برای بیش از 3 دهه، جرمی کلارکسون تصویری حیرتانگیز از خودش ساخته بود. برای بیش از ۳ دهه، جرمی کلارکسون تصویری حیرتانگیز از خودش ساخته بود. مردی که ماشینهای چندصد اسببخاری را تا مرز انفجار میراند، قوانین را به سخره میگرفت، به رژیم غذایی سالم میخندید، از پزشکان خوشش نمیآمد و تقریباً هر نشانهای از احتیاط را نشانه ضعف میدانست. اما در فصل پنجم برنمه «مزرعه کلارکسون» ناگهان پرده کنار میرود و مخاطب با مردی روبهرو میشود که دیگر آن شخصیت افسانهای و شکستناپذیر نیست؛ او سرطان دارد. بیتران: خبر زمانی منتشر شد که بسیاری از طرفداران هنوز درباره مشکل قلبی جدی او در سالهای اخیر صحبت میکردند. مشکلی که پزشکان گفته بودند ممکن بود تنها چند روز با یک حمله قلبی مرگبار فاصله داشته باشد. اما سرطان، حتی برای مردی مثل کلارکسون، موضوع دیگری بود. سرطان، بدون شوخی گفته میشود کلارکسون برخلاف بسیاری از سلبریتیها بلافاصله خبر بیماری را رسانهای نکرد. طبق آنچه در برنامه روایت شد، او ابتدا تحت آزمایشهای پزشکی قرار گرفت. پزشکان به وجود نشانههایی مشکوک شدند و پس از انجام بیوپسی، تشخیص نهایی اعلام شد. واقعیت این است که در آن لحظه هنوز هیچکس خارج از حلقه نزدیکانش از ماجرا خبر نداشت. حتی در بخشهایی از برنامه مشخص است که خود او نیز مدتی طول کشیده تا با واقعیت بیماری کنار بیاید. برخلاف تصویری که سالها از خودش ساخته بود، این بار خبری از شوخیهای همیشگی و طعنههای تند نبود. در چند صحنه، دوربین مردی را ثبت میکند که به شکل محسوسی ساکتتر از گذشته است. نزدیکان کلارکسون سالها نسخهای از او را میشناختند که برای هر مشکلی جوابی طعنهآمیز داشت. اما بیماری تصویر متفاوتی از او ارائه داد. میگویند اعضای خانواده برای نخستین بار با جرمی کلارکسونی مواجه شدند که درباره آینده، درمان و حتی مرگ فکر میکرد. موضوعی که تا پیش از این تقریباً در شخصیت عمومی او دیده نمیشد. ماجرا چقدر نگرانکننده است؟ بسیاری از رسانهها روی عبارت «سرطان تهاجمی» تمرکز کردند. اما وقتی همه واقعیتهای پزشکی را کنار هم قرار دهیم، خبر اصلی در واقع چیز دیگری است. در هیچکدام از منابع معتبر نشانهای از متاستاز گسترده، سرطان مرحله چهارم یا وضعیت بحرانی دیده نمیشود. برعکس، تقریباً تمام گزارشها بر این نکته تأکید دارند که بیماری زود تشخیص داده شده، درمان آغاز شده و پزشکان نسبت به نتیجه خوشبین هستند. بهتر بگوییم، داستان جرمی کلارکسون فعلاً داستان مبارزه با سرطان است، نه شکست در برابر آن و شاید همین برای مردی که سالها زندگی را با صدای بلند و پای روی پدال گاز سپری کرده، بزرگترین پیروزی باشد. بعد از انتشار آن اپیزود جنجالی، کلارکسون در یک پست اینستاگرامی گفت که در وضعیت Remission قرار دارد. اصطلاحی پزشکی که معمولاً به معنی از بین رفتن شواهد فعال بیماری یا کنترل موفق سرطان پس از درمان است. این خبر را همزمان با تأیید ساخت فصل ششم مزرعه کلارکسون اعلام کرده است. جرمی کلارکسون – مردی که خودرو را به یک پدیده فرهنگی جهانی تبدیل کرد اگر از یک بریتانیایی بپرسید جرمی کلارکسون کیست، احتمالاً میگوید روزنامهنگار، مجری تلویزیون یا منتقد خودرو. اما اگر همین سؤال را از میلیونها نفر در اروپا، آسیا، آمریکای جنوبی و یا حتی خاورمیانه بپرسید، پاسخ متفاوت خواهد بود. او یکی از معدود چهرههای تلویزیونی است که توانست علاقه به خودرو را از یک سرگرمی تخصصی به بخشی از فرهنگ عامه تبدیل کند. بسیاری از مردم جهان حتی قبل از آنکه نام فراری، لامبورگینی یا بوگاتی را بشناسند، صدای کلارکسون را شنیده بودند. او از آن دسته شخصیتهایی است که نمیتوان نسبت به او بیتفاوت بود؛ یا دوستش داری یا از او متنفر میشوی. اما تقریباً هیچکس نمیتواند تأثیرش را انکار کند. جرمی چارلز رابرت کلارکسون در ۱۱ آوریل ۱۹۶۰ در یورکشایر انگلستان متولد شد. پیش از آنکه به تلویزیون برسد، خبرنگار محلی بود و برای روزنامههای منطقهای درباره موضوعات مختلف مینوشت. ورودش هم به دنیای خودرو تقریباً اتفاقی بود. او در دهه ۱۹۸۰ شروع به نوشتن نقد خودرو کرد. اما برخلاف اکثر منتقدان آن دوران، علاقهای به زبان رسمی و فنی نداشت. وقتی دیگران درباره گشتاور، نسبت تراکم یا نمودارهای فنی حرف میزدند، کلارکسون درباره احساس رانندگی، هیجان، ترس، صدا و شخصیت خودرو صحبت میکرد. او خودرو را مانند یک شخصیت زنده توصیف میکرد. همین ویژگی بعداً صنعت روزنامهنگاری خودرو را تغییر داد. تا پیش از دهه ۲۰۰۰، برنامههای خودرویی عمدتاً برنامههایی تخصصی بودند که توسط علاقهمندان حرفهای خودرو دیده میشدند. ماجراجویی با چاشنی خودرو در سال ۲۰۰۲ اتفاقی رخ داد که مسیر این صنعت را تغییر داد. کلارکسون و تهیهکننده برنامه، اندی ویلمن، نسخه جدید برنامه Top Gear (در ایران معروف به تخت گاز) را طراحی کردند؛ برنامهای که بعدها به پرمخاطبترین برنامه خودرویی تاریخ جهان تبدیل شد. فرمول موفقیت آن ساده اما انقلابی بود. ماشینها دیگر موضوع اصلی نبودند. درواقع ماشینها بهانه بودند. موضوع واقعی برنامه، ماجراجویی، دوستی، شوخی، رقابت و داستانگویی بود. مردم برای دیدن خودروها نمینشستند. مردم برای دیدن کلارکسون، ریچارد هموند و جیمز می مینشستند. همین تغییر نگاه باعث شد تاپ گیر به یکی از گستردهترین برنامههای غیرنمایشی جهان تبدیل شود و در دهها کشور پخش شود. اثر کلارکسون آن ایام بسیاری از منتقدان و کارشناسان خودرو همیشه تلاش میکردند شبیه مهندسان صحبت کنند. کلارکسون برعکس عمل میکرد. او شبیه مردم حرف میزد. وقتی خودرویی را دوست نداشت، رک و بیرحمانه آن را نابود میکرد. وقتی عاشق ماشینی میشد، با شور و هیجان درباره آن صحبت میکرد. این صداقت (یا چیزی که مخاطب صداقت تلقی میکرد) مهمترین دارایی او شد. سالها بعد خیلی از مدیران صنعت خودرو اعتراف کردند که حضور یک خودرو در تاپ گیر میتوانست به اندازه
بیت ران
بیت رانبیت ران