به گزارش همشهری آنلاین روزنامه قدس نوشت:تردیدی نیست که علیرضا بیرانوند یکی از چهرههای شناختهشده فوتبال ایران است. سه دوره حضور در جام جهانی، سالها حضور در تیم ملی و نقشآفرینی در مهمترین مسابقات فوتبال کشور، دستاورد کمی نیست. اما همینجا باید یک مرز مهم را حفظ کرد؛ ارزش یک ورزشکار با میزان شهرتش یکی نیست و ارزش یک رشته ورزشی هم با تعداد دوربینهایی که به سمتش میرود تعیین نمیشود. کریمی گفته است: «در برخی رشتهها مانند شطرنج، ورزشکاران با کسب مدال از امتیاز «سرباز قهرمان» استفاده میکنند، اما بازیکنانی مانند بیرانوند که برای فوتبال ایران افتخارآفرینی کردهاند، چنین امکانی ندارند». این مقایسه اما از اساس محل ایراد است. در متن قانون «سرباز قهرمان»، قهرمانان المپیک، برخی مدالآوران مسابقات جهانی و بازیهای آسیایی و همچنین رتبههای مقام اول تا سوم در جام جهانی فوتبال، بسکتبال و والیبال مشمول این امتیاز شدهاند. مسئله اصلی اینجاست که فوتبال نباید خودش را بیشتر از شطرنج بداند. اگر قرار است قانون تغییر کند، بسیار خب؛ اما تغییر قانون باید برای «همه» باشد، نه برای اینکه یک باشگاه نگران از دست دادن دروازهبان شماره یک خود است. امروز بیرانوند است، فردا بازیکن دیگری. اگر قرار باشد هر بار یک ستاره به پایان معافیت یا مهلت قانونی خود رسید، مدیر یک باشگاه خواهان تغییر قانون شود، دیگر چیزی از مفهوم قانون عمومی باقی نمیماند. اتفاقاً فوتبال، با تمام محبوبیتش، بیش از هر رشته دیگری باید مراقب چنین مطالبهای باشد. فوتبالیستی که سالها در بالاترین سطح بازی کرده، قراردادهای سنگین بسته و از محبوبیت و درآمد قابلتوجهی برخوردار بوده، نباید صرفاً به دلیل مشهورتر بودن، از امتیازی برخوردار شود که ورزشکاری در رشتهای کمطرفدارتر از آن محروم است. از سوی دیگر، اینکه بیرانوند قرار است از مهر ۱۴۰۵ مشمول خدمت شود و دیگر امکان ادامه بازی برای تراکتور را نداشته باشد، یک اتفاق تلخ برای این باشگاه و هوادارانش است؛ اما تلخ بودن یک تصمیم، دلیل ناعادلانه بودن آن نیست. اگر قانون ایراد دارد، اصلاحش کنید؛ اگر فوتبال واقعاً دستاوردهایی دارد که در قانون دیده نشده، برای آن معیار روشن تعریف کنید؛ اما این کار را نه برای بیرانوند، نه برای تراکتور و نه برای هیچ ستاره دیگری انجام دهید. اظهارات حجت کریمی، مدیرعامل تراکتور درباره تغییر قانون سربازی به خاطر علیرضا بیرانوند، یک سؤال مهم را دوباره وسط فوتبال ایران گذاشته است؛ سؤالی که اتفاقاً پاسخ آن نباید از جنس فوتبال و هواداری باشد: آیا چون یک ورزشکار فوتبالیست است و شهرت بیشتری دارد، باید قانون برای او شکل دیگری پیدا کند؟
