کریستیانو رونالدو، پوسته‌ای غمگین از فوتبالیست بزرگی که زمانی بود

به نظر میرسد کریستیانو رونالدو دیگر آن بازیکن بزرگ گذشته نیست؛ تصویری کمرمق از ستارهای که زمانی فوتبال جهان را در اختیار داشت. به گزارش خبرفوری، در بسیاری از جنبهها، این وضعیت تقصیر مستقیم او نیست. اگر کسی برای سالها با تشویق و حمایت به انجام کاری ادامه دهد، حتی زمانی که شواهد نشان میدهد دیگر در سطح گذشته نیست، طبیعی است که ادامه بدهد. وقتی مربی همچنان به او اعتماد میکند و هواداران هنوز برای دیدنش به ورزشگاه میآیند، جدا شدن از این نقش دشوارتر میشود. اما واقعیت این است که رونالدو دیگر نمیتواند در سطحی که تیم ملی پرتغال نیاز دارد بازی کند؛ تیمی که در نظریه یکی از مدعیان قهرمانی جام جهانی محسوب میشود. در دیدار برابر جمهوری دموکراتیک کنگو که با نتیجه ۱–۱ در هیوستون به پایان رسید، رونالدو بیش از یک ساعت تقریباً هیچ نقشی نداشت. نه اشتباه فاحشی، نه حرکت خاصی؛ او بیشتر شبیه یک حضور نامرئی در زمین بود تا یک مهاجم تعیینکننده. در نیمه دوم تنها دو موقعیت نصیبش شد؛ دو شوت تقریباً مشابه که هر دو از کنار تیرک به بیرون رفتند. کارشناسان معتقد بودند در اوج دورانش، این موقعیتها برای او ساده بودند. تیری آنری در تحلیل خود اشاره کرد که مشکل اینجاست که رونالدو گاهی تصمیمهایی میگیرد که به ضرر تیم است؛ مانند صحنهای که میتوانست اجازه دهد برونو فرناندز موقعیت بهتری داشته باشد. در یکی از صحنههای مهم، سانتری از جناح راست ارسال شد؛ موقعیتی که در گذشته احتمالاً با پرش بلند و ضربه سر به گل تبدیل میشد. اما این بار او حتی برای پریدن اقدام نکرد. مشخص نبود آیا مشکل بدنی است یا تصمیم تاکتیکی، اما نتیجه روشن بود: موقعیت از دست رفت. در جریان بازی، هواداران پرتغال سعی کردند با تشویقهای مداوم او را به بازگشت به بازی وادار کنند، اما تأثیر چندانی نداشت. روبرتو مارتینز سرمربی پرتغال پس از مسابقه از تصمیم خود دفاع کرد و گفت حضور رونالدو برای باز کردن فضا ضروری بوده است. او تأکید کرد که حذف بهترین گلزن تاریخ فوتبال در چنین مسابقهای منطقی نیست. اما منتقدان معتقدند این نگاه بیش از حد به گذشته وابسته است؛ چراکه رونالدو دیگر تهدید همیشگی برای دروازه حریف محسوب نمیشود. در همان هفته، ستارههایی مانند ارلینگ هالند و کیلین امباپه نمایشهای درخشانی داشتند و حتی لیونل مسی نیز عملکردی مؤثر ارائه کرد؛ موضوعی که شکاف نسلها را آشکارتر میکند. پس از سوت پایان، رونالدو آرام زمین را ترک کرد. نه اعتراض، نه واکنش خاص؛ فقط سکوت. او به سمت تونل رفت و در نهایت از دید خارج شد. در مجموع، تحلیلها نشان میدهد که حضور او بیشتر بار احساسی دارد تا فنی. شاید هنوز نامش برای هواداران ارزشمند باشد، اما در سطح رقابتهای بزرگ، نقش او دیگر مانند گذشته تعیینکننده نیست.