شیدا خلیق، بازیگر سینما و تئاتر، از علاقهاش به فوتبال، تعلق خاطر به تئاتر و زندگی در کنار یک همسر فوتبالی گفت. شیدا خلیق که تازگی با حضور در یک برنامه فوتبالی مهمان «دری رو به جام» شد، در ابتدای گفتوگویی که در حاشیه این برنامه داشتیم، با یاداوری علاقهاش به فوتبال توضیح داد: «من یک زمانی فوتبالی بودم اما متاسفانه الان اینگونه نیست. در یک بازه خیلی درگیر دوره طلایی رقابت مسی و رونالدو بودم و همین باعث میشد فوتبال را دنبال کنم. اما با بالاتر رفتن سن و بیشتر شدن مشغلهها، فوتبال تقریباً به فراموشی سپرده شد.» در تئاتر، همهچیز زنده و بیواسطه اتفاق میافتد؛ بدون مکث، بدون کات. برای همین، تئاتر جایگاه دیگری در زندگی من دارد.» این بازیگر با اشاره به وضعیت امروز سینما گفت: «متأسفانه فکر میکنم این روزها سینما هم مثل فوتبالمان دوران درخشانش نیست. به همین دلیل، انتخاب برای همه سختتر شده؛ هم بازیگران گزیدهکارتر شدهاند و هم بهطور کلی کار کمتر شده است.» او در پایان درباره حضور در سریالها و پلتفرمهای نمایش خانگی نیز توضیح داد: «برای من، همهچیز بستگی به نقش دارد؛ اینکه نقشی بتواند وسوسهام کند، برایم جذاب باشد و با شرایط و حالوهوای امروزمان تناسب داشته باشد. اگر چنین باشد، حتماً آن را میپذیرم. خیلی اهل این نیستم که میان مدیومها مرزبندی کنم، جز اینکه تئاتر برایم جایگاهی ویژه دارد.» او در پاسخ به این پرسش که از میان مسی و رونالدو کدام را بیشتر ترجیح میدهد، تأکید کرد: «نمیشود گفت کدامشان بهترند. هر دو بینظیرند و اصلاً فکر میکنم خوب بودن هر کدام، نتیجه همین رقابت بوده است. همین رقابت است که باعث شده هر دو تا این اندازه درخشان باشند.» خلیق همچنین درباره واکنشش به خبر خداحافظی رونالدو گفت: « وقتی متوجه میشوم آخرین بازی یک بازیکن است خیلی احساساتی خیلی احساساتی میشوم، اما درمجموع بین مسی و رونالدو فرق زیادی برایم وجود ندارد.» این بازیگر در ادامه به پیوند میان هنر و ورزش اشاره کرد و مهمترین وجه اشتراک آنها را کار تیمی دانست و گفت: «همانطور که یک خواننده یا بازیگر تنها به توانایی فردی متکی نیست، در فوتبال هم کیفیت نهایی تیم است که نتیجه را تعیین میکند. اگر پاسکاری نباشد، اگر روحیه جمعی وجود نداشته باشد، حتی بهترین بازیکنان هم نمیتوانند اثر ماندگاری بگذارند. هم در هنر و هم در فوتبال، این کار گروهی است که یک مجموعه را به نتیجه میرساند و ماندگار میکند.» خلیق با اشاره به علاقه همسرش به فوتبال گفت: «کیوان آنقدر فوتبالی است که فکر میکنم اشتباهی به سمت هنر آمده است، اگر میشد به عقب بازگردم، حتماً از او حمایت میکردم که به سمت ورزش برود.» او درباره پیشبینی قهرمان جام جهانی بیان کرد: «اسپانیا برایم جالبتر است و فکر میکنم شانس بیشتری داشته باشد. جدا از شانس، دلم میخواهد اسپانیا قهرمان بشود.» در بخش دیگری از گفتوگو، خلیق به افزایش قابلتوجه برنامههای فوتبالی در پلتفرمهای مختلف اشاره کرد و در تحلیل اینکه آیا این تکثر، لزوماً اتفاق خوبی است یا خیر گفت: «سلیقه شخصی من این است که تعدد این برنامهها اتفاق مثبتی است. برنامههای تخصصی مخاطب خود را پیدا میکنند و برنامههای سرگرمکننده هم مسیر خودشان را. وقتی فضا برای همه باز باشد، دیگر کسی حس نمیکند که فرصت برای ارائه ایده جدید وجود ندارد. این رقابت باعث میشود سطح کیفی کارها بالاتر برود. امیدوارم همزمان با برنامهسازی، رشد فنی ورزش خودمان پیش برود و بتوانیم بیش از فوتبال خارجی، درباره فوتبال داخلی هم حرفهای جدیتری بزنیم.» خلیق اگرچه خود را فوتبالی نمیداند، اما درباره بازیهای تیمملی نیز بیان کرد: «به خاطر عرق ملی، هر سه بازی تیم ملی را میبینم. اما متأسفانه ما مردم بدشناسی هستیم، همین موضوع هم نمیگذارد در این چهار سال یک بار اتفاق ویژهای رخ دهد.» او گریزی هم به شرایط اجتماعی میزند و با نگاهی تحلیلی بیان کرد: «چند وقت پیش استوری چهار سال پیشم را دیدم؛ نوشته بودم چقدر تیم خوب بود و امیدوارم چهار سال بعد حالش بهتر باشد. اما واقعیت این است که نمیشود انتظار داشت در جامعهای که حالش خوب نیست، فوتبالِ بینظیری داشته باشیم. همه چیز باید به هم بیاید. با این حال، همان لحظاتِ کوتاهی که هر چهار سال یکبار به خاطر تیم ملی خوشحال میشویم یا غمگین، برایم بسیار ارزشمند است.» خلیق درباره کم کار بودنش عنوان کرد: «علت کمکاریام این است که دوست دارم نقشهایی را قبول کنم که مرا به چالش بکشد و برای خودم تکراری نباشد. اصراری به انجام کارهای پشتسرهم ندارم؛ دوست دارم از کمدی به جدی تغییر مسیر بدهم و هر بار به حالوهوای درونی خودم و شرایط جامعه نزدیک باشم؛ اما اینطور نیست که کار نکنم، اتفاقاً چند ماه پیش بعد از سالها دوری از صحنه، دو تئاتر روی صحنه داشتم که برایم تجربه بسیار مهمی بود.» او در ادامه با اشاره به تازهترین فعالیتش گفت: «این روزها مشغول کاری در تئاتر هستم که امیدوارم تا یک ماه آینده روی صحنه برود. فعلاً ترجیح میدهم اسمش را نگویم.» خلیق درباره نسبتش با تئاتر و سینما نیز بیان کرد: «من با تئاتر شروع کردم و تئاتر برایم چیزی شبیه خانه است. نه اینکه بخواهم به آن برگردم، بلکه همیشه برایم مثل خانه بوده است. حتی اگر هیچ کار دیگری هم نکنم، سعی میکنم تئاتر را در زندگی حرفهایام حفظ کنم؛ چون ویژگیهای منحصربهفرد زیادی دارد.» او افزود: «برای من، آن یکی دو ساعتی که روی صحنه هستم و میتوانم فارغ از این دنیا، در جسم و جان آدم دیگری زندگی کنم، بسیار لذتبخش است.
خبرفوری
خبرفوریخبرفوری