سهراب بختیاریزاده در استقلال نشانههای تازهای را بروز میدهد؛ یک مربی که میخواهد به بازیکنانش بفهماند پیراهن استقلال صاحب دارد و آن صاحب، هیچ بازیکنی نیست. سهراب بختیاریزاده در بازگشت مجدد به استقلال به یک مربی متفاوت تبدیل شده است. این مربی از همان شروع فصل سعی کرده ارزش پیراهن استقلال را به بازیکنان تیمش یادآوری کند و در اولین اقدام، یکی از بازیکنان خاطی استقلال را از حضور در تمرین محروم کرد. رسانهای کردن این موضوع هم نشان داد سهراب واقعاً با کسی شوخی ندارد. هر بازیکنی که میخواهد در استقلال بماند باید چارچوبها و استانداردهای باشگاه را رعایت کند؛ در غیر این صورت این مربی تعارف را کنار میگذارد. در سالهای گذشته که نظم و انضباط کمکم از فوتبال ایران رخت برمیبست، ظهور یک مربی در تیم ملی ایران به نام کارلوس کیروش، بسیاری از معادلات را تغییر داد. کیروش یک بار مهدی رحمتی را، که یکی از بهترین دروازهبانهای تاریخ فوتبال ما بود، کنار گذاشت؛ همان رحمتی که نامه خداحافظی از تیم ملی نوشت و البته بعدها از تصمیمش پشیمان شد. با این حال، پادرمیانیها و کدخدامنشیها روی کیروش اثر نکرد و او حاضر نشد از اصولش کوتاه بیاید. البته کاش کیروش از خر شیطان پایین میآمد و رحمتی را میبخشید! شاید اگر آن اتفاق میافتاد، امروز برخی داعیهداران «نسل طلایی» فوتبال ایران با افزایش بازیهای ملی و رفتن به تورنمنتهای متعدد، اینقدر احساس نمیکردند که میتوانند برای همه شاخ شوند و خودشان را بالاتر از تیم و مربی و باشگاه بدانند! در هر حال، سهراب بختیاریزاده اگر واقعاً دنبال فیلم هندی نباشد، آداب یک مربی سختگیر را رعایت کرده است. او فعلاً نشان داده این استقلال است که باید در رأس همه امور قرار بگیرد؛ نه بازیکن، نه مدیر، نه چهره محبوب و نه هیچ فرد دیگری فراتر از این نام نیست. این همان چیزی است که فوتبال ایران سالهاست کم دارد؛ مردی که بتواند مستقیما به بازیکن بگوید: هر که هستی برای خودت هستی، اما یادت باشد پیراهن استقلال از تو بزرگتر است. اگر سهراب بتواند تا پایان همین مسیر را ادامه دهد، شاید ظهور غیرمنتظره یک «کارلوس کیروش» در استقلال، آنقدرها هم اتفاق بدی نباشد!
