بازیهای آسیایی وارد روزهای آخر و سرنوشتساز خود شده و حالا همه منتظر درخشش کشتیگیران هستیم. تا بوده، همیشه در بازیهای آسیایی و المپیک، کشتی آزاد و فرنگی دست ورزش ایران را گرفته و با مدالهایش آبروداری کرده است. بنا به روال، همواره مسابقات کشتی در هفته دوم تقویم بازیهاست و عاملی برای جهش کاروان ایران در جدول عمومی. ما برای عنوان چهارم میجنگیم و فعلا از رقبایمان عقب هستیم اما درخشش کشتیگیران، بارها ورق را به سود ما برگردانده است. ایران مهد کشتی است؛ در برخی استانها کشتی آزاد و فرنگی ریشه در خاک و سنت مردم داشته و پسرها کشتیگیر به دنیا میآیند. اما همین رشته ورزشی در طول تاریخ سالهایی را تجربه کرده که حداقلِ مدالها را گرفته و ناکام مانده، خلاف این سالها که فراتر از انتظارات ظاهر شده و نمیتوان از نقش و اهمیت مدیریت گذشت. وقتی یک قهرمان و خاکخورده یک رشته ورزشی در راس آن رشته قرار گیرد، بهتر میتواند به قهرمانان کمک کند اما این شرط هم به تنهایی کافی نیست؛ ما در وزنهبرداری مدیریت رضازاده را داشتیم و در تکواندو همین حالا هادی ساعی رئیس فدراسیون است و احسان حدادی هم در دوومیدانی، اما فرق بزرگ علیرضا دبیر با آنها تعداد مدالها و افتخاراتی است که کشتیگیران در هر میدان به دست میآورند. جزئیاتی در مدیریت وجود دارد که تفاوتها را رقم میزند. یکی از همین جزئیات در کشتی، آنجاست که علیرضا دبیر ارزش مدال طلا را به کشتیگیران فهمانده است. در بازیهای المپیک و آسیایی یک مدال طلا بالاتر از ۱۰۰ مدال نقره و برنز میایستد و میدانیم که برای دههها این فرهنگ در کشتیگیران به وجود آمده بود که با رسیدن به نیمه نهایی یا فینال -قطعی شدن مدال- گمان میکردند کارشان تمام شده و پشت آن مدال سالها در جا میزدند. حالا نگاه کنید به روشی که علیرضا دبیر این سالها در کشتی باب کرده و هر تورنمنت بیشتر و بهتر از قبلی نتیجه گرفته است. در حالی که وزارت ورزش و کمیته المپیک بابت هر مدال -در هر دوره- پاداش تعیین میکنند، برخی فدراسیونها نیز جداگانه دست به چنین کاری میزنند اما میبینیم که خروجی آنها مثل کشتی نیست، چون خیلی مهم است که مثلا وقتی میگویی پاداش پای سکو، واقعا به محض پایین آمدن قهرمان از سکو به او پرداخت کنی! فدراسیون دبیر برای مدال طلای بازیهای آسیایی ۲میلیارد تومان میدهد و برای مدال نقره و برنز به ترتیب ۳۰۰ و ۱۰۰میلیون تومان! در برخورد اول این نحوه پرداخت توهینآمیز به نظر میرسد، اصلا مگر قهرمان ملی برای پاداش مبارزه میکند؟ شأن قهرمان چه میشود؟ چرا نفر دوم و سوم را تحقیر میکنید؟ کسانی که خود ورزشکار نبودند، چنین استنباطی دارند و تفاوتی بین مدال طلا با نقره و برنز قائل نیستند! آنها که همیشه رئیس بوده و نمیدانند که نفس پاداش، معجزه میکند و ربطی به وطنپرستی ندارد. علیرضا دبیر میداند که در بازیهای آسیایی و المپیک طلا چه جایگاه و ارزشی در بالا رفتن کاروان کل کشور دارد. از آن طرف، به کشتیگیرانش میفهماند با رسیدن به فینال کار آنها تازه شروع شده نه اینکه تمام شود و از همه مهمتر، اینکه در سطح قاره مدال گرفتن وظیفه شماست! حالا اگر پاداش میخواهید، طلا بگیرید! نتیجه تزریق این تفکر در ادوار قبلی المپیک و آسیایی کاملا گویاست.
