فوتبال یکی از رشتههای بازیهای آسیایی است که ما در آن حضور داریم اما آیا امیدی هم به مدالش داریم؟ کسی نیست که در فوتبال ایران از مشکلات تیم امید خبر نداشته باشد. تیمهای ردههای پایه همواره با مشکل کمبود بازیکن مواجهاند، چرا که فدراسیون فوتبال به عنوان متولی سازمان لیگ و تیمهای ملی، نمیتواند برنامهریزی درستی داشته باشد تا بازیکنان که از باشگاه حقوق و دستمزد میگیرند، بتوانند به تیم کشورشان نیز کمک کنند. وقتی صحبت از تیم امید یا زیر ۲۳ سال میشود، این مشکل به شکلی وحشتناک در میآید. بازیهای آسیایی که هر چهار سال یک بار، مهمترین میدان ورزش در قاره کهن است و برای ما مدالش در همه رشتهها بسیار مهم، در تقویم فیفا نیست و طبق قانون فیفا، باشگاهها میتوانند بازیکنان خود را به تیمهای ملی ندهند. کشورهای پیشرفته در فوتبال آسیا به راحتی با این مسئله کنار آمده و تیم جوانان خود را به اردو میبرند و به این بازیها میآورند تا برای آینده تیم ملی بزرگسالان، آب دیده شوند. آنهایی هم که صرف مدال برایشان مهم است، مسابقات داخلی خود را تعطیل می کنند تا تیم ملی در آرامش، با قدرت کار کند. اما همین راهکار بسیار ساده، در فوتبال ما هرگز اجرایی نمیشود! تا دو سال قبل کمیته المپیک و فدراسیون فوتبال به عنوان دو مدعی تملک این تیم، در برهه مسابقات مشکلات را گردن دیگری میانداختند و طبعا بعد ناکامی -که از اول مشخص بود- هیچکدام تقصیر را گردن نمی گرفت! بعد هم آب ها از آسیاب افتاده و دو طرف سر میز خود می ماندند و روز از نو، روزی از نو! ما شده ایم حکایت همان بدهکاری که به حکم قاضی، یا باید بدهی اش را می داد، یا شلاق می خورد و یا ۳ کیلو پیاز! اول پیاز را انتخاب کرد و بعد شلاق و درنهایت بدهی را داد! هر بار در آستانه بازیهای امید قرار می گیریم، بجای انتخاب درست اولویت -یا لیگ و یا تیم ملی- هر دو را با هم می خواهیم و درنهایت به هیچکدام نمی رسیم! هم لیگ تعطیل می شود و هم تیم امید، ناکام! تا دو سال قبل، فدراسیون میگفت طبق اساسنامه فیفا متولی این رشته در همه سطوح و ردهها ما هستیم و کمیته المپیک میگفت، طبق اساسنامه بین المللی تمشیت هر تیم در هر رشته در المپیک و بازیهای آسیایی، به ما مربوط میشود. نتیجه این میشد که همواره ناکام میشدیم و حالا ۲۰ سال از آخرین مدال ما در فوتبال بازیهای آسیایی -برنز ۲۰۰۶ دوحه- میگذرد. اما از دو سال پیش که همه چیز تیم امید به فدراسیون فوتبال داده شد، انتظار میرفت این مشکل حل شده باشد ولی زهی خیال باطل! مثل همیشه در آستانه این بازیها هول هولکی لیستی منتشر و برای اولین و آخرین اردو قبل اعزام، فقط ۵ نفر به هتل آمدند! بحث کهنه تقویم بازیهای لیگ برتر و تداخل تاریخ بازیها با کوران مسابقاتی که در تقویم فیفا نیست و همان نتیجه همیشگی! آن هم در سطح امید که هر ۲۳ بازیکن دعوت شده، بازیکنان ثابت باشگاههای خود در لیگ برتر و بعضاً لژیونر هستند. هیچکس هیچ چیز را گردن نمیگیرد! حسین عبدی در برنامه شبهای فوتبالی گفت بهتر است این تیم اعزام نشود. معمولا در این فوتبال، خیلی زود همه چیز را انکار می کنند یا میگویند منظور ما منحرف شده، اما این بار عبدی بعد از رسیدن به ژاپن نیز حرفهایش را تکرار کرد تا مشخص شود مشکل بسیار بزرگتر از این حرفاست. تیم امیدی برای مدال رفته که سرمربیش امیدی به آن ندارد! هفته هفتم لیگ با ۴ بازی عقب افتاده برگزار شد، تیمی به ژاپن رفت و قرار است بازیکنان سایر تیمها بعداً خود را برسانند. بازیکنان استقلال، تراکتور و گل گهر این هفته در لیگهای آسیایی بازی دارند و دو سه روز پیش در لیگ برتر هم به میدان رفتند! پرسپولیس ۳ نماینده در تیم امید داشت و می خواست بازی کند اما بخاطر یک بازیکن خیبر، بازی لغو شد! در فصلی که لیگ را ۱۸ تیمی کرده اند، جام ملتها و فیفادی و لیگ نخبگان و قهرمانان را داریم، آلودگی هوا و بارندگی فصل سرما هم هست و زمین و پرواز و هتل هم نداریم، لیگ با تعداد بازی های نابرابر تا ۱۸ مهر تعطیل شد و تیم امید هم رفته که فقط باشد! تمام این هشدارها نیز از ماه ها قبل داده شده بود! وقتی می گوییم در فوتبال ایران خبری از کار علمی در هیچ تخصصی نیست، مثالش همین تیم امید است. همه آنچه تا الان گفتیم به کنار، این بازیکنانی که قرار است بعداً به ژاپن بروند، چقدر به درد خواهند خورد؟ پرواز طولانی تا ژاپن، بحث جت لگ و ساعت بیولوژیک، ریکاوری و ده ها مشکل دیگر مانع بروز کیفیت بازیکن می شود. آنها تا برسند، باید به زمین بروند! بازیکنانی که پنجشنبه و دوشنبه بازی و از مسیر داخلی تا سفر خارجی را تحمل کرده اند، بدون تمرین و هماهنگی با بقیه پس از ۱۱ ساعت پرواز، اول هفته آینده به زمین می روند، خوب چه عملکردی خواهند داشت؟ اینکه چرا ما با خیال راحت عدهای جوان را در اختیار مربی امید نمیگذاریم که فرصت کار کردن روی آنها داشته باشد و با خیال راحت، اعزام شود تا حداقل برای فردای فوتبال ایران چند بازیکن تربیت کرده باشیم هم به کنار، وقتی در ادوار قبلی بازیهای آسیایی همین کار را کردیم و نتیجه نداد، چرا دوباره همین مسیر را می رویم؟ ۱۰ روز مانده به مسابقات بهترینهای لیگ را جمع میکنیم و میرویم و میبازیم و برمیگردیم! کی قرار است دست از تکرار تجربه اشتباه برداریم؟!
