سازمانهای بزرگ و بزرگتر نشر معمولاً دربارهٔ همهٔ کتابها یا بعضی کتابها در شوراها، گروههای تخصصی یا منفرداً با رایزنان به مشورت میپردازند. مشورتخواهیها میتواند به صورت ثابت یا موقت بنا به موضوع و مورد صورت گیرد. سرویس فرهنگ و نشر خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، عبدالحسین آذرنگ، در کتاب «مبانی نشر کتاب» در تعریف «مشاوران منفرد یا گروههای مشورتی» در ساختار موسسههای انتشاراتی آورده است؛ «همهٔ مؤسسههای انتشاراتی، ولو با تشکیلات کوچک و محدود، به مشورت، رایزنی یا نظر فنی - تخصصی با صاحبنظران نیازمندند. تصمیمگیری دربارهٔ اینکه چه کتابهایی را باید چاپ کرد و چه کتابهایی را نه، به آگاهی از چندین و چند عامل نیاز دارد. ناشری که تشکیلات نشر خود را تنها و با سرمایه و مسئولیت شخصی خود میچرخاند، نهتنها از مشورت بینیاز نیست، بلکه بیش از ناشران دیگر به رایزنی نیازمند است؛ زیرا اتفاق میافتد که کار و کسب در گرو تصمیمی قرار میگیرد که درستی و نادرستی آن ممکن است تعیینکنندهٔ سرنوشت نشر و ناشر باشد. ناشران کوچک و خردهپا نمیتوانند شورا یا گروههای مشورتی داشته باشند. آنها دربارهٔ نشر کتابهایی که دست کم تردید وجود دارد، ممکن است با عدهای از اشخاص مورد اعتماد خود مشورت کنند، ولو این مشورت در پستوی کتابفروشی کنار بساط کتابفروشی، منزل ناشر، یا محل کار مشاور باشد. سازمانهای بزرگ و بزرگتر نشر معمولاً دربارهٔ همهٔ کتابها یا بعضی کتابها در شوراها، گروههای تخصصی یا منفرداً با رایزنان به مشورت میپردازند. مشورتخواهیها میتواند به صورت ثابت یا موقت بنا به موضوع و مورد صورت گیرد. برای مثال، ناشری میخواهد اثری را چاپ کند که به موضوع آن هیچ وقوفی ندارد؛ او با چند تن از متخصصان دربارهٔ موضوع اثر یا خود اثر مشورت میکند. ناشرانی که سیاستهای انتشاراتی مشخص و مدونی دارند، برای آیندهٔ میانمدت و بلندمدت برنامه میریزند و تداوم و ثبات را از شرایط لازم کار خود میدانند؛ همچنین، آنها نشستهای مشورتی را دایر نگاه میدارند و موضوع رسیدگی به کتابها را بهصورت منظم دنبال میکنند. تصمیمگیری در این گونه نشستها ممکن است با تأخیر و تأنی همراه باشد، اما تداوم آن، سنت و تجربهٔ مهم و مفیدی برای ناشر خواهد بود. بعضی نشستها که درست تشکیل میشود، نظر آنها درباره ارزیابی و شناخت ارزشهای بالفعل و بالقوهٔ کتابها، حائز اهمیت است. نشستهای مشورتی کمک فکری به مدیر یا مدیریت مؤسسهٔ انتشاراتی است. مشورتخواهیهایی موفقتر است که به سیاستگزینی و سیاستگذاری در نشر نزدیکتر و از پرداختن به جزئیات و امور جاری دورتر باشد.»
