حال بازی و شادی بودند مقایسه کردند. نتیجه نشان داد که الگوهای ریتمیک خنده در انسان و سایر میمونهای بزرگ شباهت چشمگیری به یکدیگر دارد. به گفته پژوهشگران، فاصله زمانی میان آواهای خنده در همه این گونهها از نظم مشابهی پیروی میکند. این شباهتها نشان میدهد که شکل پایهای خنده احتمالا از یک نیای مشترک به ارث رسیده است؛ نیایی که حدود ۱۵ میلیون سال پیش زندگی میکرده است. «کیارا دِ گرگوریو»، نخستیشناس دانشگاه وارویک بریتانیا و نویسنده اصلی این مطالعه، میگوید این یافتهها نشان میدهد انسانها و سایر میمونهای بزرگ بیش از آنچه تصور میشد به هم شباهت دارند. او توضیح داد که خنده انسانی در طول زمان پیچیدهتر شده، اما ساختار بنیادی آن همچنان ریشهای بسیار کهن دارد. محققان در مقاله خود توضیح میدهند که خنده اجداد مشترک انسان و میمونهای بزرگ احتمالا از همان ابتدا دارای ریتمی منظم بوده است. با گذشت زمان، خنده در مسیر تکامل انسان سریعتر، متنوعتر و وابستهتر به موقعیتهای اجتماعی شده است. دانشمندان معتقدند که بررسی خنده میتواند راهی برای فهم بهتر منشأ زبان باشد. از آنجا که صداها و گفتار در فسیلها باقی نمیمانند، پژوهشگران ناچارند برای بازسازی تاریخ تکامل ارتباطات صوتی به رفتار نزدیکترین خویشاوندان زنده انسان مراجعه کنند. به همین دلیل، مطالعه خنده در میمونهای بزرگ میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره تواناییهای صوتی نیاکان انسان فراهم کند. پژوهشهای پیشین نیز نشان داده بودند که میمونهای بزرگ هنگام بازی یا قلقلک داده شدن صداهایی شبیه خنده تولید میکنند. با این حال، مطالعه جدید برای نخستین بار ریتم و زمانبندی این خندهها را بهطور دقیق میان تمام گونههای میمونهای بزرگ و انسان مقایسه کرده است. کارشناسان میگویند این نتایج میتواند مسیر تحقیقات آینده را نیز مشخص کند. اکنون پژوهشگران علاقهمندند بررسی کنند که آیا حیوانات دیگری مانند سگها، اسبها یا برخی پستانداران اجتماعی نیز الگوهای مشابهی از خنده یا صداهای مرتبط با شادی دارند یا خیر. چنین مطالعاتی ممکن است درک ما از احساسات، ارتباطات اجتماعی و حتی ریشههای زبان انسانی را گسترش دهد.