وزیر خارجه مارکو روبیو ماههاست که در تلاش است توافقی میان دولتهای اسرائیل و لبنان برای مهار حزبالله و امکان خروج اسرائیل از جنوب لبنان امضا کند. سپس هفته گذشته، آینده لبنان در توافق جدید میان ایالات متحده و ایران که معاون رئیسجمهور ونس آن را پیش برد در کانون توجه قرار گرفت — و به تهران نقش بزرگی در آینده لبنان داد. نتیجه این است که آمریکا اکنون درباره یک کشور در دو مسیر متفاوت مذاکره میکند — به رهبری دو مردی با سبکها و جهانبینیهای کاملاً متفاوت. نشریه آتلانتیک نوشت: وزیر خارجه مارکو روبیو ماههاست که در تلاش است توافقی میان دولتهای اسرائیل و لبنان برای مهار حزبالله و امکان خروج اسرائیل از جنوب لبنان امضا کند. سپس هفته گذشته، آینده لبنان در توافق جدید میان ایالات متحده و ایران که معاون رئیسجمهور ونس آن را پیش برد در کانون توجه قرار گرفت — و به تهران نقش بزرگی در آینده لبنان داد. به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: نتیجه این است که آمریکا اکنون درباره یک کشور در دو مسیر متفاوت مذاکره میکند — به رهبری دو مردی با سبکها و جهانبینیهای کاملاً متفاوت. روبیو بیشتر جهانگرا و در رویکردش متعارفتر است و بر مذاکرات دولت به دولت و فرآیند دیپلماتیک تأکید میکند. ونس که پیش از جنگ نگرانیهایش درباره درگیری با ایران را بهصورت خصوصی ابراز کرده بود، جنگجو و معاملهمحور است. دو فرستاده برتر رئیسجمهور ضمناً پرمطرحترین کاندیداهای احتمالی جانشینی او نیز هستند. رقص دیپلماتیک ظریف ونس و روبیو در تلاش است مسئلهای را حل کند که نسلهای متمادی از تلاشهای صلح آمریکا را به چالش کشیده. از هماکنون سردرگمیهایی وجود دارد. هرچند دو مرد در هماهنگی نزدیک عمل میکنند، دیدگاههایی ظاهراً متناقض درباره جایگاه لبنان در این پازل ارائه دادهاند. با این حال تلاش مشترک آنها میتواند نه تنها آینده لبنان، بلکه این را هم تعیین کند که آیا درگیری میان حزبالله و اسرائیل کل روند صلح با ایران را به هم میزند یا نه. مقامات آمریکایی در ابتدا در برابر گنجاندن درگیری لبنان در فهرست مسائل قابل حل با ایران مقاومت کردند — که مهمترین آنها جلوگیری از دستیابی تهران به سلاح هستهای است. اما در نهایت به خواسته ایران برای گنجاندن لبنان در دستور کار تن دادند تا مذاکرات از سر گرفته شود و استفاده ایران از گروههای نیابتی برای انجام حملات در سراسر منطقه مورد توجه قرار گیرد. بند اول از چهارده بند تفاهمنامهای که رئیسجمهور ترامپ هفته گذشته امضا کرد، سه بار به لبنان اشاره میکند، از جمله: «توافق نهایی پایان دائمی جنگ در همه جبههها، از جمله در لبنان را تأیید خواهد کرد.» ونس رهبری مذاکرات با ایران را بر عهده دارد که شامل ترغیب جمهوری اسلامی به کاهش حمایت از حزبالله در ازای تسهیلات مالی میشود. نه اسرائیل و نه لبنان طرف این مذاکرات نیستند. مذاکرات جداگانه روبیو طراحی شده تا دولت در محاصره لبنان را توانمند سازد و به اسرائیل اطمینان کافی برای خروج بدهد. تلاشهای روبیو پیشرفتهایی داشته. دیپلماتهای ارشد اسرائیل و لبنان دیروز پس از چهار روز مذاکره در حضور روبیو یک توافق چارچوبی در وزارت خارجه امضا کردند. بیانیه وزارت خارجه یک «فرآیند روشن و ساختارمند» برای توانمندسازی دولت لبنان و خلع سلاح حزبالله را توصیف کرد. این چارچوب شامل ۱۰۰ میلیون دلار کمک بشردوستانه در هماهنگی با سازمان ملل، بهعلاوه کمکهای اضافی به نیروهای مسلح لبنان است. روبیو گفت: «به هیچ وجه دشواری کار پیش رو را دستکم نمیگیریم.» ونس در همین حال رویکرد معاملهمحورتری اتخاذ کرده تا به پایان جنگی دست یابد که ترامپ مشتاقانه میخواهد پشت سر بگذارد — به گفته افراد آگاه از تفکر رئیسجمهور. ونس همچنین آماده به نظر میرسد که اسرائیل را وادار به پذیرش هر نتیجهای که مذاکرات ایران به بار آورد کند. او صراحتاً گفته که انتظار دارد دولت اسرائیل همراهی کند و انتقاد از تلاشهای آمریکا را متوقف سازد. ونس به خبرنگاران در یک نشست خبری اخیر کاخ سفید گفت: «دونالد جی. ترامپ تنها رئیس دولتی در کل جهان است که در این لحظه با اسرائیل همدلی دارد. اگر من در کابینه دولت اسرائیل بودم، شاید به تنها متحد قدرتمندی که در کل جهان دارم حمله نمیکردم.» هر تعداد از متغیرها میتواند تلاش مشترک آنها را غرق کند. نیروهای اسرائیلی همچنان با حزبالله در سرزمینی که اسرائیل تصرف کرده درگیر هستند. اگر اسرائیل با استناد به نیاز به دفاع از خود به حملات درون لبنان ادامه دهد یا از واگذاری کنترل تقریباً یکپنجم خاک لبنان امتناع کند چه؟ (نخستوزیر بنیامین نتانیاهو هفته گذشته گفت که نیروها «تا زمانی که نیازهای امنیتی اسرائیل ایجاب کند» در جنوب لبنان میمانند.) اگر حزبالله در حالی که ایران و آمریکا هنوز در حال مذاکره هستند به خاک اسرائیل حمله کند چه؟ اگر اسرائیل حملات به ایران را از سر بگیرد چه؟ اگر ایران به اسرائیل حمله کند چه؟ دولت ترامپ بر این باور است که رویارویی نظامی و اقتصادیاش با ایران به معنای فراهم بودن شرایط برای صلح پایداری است که نسلهای قبلی از دستش دادهاند. مقامات کاخ سفید میگویند میان آنچه ونس و روبیو هر کدام در پی دستیابی به آن هستند هیچ اختلافی وجود ندارد. سخنگوی کاخ سفید آنا کلی در بیانیهای به من گفت: «یک اردوگاه وجود دارد — اردوگاه رئیسجمهور ترامپ — و کل دولت بهطور کامل پشت تلاشهای رئیسجمهور برای اطمینان از اینکه ایران هرگز نتواند سلاح هستهای داشته باشد قرار دارد.» اما تاریخ هشداری میدهد. پس از تهاجم اسرائیل به لبنان در ۱۹۸۲، وزیر خارجه وقت جورج شولتز یک تلاش دیپلماتیک طاقتفرسا برای میانجیگری صلح میان دو کشور به رهبری گرفت. توافقی که سال بعد امضا شد جنگ را پایان داد و بهعنوان پیروزی دیپلماتیک ستایش شد. اما ظرف یک سال در میان مخالفت شدید منطقه فروپاشید. لبنان بیشتر در آشوب فرو رفت و نی
انتخاب
انتخابانتخاب