ماجرای سهراب بختیاریزاده و صالح حردانی با یک عذرخواهی و بخشش به خیر و خوشی تمام شد، اما یک جمله سهراب، خاطرهای قدیمی و تلخ از استقلال را زنده کرد. خوشبختانه ماجرای صالح حردانی و سرمربی استقلال پایانی شبیه فیلمهای قدیمی هندی پیدا کرد! باشگاه استقلال روز گذشته اعلام کرد سهراب بختیاریزاده، صالح حردانی، کاپیتان دوم تیمش را بخشیده و این بازیکن به جمع استقلالیها بازمیگردد. حردانی هم با حضور در کمپ مرحوم ناصر حجازی، به صورت رسمی از بختیاریزاده عذرخواهی کرد تا ماجرا ختم به خیر شود. حالا که همهچیز با یک پایان خوب و خوش همراه شده، بد نیست خاطرهای را برایتان نقل کنیم. در دهه ۷۰، ناصر حجازی سرمربی استقلال بود. تیم در مقطعی نتیجه نمیگرفت و شرایط خوبی نداشت و همین موضوع، حجازی را تحت فشار قرار داده بود. فتحاللهزاده، مدیرعامل وقت باشگاه که از فضای حاکم بر تیم باخبر بود، تلاش کرد اوضاع را کنترل کند. او در مصاحبهای که احساساتش در آن سر به فلک کشیده بود، جملهای معروف و تاریخی بر زبان آورد: «تا من در استقلال هستم، حجازی هم هست!» زمان گذشت و استقلال در دیداری مقابل سایپا، در مسابقهای که کمتر کسی انتظار چنین نتیجهای را داشت، با شکست عجیب ۴ بر ۳ مواجه شد. فقط چند ساعت بعد از آن باخت غیرمنتظره، باشگاه استقلال حکم به اخراج ناصر حجازی داد! البته با توجه به فضای ملتهب آن روزهای استقلال، شاید برکناری حجازی چندان هم غیرمنتظره نبود؛ اما نکته عجیب ماجرا این بود که فتحاللهزاده به شعار معروف خودش وفادار نماند. حجازی رفت، اما فتحاللهزاده ماند! حالا بگذریم و برسیم به استقلال امروز؛ به روزی که سهراب بختیاریزاده در اوج اختلاف با صالح حردانی گفت: «تا من در استقلال هستم، جای این بازیکن در استقلال نیست.» راستش را بخواهید، همان لحظه در دل خود گفتیم برخورد انضباطی سهراب با بازیکنش قابل دفاع است و اگر بازیکنی مرتکب تخلف شده، باید پاسخگوی رفتارش باشد؛ اما ای کاش سهراب آن جمله معروف «تا من هستم…» را بر زبان نمیآورد. چون این جملهها در استقلال سابقه تاریخی خوبی ندارند!
