کرواسی، آینه عبرت ما؛ از قهرمان و منجی تا نقطه ضعف و دلیل ناکامی، رونالدو و مودریچ و سرنوشت تکراری پیرمردهایی که کمر به قتل جوانی خود بستند...

کرواسی با یک لشکر ستاره که نام هر کدام را تریلی نمیکشد، به همان سرنوشتی دچار شد که برای همه قابل پیشبینی بود. مشقهای زمان کودکی را انگار برخی باید در بزرگسالی دوباره آغاز کنند. از روی هر سرمشق نه یک خط، نه یک صفحه، بلکه یک دفتر باید نوشت تا ملکه ذهن برخی شود. آنها که میخواهند به جنگ طبیعت و روزگار رفته و کیست که نداند بازنده این جنگ، از قبل مشخص است. هر چقدر بشر توانست اکسیر زندگی جاوید و مبارزه با مرگ را پیدا کند، فوق ستارههای بزرگ فوتبال هم میتوانند در سن بالا به موفقیت ادامه دهند! تیم ملی کرواسی، بهترین مثال برای این ادعاست. بازیکنانی که هر کدامشان کارنامه چنان بزرگ و پرافتخاری دارند که در یک وانت جا نمیشود! آنها که اسمشان را تریلی نمیکشد، در بزرگترین باشگاههای جهان، پرافتخارترین دوران را داشته و جام و عرصه و عنوانی نیست که در کارنامه آنها نباشد. تیمی که تجربه دو نیمه نهایی در دو دوره اخیر جام جهانی را داشت، تیمی که ۱۵ سال در کنار یکدیگر بازی و کسی را یارای انکار گذشته پرافتخارشان نبود، نماینده سرزمینی که مهد دانشگاه های فوتبال با مکتب موفقیت مربیان است، فقط خودش می توانست با رفتن به جنگ طبیعت، بزرگی و عظمت و اعتبار دوران جوانی خود را قربانی کند. کرواسی با آن همه نام پرافتخار، اسیر طراوت جوانهای انگلیسی شد. از ساکا تا بلینگهام -که در سن پایین در همه تورنمنتهای بزرگ گل زده- و حتی رشفورد که از روی نیمکت به زمین آمد، هر کار خواستند کردند. انگلیس که حتی کاپیتان با تجربهاش نیز در اوج آمادگی و بهترین سن فوتبال است. کرواسی و پرتغال به عنوان ناکامان دور اول جام جهانی، یک وجه مشترک داشتند که متاسفانه تیم ما هم دارد و به همین دلیل، میتوانند برای تمام دنیا و از جمله ما درس عبرت باشند. شباهت های فرهنگی ما با کروات ها و حضور اغلب موفق تر مربیان و بازیکنان این خطه در فوتبال ما نسبت به سایر ملیت ها، غیرقابل انکار است، با این تفاوت که ستارههای آنها و زیرساختهای فوتبال و باشگاههایشان و افتخاراتی که در دنیا و اروپا دارند و علم و کارنامه مربیانشان، هزاران کیلومتر از فوتبال ما جلوتر است، اما ببینید که سرنوشتی مشابه داشتیم. صد البته اینجا ملاک تحلیل ما فقط نتیجه نیست، چرا که اسپانیا و هلند نیز روز اول متوقف شدند. اینجا صحبت از نتیجه و نمایش و تمام آن چیزی است که در طول مسابقه در زمین، دیدیم. از سیستم و تاکتیکها تا تعویضها و درنهایت، این دو بزرگ حتی با این نامهای پرافتخار و آن پیشینه هم جایی در فوتبال روز جهان و بین مدعیان موفق جام، ندارند. وقتی سرمربی موفق کرواسی در دو دوره قبل که تیمش را به جمع ۴ تیم رساند -یعنی زلاتکو دالیچ- دلش نیامد ستارههای دو جام جهانی قبل را کنار بگذارد، نتیجه همانی شد که قابل پیش بینی بود و آینده هم از همین الان مشخص است، ابتدا کرواسی از این جام زودتر از موعد کنار گذاشته خواهد شد و سپس دالیچ باید با تیم ملی وداع کند. پایان تلخ مودریچ، پریشیچ، کراماریچ، کواچیچ، لیواکوویچ و دیگر ستارههایی که روزگاری هر کدام به تنهایی، برای بردن یک جام کافی بودند، همان سرنوشتی است که پیش از این -یا حتی در همین دوره- برای سایر نمونههای مشابه تکرار شده است. رفتن به جنگ طبیعت و قوانین فوتبال، نتیجهای جز شکست ندارد، حالا اسم شما هرچقدر که بزرگ باشد. امثال رونالدو و مودریچ که نمیخواهند به چرخه فوتبال احترام بگذارند، تنها گذشته و سوابق درخشان خود را با این نمایشها زیر سوال میبرند. فوتبال عین خود زندگیست و هر آمدنی، یک رفتن دارد. همانطور که روزی امثال رونالدو و مودریچ در اوج جوانی، جانشین ستارههای درخشانی چون نونو گومز و نیکو کواچ در تیم ملی و سپس باشگاههای بزرگ شدند، باید خود تا وقتی طبیعت فوتبال آنها را کنار نمیگذاشت، با احترام کنار میرفتند. اما اصرار به ماندن کار را به جایی رسانده که حالا برخلاف تمام این دو دهه، از آنها به جای قهرمان و منجی، به عنوان نقاط ضعف تیمهایشان یاد میشود. حتی استعداد درخشان و گرانترین مدافع وقت جهان همچون گواردیول نیز وسط این همه پیرمرد فنا شد. پیرمردهایی که هر کدام باید مثل مسی، کنار ۱۰ بازیکن جوان قرار بگیرند تا شاید هنوز بشود از تجربه آنها استفاده کرد. اما از دو سه جوان نمی توان توقع داشت جور این همه پیرمرد تمام شده را بکشند!